PINILIT NG AMA NA KUMUHA NG ENGINEERING ANG KANYANG ANAK IMBES NA MUSIKA KAYA NAGLAYAS ITO DAHIL SA SAMA NG LOOB PERO NATIGILAN SIYA SA PAGPASOK SA KWARTO NG AMA
Limang taon na ang nakalilipas mula nang huling tumapak si Leo sa kanilang lumang bahay sa Sampaloc, Manila. Ngayon, nakatayo siya sa harap ng gate, bitbit ang kanyang gitara at isang mabigat na puso. Hindi siya umuwi para bumisita. Umuwi siya dahil wala na ang kanyang ama.
Namatay si Mang Carding dahil sa heart attack dalawang araw na ang nakararaan.
“Bakit pa ako nandito?” bulong ni Leo sa sarili. “Hindi naman niya ako tinuring na anak. Ang gusto niya lang, maging Engineer ako. Hindi niya matanggap na musikero ako.”
Bumalik sa isip ni Leo ang huling pagtatalo nila. Iyon ang gabing pinalayas siya.
“Walang pera sa musika, Leo!” sigaw noon ni Mang Carding, namumula ang mukha sa galit. “Gusto mo bang magutom habambuhay? Pinag-ipunan ko ang tuition mo sa Engineering tapos sasabihin mo sa akin na magbabanda ka lang?! Kung hindi ka mag-aaral, lumayas ka! Huwag kang babalik hangga’t wala kang diplomang maipagmamalaki!”
Dahil sa pride at sama ng loob, umalis si Leo. Naging mahirap ang buhay, pero nagsumikap siya. Nabuo niya ang bandang “Takipsilim”. Mula sa maliliit na bar, nakilala sila. Ngayon, sikat na indie band na sila. Pero sa loob ng limang taon, ni minsan ay hindi siya kinamusta ng kanyang ama. Para kay Leo, patay na siya sa paningin ng matanda.
Pumasok si Leo sa bahay. Tahimik. Walang nagbago sa ayos. Ang mga libro sa Engineering na binili ng tatay niya noon ay nandoon pa rin sa bookshelf, maalikabok at hindi nagalaw.
“Sir Leo,” bati ni Manang Fe, ang matagal na nilang kasambahay. Mugto ang mata nito. “Mabuti umuwi ka. Nasa kwarto niya ang mga gamit. Ikaw na ang magligpit.”
Mabigat ang loob na pumanhik si Leo sa kwarto ng ama. Inasahan niyang makikita ang isang kwartong puno ng plano ng bahay, mga tools, at mga bagay na nagpapaalala sa kanya ng pagiging strikto nito.
Pagbukas niya ng pinto, bumungad sa kanya ang amoy ng menthol oil na laging gamit ng tatay niya. Madilim sa kwarto dahil nakasara ang kurtina.
Kinapa ni Leo ang switch ng ilaw.
CLICK.
Nang lumiwanag ang kwarto, nalaglag ang gitara ni Leo mula sa kanyang balikat.
BLAG.
Nanigas siya sa kanyang kinatatayuan. Hindi siya makapaniwala sa nakikita niya.
Ang apat na dingding ng kwarto ni Mang Carding ay hindi puno ng mga plano ng Engineering.
Ito ay tadtad ng mga Poster ng “Takipsilim”.
Mula sa pinakaunang gig nila sa isang maliit na bar sa Cubao na ginupit sa dyaryo, hanggang sa malalaking concert poster nila sa Music Museum. Naka-frame pa ang iba. May mga magazine covers kung saan na-feature si Leo, maayos na nakadikit sa pader.
“A-Ano ’to?” nanginginig ang boses ni Leo.
Lumapit siya sa mesa ng ama. May isang malaking shoebox doon na may label na: “LEO’S DREAM”.
Page: SAY – Story Around You | Original story.
Dahan-dahang binuksan ni Leo ang kahon. Bumaha ang emosyon sa kanyang dibdib.
Laman nito ang daan-daang Ticket Stubs.
Binasa niya ang mga petsa.
June 12, 2021 – 70’s Bistro. (Ito yung unang gig nila na akala niya walang nanood kundi langaw).
September 4, 2023 – Araneta Coliseum. (Ito yung first major break nila).
Nandoon ang lahat. Bawat gig, bawat concert, bawat guesting.
Sa ilalim ng mga ticket, may nakitang black cap at dark shades si Leo. At isang journal.
Binuksan niya ang journal. Sulat kamay ng ama niya ang laman.
“Oct 5. Pinanood ko si Leo sa B-Side. Ang galing ng anak ko. Ang ganda ng boses niya, manang-mana sa Nanay niya. Naka-sumbrero ako kaya hindi niya ako nakita sa likod. Gusto ko sanang sumigaw ng ‘Anak ko ’yan!’ pero baka magalit siya. Baka maalala niya na pinagbawalan ko siya. Masakit ang tuhod ko sa kakatayo, pero sulit. Proud na proud ako sa’yo, anak.”
“Dec 15. Sikat na sila. Ang dami nang nagpapapicture sa kanya. Nakipagsiksikan ako sa mga bagets para makabili ng album. Hindi ko pwedeng ipahalata na ako ang Tatay niya dahil baka masira ang ‘rockstar image’ niya kapag nalamang nandito ang tatay niyang Engineer. Pero binili ko lahat ng merchandise. Leo, pasensya ka na kung pinilit kita sa Engineering noon. Natakot lang ako na maghirap ka gaya ko. Pero mali ako. Ang yaman mo na ngayon… mayaman ka sa pagmamahal ng mga tao.”
Bumagsak si Leo sa sahig. Yakap ang journal at ang mga ticket, humagulgol siya nang malakas. Ang iyak niya ay puno ng pagsisisi at pangungulila.
“Pa! Papa!!!” sigaw ni Leo.
Pumasok si Manang Fe, umiiyak din.
“Leo,” sabi ni Manang Fe. “Gabi-gabi, pinapakinggan niya ang CD mo. Minsan nahuhuli ko siya, kinakausap ang poster mo. Sabi niya, ‘Yan ang anak ko. Matigas ang ulo, pero matapang. Buti na lang hindi nagmana sa akin na duwag sumunod sa pangarap.’”
Narealize ni Leo na sa bawat palakpak na naririnig niya sa dilim mula sa audience, isa doon ay galing sa mga kamay ng kanyang ama na nagkaka-kalyo sa trabaho. Ang amang akala niya ay kalaban, ay siya palang pinakamatibay niyang sandalan—tahimik na sumusuporta sa isang sulok, nagkukubli sa dilim, masigurado lang na nagniningning ang kanyang anak sa entablado.
Sa libing ni Mang Carding, hindi Engineering Diploma ang dala ni Leo. Dala niya ang kanyang gitara. Sa harap ng kabaong, kinanta niya ang paboritong kanta ng banda nila—ang kantang akala niya ay para sa fans, pero ngayon alam na niyang isinulat ng tadhana para sa kanyang ama.
“Para sa’yo ’to, Pa. Ang Number 1 Fan ko,” bulong ni Leo habang tumutulo ang luha sa kanyang gitara, sa huling pagkakataon na mapapakinggan siya ng kanyang ama nang malapitan.