NIYAKAP NG MATANDA ANG DELIVERY RIDER SA PAG-AAKALANG ITO ANG ANAK NIYANG TATLONG TAON NANG NAWAWALA SA THAILAND, KAYA HINANAP NG RIDER ANG TUNAY NA “MARK” AT GINAWA ANG IMPOSIBLE PARA MAIUWI ITO BAGO MAHULI ANG LAHAT

NIYAKAP NG MATANDA ANG DELIVERY RIDER SA PAG-AAKALANG ITO ANG ANAK NIYANG TATLONG TAON NANG NAWAWALA SA THAILAND, KAYA HINANAP NG RIDER ANG TUNAY NA “MARK” AT GINAWA ANG IMPOSIBLE PARA MAIUWI ITO BAGO MAHULI ANG LAHAT

Isang mainit na tanghali, nagde-deliver ng parcel si Ken, isang 28-anyos na rider. Huminto siya sa isang lumang bahay sa Quezon City.

“Tao po! Delivery po para kay Soledad Cruz!” sigaw ni Ken.

Lumabas ang isang matandang babae, ugod-ugod na, puti na ang buhok, at malabo na ang mata. Siya si Lola Soledad. Pagkakita niya kay Ken, nanlaki ang kanyang mga mata. Bigla siyang tumakbo (sa abot ng makakaya niya) at niyakap nang mahigpit ang rider.

“Mark! Anak! Diyos ko, buhay ka! Bumalik ka na!” hagulgol ni Lola Soledad habang yakap ang bewang ni Ken. Amoy efficascent oil at lumang damit ang matanda.

Nagulat si Ken. “P-Po? Lola, delivery boy lang po ako. Hindi po ako si Mark.”

Lumabas ang kasambahay na si Ate Minda. “Naku, pasensya ka na iho. May Alzheimer’s na kasi si Lola. Kamukhang-kamukha mo kasi yung anak niyang si Mark na nag-abroad tatlong taon na ang nakakaraan at hindi na nagpakita.”

Pilit na inilayo ni Ate Minda si Lola Soledad. “Lola, si Ken ’yan. Hindi ’yan si Mark.”

“HINDI! Si Mark ’yan! Anak, huwag mo na akong iiwan ha? Tatlong Pasko ka nang wala…” iyak ng matanda habang pilit inaabot ang kamay ni Ken.

Umalis si Ken na mabigat ang loob. Buong maghapon, hindi mawala sa isip niya ang mukha ng matanda. Yung lungkot sa mata nito, yung higpit ng yakap… parang naramdaman niya ang sarili niyang nanay na nasa probinsya.

“Hindi pwedeng ganito lang,” bulong ni Ken. “Tatlong taon pa lang… baka may pag-asa pa.”

Bumalik siya sa bahay ni Lola Soledad kinabukasan. Hindi para mag-deliver, kundi para magtanong. Hiningi niya kay Ate Minda ang buong pangalan ng anak at ang huling balita dito.

“Mark Anthony Cruz,” sabi ni Ate Minda. “Huli kaming nagka-balita, nasa Bangkok, Thailand daw. Pero naputol ang komunikasyon mula nung pandemic. Sabi nila, nawalan daw ng trabaho at nahihiya nang umuwi.”

Sinimulan ni Ken ang kanyang misyon.

Ginamit niya ang Facebook. Sumali siya sa mga groups na “Filipinos in Thailand” at “Bangkok Community”. Nag-post siya ng picture ni Mark (na nakuha niya kay Ate Minda) at nakiusap.

Please share. Hinahanap ng nanay niyang may sakit. Kamukha ko raw siya kaya ako na ang gumagawa ng paraan.

Maraming nag-share. Dahil 3 years pa lang ang nakakalipas, sariwa pa ang alaala ng mga kakilala niya. Agad may nag-message kay Ken.

“Sir, kilala ko ’to. Nasa Pratunam market, naglalako ng tubig. Walang trabaho, TNT (Tago ng Tago). Nahihiyang umuwi kasi walang-wala at expired na ang visa.”

Naka-video call ni Ken si Mark. Payat ito at mukhang pagod na pagod.

“Pre, umuwi ka na,” pakiusap ni Ken. “Hinihintay ka ng nanay mo. Akala niya ako ikaw.”

“Pre, nakakahiya. Tatlong taon lang ako nawala pero lugmok na ako. Ang pangako ko kay Nanay, uuwi akong mayaman. Paano ako haharap sa kanya nang ganito?” iyak ni Mark.

“Hindi pera ang kailangan ng nanay mo, Mark. Ikaw. Ikaw ang kailangan niya bago siya mawala,” sagot ni Ken.

Hindi sumuko si Ken.

Naglunsad siya ng fundraising sa social media: “Piso Para Mapauwi si Mark.” Maraming naawa. Maraming nag-ambag.

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Inabot ng ilang linggo ang pag-aasikaso. Nakipag-ugnayan si Ken sa Embahada para sa Travel Document ni Mark dahil paso na ang passport nito. Siya ang nagbayad ng ticket gamit ang donasyon. Siya ang nagbigay ng pag-asa sa taong sumuko na.

Sa wakas, dumating ang araw ng pagbabalik.

Sinundo ni Ken si Mark sa NAIA. Nagyakapan sila na parang magkapatid kahit ngayon lang nagkita.

“Salamat, Ken. Utang ko sa’yo ang buhay ko,” iyak ni Mark.

“Huwag mo akong bayaran. Bilisan natin. Nasa ospital na ang nanay mo,” sagot ni Ken.

Dumiretso sila sa Lung Center of the Philippines.

Nasa ICU si Lola Soledad. Mahina na ang katawan. Nakakabit na sa makina. Sabi ng doktor, hinihintay na lang niya ang oras niya.

Pumasok si Mark sa kwarto. Nanginginig.

Lumapit siya sa kama. Hinawakan niya ang kulubot na kamay ng ina.

“Ma…” bulong ni Mark. “Andito na ako. Si Mark ’to. Sorry kung natagalan… Sorry kung wala akong dala…”

Dumilat nang bahagya si Lola Soledad. Malabo na ang paningin niya, pero narinig ng puso niya ang boses na tatlong taon niyang hinahanap-hanap.

Ngumiti si Lola. May tumulong luha sa gilid ng mata niya.

“Anak…” bulong ng matanda, halos walang boses. “Umuwi… ka na…”

Pumikit ulit si Lola, pero this time, payapa na ang mukha niya. Wala na ang lungkot. Wala na ang paghihintay.

Ilang oras lang matapos ang pagkikita, binawian na ng buhay si Lola Soledad habang hawak ang kamay ng anak.

Nasa gilid lang si Ken, umiiyak. Masakit mawalan, pero masaya siya. Dahil sa huling hininga ng matanda, hindi na isang estrangherong rider ang kayakap niya, kundi ang tunay na dugong nanggaling sa kanya.

Namatay si Lola Soledad na buo ang puso.

At si Ken, umuwi siyang pagod pero punong-puno ng biyaya ang kaluluwa, dahil naging instrumento siya ng isang milagrong pagtatagpo.

Disclaimer: Ang mga kwento rito ay piksyon lamang at hindi balita. Ang mahalaga ay ang aral at emosyon na maaaring mangyari sa kahit kanino. Salamat po, mga ka-SAY!