ISANG BARBERO NA MAY MABILIS NA KAMAY ANG HINAMON NG MGA ARMADONG HOLDAPER, PERO SA HALIP NA IBIGAY ANG KITA AY GINAMIT NIYA ANG KANYANG LABAHA AT GUNTING SA LOOB NG ISANG MINUTONG BAKBAKAN

ISANG BARBERO NA MAY MABILIS NA KAMAY ANG HINAMON NG MGA ARMADONG HOLDAPER, PERO SA HALIP NA IBIGAY ANG KITA AY GINAMIT NIYA ANG KANYANG LABAHA AT GUNTING SA LOOB NG ISANG MINUTONG BAKBAKAN

Sa isang kanto ng Moriones, Tondo, nakatayo ang “Gusting’s Barbershop.”
Isa itong institusyon na tila naiwan ng panahon.
Amoy rubbing alcohol, Tancho pomade, at lumang kahoy ang paligid.
Ang may-ari at nag-iisang barbero ay si Mang Gusting—pitumpung taong gulang, ugod-ugod, at may makapal na salamin.

Kilala si Mang Gusting sa kanyang “Shaky Hands.”
Kapag hawak niya ang labaha para mag-ahit, nanginginig ang kamay niya na parang may lindol.

“M-Mang G-Gusting… dahan-dahan lang po sa leeg ko ha,” pakiusap ni Jepoy, ang binatilyong nakaupo sa silyang bakal.
Pawis na pawis si Jepoy habang nakadikit ang matalim na labaha sa kanyang Adam’s apple.

“Huwag kang malikot… sanay ako…” sagot ni Gusting, habang nanginginig ang kamay na papalapit sa leeg ni Jepoy.

Biglang bumukas ang pinto nang padabog.
BLAG!

Pumasok ang tatlong lalaking naka-bonnet at may hawak na mga sumpak (improvised shotgun).

“Holdap ‘to! Walang kikilos!” sigaw ng leader na si Alias Panot (kahit nakabonnet, halatang manipis ang buhok).
“Ilabas niyo ang mga cellphone at wallet! Pati ‘yang kita mo sa gupit tanda, ilabas mo!”

Natakot si Jepoy.
Muntik na siyang mahiwa ng labaha.

“Teka lang mga iho…” garalgal na boses ni Gusting.
“Nasa kalagitnaan ako ng ahit. Baka masugatan ang bata.”

“Wala akong pakialam!” sigaw ng isa pang holdaper sabay tutok ng sumpak kay Gusting.
“Bilisan mo o pasasabugin ko ‘yang bungo mo!”

Bumuntong-hininga si Mang Gusting.
Dahan-dahan niyang ibinaba ang labaha sa mesa.
At sa isang iglap, nangyari ang hindi inaasahan.

Ang pangangamog ng kamay ni Mang Gusting… ay biglang tumigil.
Tumuwid ang kanyang likod.
Ang kanyang malabong tingin sa likod ng salamin ay biglang naging matalim—mas matalim pa sa labaha niya.

“Sabi ko… huwag kayong manggugulo sa oras ng trabaho,” malamig na sabi ni Gusting.

Susugod sana si Alias Panot.
Pero hinablot ni Gusting ang mainit na tuwalya (steaming hot towel) mula sa steamer at mabilis na ipinalupot sa mukha ni Panot!

“ARAY! ANG INIT!” sigaw ni Panot.

Habang nagwawala si Panot, sumugod ang dalawa pa.

Tinapakan ni Gusting ang hydraulic lever ng barber chair.
Umikot nang mabilis ang silya at tinamaan ang tuhod ng pangalawang holdaper ang bakal na tapakan ng paa.
CRACK!
Tumba!

Ang pangatlong holdaper ay nagpaputok ng sumpak.
BANG!

Pero nakailag si Gusting.
Hinablot niya ang kanyang gunting—ang kanyang stainless steel shears.

SWISH!
SNIP!
SWISH!

Hindi siya nanaksak.
Gumupit siya.

Sa bilis ng kamay ni Gusting, nagputulan ang garter ng pantalon ng holdaper!

Page: SAY – Story Around You | Original story

Bumagsak ang pantalon ng holdaper hanggang sakong, dahilan para madapa ito at mabitawan ang baril.

Pero hindi pa tapos si Gusting.
Nilapitan niya ang leader na si Panot na tinatanggal pa lang ang mainit na tuwalya sa mukha.

“Dahil nanggulo ka, bibigyan kita ng complimentary cut,” bulong ni Gusting.

Hinawakan niya ang ulo ni Panot.
Kinuha ang electric razor (yung pangkaskas).
BZZZZZZT!

Sa loob ng limang segundo, ginawan niya ng “reverse mohawk” ang holdaper—kalbo sa gitna, may buhok sa gilid.

“Ayan. Mukha ka nang matino,” sabi ni Gusting.

Sa loob ng wala pang dalawang minuto, ang tatlong siga ng Tondo ay nakahandusay.
Ang isa ay may paso sa mukha at pangit na gupit.
Ang isa ay namimilipit ang tuhod.
Ang isa ay nakadapa na nakababa ang pantalon.

Si Mang Gusting?
Kalmado siyang bumalik sa pwesto niya, pinagpag ang kanyang apron, at kinuha ulit ang labaha.

Bumalik ang panginginig ng kamay niya.

“O, Jepoy… ituloy na natin,” sabi ni Gusting na parang walang nangyari.

“Po?!” gulat na gulat si Jepoy.
“Mang Gusting, sino po ba kayo?! Ninja ba kayo?!”

Dumating ang mga pulis na rumesponde sa putok ng baril.
Pumasok ang Police Captain.
Nakita niya ang mga holdaper na tinalian ni Gusting gamit ang barber cape.

Napatingin ang Kapitan kay Mang Gusting.
Sumaludo ang pulis.

“Master Sergeant Agustin!” gulat na bati ng Kapitan.

Tumingin si Gusting.
“Oh, Kapitan. Pakiligpit na ‘tong mga basura. Nakaka-abala sa customer.”

Naguluhan si Jepoy.
“Ser? Kilala niyo siya?”

Ngumiti ang Kapitan habang pinoposasan ang mga suspek.
“Iho, hindi mo ba kilala si Mang Gusting?
Siya ang Legendary Barber of Bilibid noong dekada ’80.
Siya ang nag-aahit sa ulo ng mga Death Row inmates bago sila isalang sa silya elektrika.
Ilang libong kriminal na ang dumaan sa kamay niya.
Sinasabing kaya niyang magpaamo ng wild animal gamit lang ang gunting.
Kaya niyang mag-ahit ng balbas gamit ang samurai.”

Napanganga si Jepoy.
Ang nanginginig na kamay pala ni Gusting ay hindi dahil sa sakit, kundi dahil nagpipigil siya ng lakas.
Kapag binitawan niya ang control, lumalabas ang precision ng isang master.

“Pasensya na Kapitan, medyo kinalawang na,” sabi ni Gusting habang pinupunasan ang labaha.
“Medyo tabingi yung gupit ko dun sa isa.”

Tiningnan nila si Alias Panot na umiiyak habang hinihimas ang kanyang reverse mohawk.

“Bagay naman sa kanya, Master,” tawa ng Kapitan.

Natapos ang araw na ligtas ang barbershop.
Mula noon, puno na lagi ang shop ni Mang Gusting.
Hindi lang dahil magaling siyang gumupit, kundi dahil alam ng mga tambay sa Tondo na sa Gusting’s Barbershop, bawal ang siga.
Dahil kapag ginalit mo ang barbero, baka lumabas ka na may gupit na pang-Bilibid, o mas malala pa—baka ang leeg mo na ang “ma-trim.”

At si Jepoy?
Siya na ang pinakamatapang na binatilyo sa lugar.
Ipinagmamalaki niya ang kanyang clean cut at sinasabing,
“Gupit ‘to ng Verdugo, pare. Wala kang palag.”