NAG-FEELING SEXY ANG ZUMBA INSTRUCTOR SA PLAZA AT TODO HATAW PA NG ‘SPAGHETTI PABABA’ PARA MA-IMPRESS ANG MGA KELOT NA NANONOOD, PERO NAGULANTANG ANG BUONG KLASE NANG BIGLANG SUGURIN SIYA NG ISANG ASO HINDI DAHIL SA KANYANG DANCE MOVES KUNDI DAHIL MAY NAKASUKSOK PALANG LONGGANISA SA BULSA

NAG-FEELING SEXY ANG ZUMBA INSTRUCTOR SA PLAZA AT TODO HATAW PA NG ‘SPAGHETTI PABABA’ PARA MA-IMPRESS ANG MGA KELOT NA NANONOOD, PERO NAGULANTANG ANG BUONG KLASE NANG BIGLANG SUGURIN SIYA NG ISANG ASO HINDI DAHIL SA KANYANG DANCE MOVES KUNDI DAHIL MAY NAKASUKSOK PALANG LONGGANISA SA BULSA

Alas-sais ng umaga sa Plaza Mabini. Handa na ang sound system. Naka-full volume ang remix ng “Spaghetti Song” at “Otso-Otso”. Sa gitna ng stage, nakatayo si Teacher Lovely. Siya ang Queen of Zumba sa kanilang barangay. Suot niya ang kanyang neon pink na spaghetti strap at neon green na cycling shorts na sobrang fit, parang puputok na suman. Feel na feel niya ang kanyang pagiging J-Lo ng probinsya.

“Good morning, ladies! Handa na ba kayong pawisan?!” sigaw ni Teacher Lovely sa microphone.
“Yes, Teacher!” sagot ng mga nanay na Zum-bateras.

Nagsimula ang tugtog. Tentenen-tenen-tenen!
“Spaghetti pa-baba! Pababa nang pababa!” sigaw ni Lovely habang gumigiling.

Napansin ni Lovely na maraming kelot (mga lalaki) ang nanonood sa gilid—mga tricycle driver, tanod, at mga nag-aabang ng jeep. Feeling niya, crush na crush siya ng mga ito. Kaya lalo niyang tinodo ang wiggle ng kanyang hips. Kumindat pa siya kay Manong Guard.

“Go, Teacher! Ang hot mo!” sigaw ng isang tambay.
“Thank you, Boys!” sagot ni Lovely sabay flying kiss.

Pero habang todo giling siya, hindi niya napansin ang paglapit ni Brownie, ang kilalang aso sa plaza na laging gutom. Inamoy-amoy ni Brownie ang hangin. Sniff… Sniff…

Hindi pabango ni Lovely ang naamoy ng aso. Naamoy nito ang bawang, paminta, at suka. Dahil late na nagising si Lovely kanina at walang dalang bag, isinuksok niya ang kanyang baong tatlong pirasong Longganisa (na nakabalot lang sa manipis na plastik) sa side pocket ng kanyang cycling shorts. Akala niya safe na ito doon. Mainit-init pa nga eh.

Lumapit si Brownie sa likuran ni Lovely habang naka-“Spaghetti Pababa” ang posisyon ng instructor.
SNIFF! Dumikit ang malamig na ilong ng aso sa cycling shorts ni Lovely.

“Ay! Bastos!” tili ni Lovely, sabay talon.
“Sinong humipo sa akin?!”

Paglingon niya, nakita niya si Brownie na nakanganga, tulo-laway, at nakatitig sa hita niya (o mas tiyak, sa bulsa niya).
“Shoo! Alis!” taboy ni Lovely.

Pero imbes na umalis, tumahol si Brownie at sinunggaban ang bulsa niya!
ARF! ARF!

“KYAHHHH! TULONG! KAKAININ AKO NG ASO!” tili ni Lovely.

Kumaripas ng takbo si Lovely paikot sa plaza. Ang mga Zumba students niya ay nagtilian at nagtakbuhan din, akala may rabies ang aso. Pero si Lovely lang ang hinahabol nito!

“Bakit ako lang?! Bakit ako lang ang gusto mo?! Masyado ba akong delicious?!” sigaw ni Lovely habang tumatakbo na parang track and field athlete.

Hinabol siya ni Brownie. Kagigiling niya kanina, naalog ang longganisa kaya lalong sumingaw ang amoy nito. Gutom na gutom ang aso!

Sa sobrang panic, nakita ni Lovely ang Basketball Post. Dahil adrenaline rush, mabilis pa sa pusa na inakyat ni Lovely ang poste ng basketball! Gamit ang kanyang neon green na shorts, nag-ala Spider-Woman siya hanggang sa makarating siya sa itaas at pumatong mismo sa bakal na suporta ng Ring.

“Hah! Hindi mo ako maaabot dito, asong ulol!” hingal na sigaw ni Lovely mula sa taas, 10 feet ang angat sa lupa.

Pero sa pag-akyat niya, nalaglag mula sa bulsa niya ang plastik ng Longganisa.
PLAK! Bumagsak ang ulam sa sahig.

Agad itong dinakma ni Brownie at nilamon sa loob ng dalawang segundo.

Natahimik ang buong plaza. Nakatingin silang lahat sa taas. Si Teacher Lovely, nakakapit sa backboard ng basketball court, habang ang aso ay busog na sa baba.

“Longganisa lang pala ang habol…” bulong ng isang nanay.
“Kala ko legs.”

Dahil sa hiya, ayaw nang bumaba ni Lovely.
“Huwag kayong titingin! Tatawag ako ng bumbero!”

Habang nag-iisip siya ng paraan para bumaba nang hindi nakikita ang kanyang cycling shorts, biglang dumating ang mga Players ng Inter-Barangay League. Naka-jersey sila at may dalang bola.

“O, late na tayo! Game 1 na! Simulan na ang laro!” sigaw ng Committee Chairman.

Hindi nila napansin si Lovely sa taas dahil nasisilaw sila sa araw.
PRRT! Pumito ang referee sa baba.
“Jump ball!”

Nagulat si Lovely. Nasa ilalim niya na ang mga naglalakihang lalaki na nag-aagawan ng bola! Hindi siya makababa dahil nasa gitna ng aksyon ang poste!

“Foul! Foul ‘yan!” sigaw ng isang player.
“Anong foul? Wala namang tumatawag!” sagot ng kalaban.

Dahil instructor siya at sanay mag-mandar, hindi nakatiis si Lovely. Mula sa itaas ng ring, sumigaw siya.
“FOUL ‘YON! SINIKO NIYA! KITANG-KITA KO MULA DITO SA TAAS!”

Natigilan ang mga players. Tumingala sila. Nakita nila si Teacher Lovely, naka-neon outfit, nakaupo sa ibabaw ng ring na parang trophy.

“Ayos ah!” sigaw ng kapitan ng ball.
“May CCTV na, may Instant Referee pa! O, tuloy ang laro! Makinig kayo kay Madam sa taas!”

At doon nagtapos ang karera ni Teacher Lovely bilang Zumba Instructor. Sa loob ng isang oras, siya ang naging Official Referee na nakadapo sa ring. Siya ang taga-sigaw ng “Travelling!”, “Foul!”, at “Time out!”.

Umuwi siyang pagod, walang longganisa, pero may bago nang raket—ang kauna-unahang Aerial Basketball Referee ng Barangay Mabini.