NANLAMIG ANG BUONG KATAWAN NG ISANG PAMILYA SA BENGUET NANG MATABUNAN NG LANDSLIDE ANG KANILANG VAN, AT HABANG PAUBOS NA ANG HANGIN AY NIYAKAP NA NILA ANG ISA’T ISA PARA SA HULING SANDALI

NANLAMIG ANG BUONG KATAWAN NG ISANG PAMILYA SA BENGUET NANG MATABUNAN NG LANDSLIDE ANG KANILANG VAN, AT HABANG PAUBOS NA ANG HANGIN AY NIYAKAP NA NILA ANG ISA’T ISA PARA SA HULING SANDALI

Gabi ng Biyernes. Kasagsagan ng bagyong “Pepito”. Ang Halsema Highway sa Benguet ay balot ng makapal na hamog at walang tigil na ulan.

Si Roberto, 40-anyos, ay mahigpit ang hawak sa manibela ng kanilang puting L300 Van. Sa tabi niya ay ang asawang si Carla, na hindi mapakali at panay ang dasal habang hawak ang rosaryo. Sa likod, natutulog ang kanilang 6-anyos na anak na si Miel.

“Berto, huminto na muna kaya tayo?” nanginginig na suhestiyon ni Carla. “Wala na tayong makita. Delikado.”

“Kailangan nating makauwi, Car. Baka abutan tayo ng baha sa daan kung magpapalipas pa tayo dito,” sagot ni Roberto, bagama’t siya mismo ay pinagpapawisan na ng malapot sa takot.

Ang wipers ng sasakyan ay halos maputol na sa bilis, pero hindi pa rin nito kayang hawiin ang buhos ng ulan. Ang daan ay madulas at puno ng putik.

Biglang may narinig silang tunog.

WROOOOOOOOM…

Parang tunog ng isang dambuhalang eroplano na lumalapag. Pero galing ito sa itaas ng bundok.

“Anong tunog ‘yun?” tanong ni Carla, nanlaki ang mga mata.

Bago pa makasagot si Roberto, nakita niya sa headlights ang mga bato na gumugulong sa kalsada. At sa isang iglap, ang buong gilid ng bundok ay gumuho.

“YUKO!!!” sigaw ni Roberto.

BLAG! CRASH!

Bumangga ang tone-toneladang lupa, bato, at puno sa kanilang van. Umikot ang sasakyan. Nabasag ang salamin sa likod. Ang huling narinig ni Roberto ay ang tili ng kanyang mag-ina bago sila nilamon ng kadiliman.

Katahimikan.

Ilang minuto ang lumipas bago nagkamalay si Roberto. Masakit ang ulo niya. Madilim. Sobrang dilim.

“Carla? Miel?” tawag niya.

“B-Berto… andito kami…” sagot ni Carla mula sa likod. Umiiyak ito. “Si Miel… nahihilo siya.”

Sinubukan ni Roberto buksan ang pinto. Locked. Ayaw gumalaw. Sinubukan niyang buksan ang bintana. Ayaw bumaba.

Kinapa niya ang salamin. Lupa. Puro lupa.

Napagtanto ni Roberto ang kanilang sitwasyon. Hindi lang sila na-stranded. Nalibing sila nang buhay.

“Diyos ko… natabunan tayo…” bulong ni Roberto.

Sinubukan niyang paandarin ang makina para magka-ilaw at aircon. Click. Click. Patay ang baterya o nasira ang makina.

Unti-unting uminit sa loob ng van. Ang hangin ay naging mabigat. Amoy gasolina at basang lupa.

“Pa… hindi ako makahinga…” iyak ni Miel. May asthma ang bata.

“Huwag kang mag-panic, anak. Huminahon ka lang,” utos ni Roberto, pero siya mismo ay napa-panic na. Alam niya ang science. Ang oxygen sa loob ng selyadong sasakyan ay tatagal lang ng ilang oras. Pero dahil natabunan sila ng lupa, walang ventilation. Mas mabilis silang mauubusan ng hangin.

Lumipas ang isang oras. Ang init ay nakakasulasok na. Si Miel ay humuhuni na ang paghinga. Si Carla ay nanghihina na rin.

Nagsimulang mag-hallucinate si Roberto. Nakikita niya ang mga alaala ng pamilya nila. Ang birthday ni Miel. Ang kasal nila ni Carla.

“Kasalanan ko ‘to,” iyak ni Roberto. “Dapat huminto ako. Dapat nakinig ako sa’yo, Carla.”

Lumipat si Roberto sa backseat. Sa gitna ng dilim at sikip, niyakap niya ang kanyang mag-ina.

“Mahal na mahal ko kayo,” bulong niya. “Magdasal na lang tayo. Sasalubungin tayo ng Diyos.”

Pumikit si Carla, tanggap na ang kapalaran. Si Miel ay hindi na umiiyak, senyales na nauubusan na ito ng lakas. Ang dibdib ni Roberto ay parang sasabog sa kakulangan ng hangin. Ito na ang katapusan.

Biglang…

TOK. TOK. TOK.

Napadilat si Roberto. Guni-guni ba ‘yun? Tunog ba ‘yun ng bato na gumugulong?

TOK. TOK. TOK.

May ritmo. May pwersa. Nasa bubong!

“May tao!” sigaw ni Roberto. “TULONG! TULONG! NANDITO KAMI!”

Kinalampag niya ang bubong ng van gamit ang wrench na nakuha niya sa ilalim ng upuan.

KLANG! KLANG! KLANG!

Sa labas, narinig niya ang boses na muffled.

“Dito! May kumakatok! Buhay pa sila! Bilisan niyo!”

Ang mga sumigaw ay grupo ng mga Small-Scale Miners sa Itogon na pauwi na sana pero nakapansin sa “bagong bundok” na humarang sa kalsada. Wala silang dalang heavy equipment. Wala silang backhoe.

Ang gamit lang nila: Pala, piko, at ang kanilang mga kamay.

“Sir! Ma’am! Huwag kayong bibitaw! Huhukayin namin kayo!” sigaw ng lider nila na si Mang Kiko.

Narinig ni Roberto ang tunog ng paghuhukay. Scrape. Scrape. Scrape.

Bumilis ang tibok ng puso ni Roberto. “Lumaban kayo, Carla! Miel! May sasagip sa atin!”

Pero matagal ang proseso. Ang lupa ay putik. Kapag naghukay sila, bumabalik ang lupa dahil sa ulan.

Sa loob, halos wala nang hangin. Nahimatay na si Miel.

“Anak! Gising!” tapik ni Roberto. “Bilisan niyo please! Nauubusan na kami ng hangin!” sigaw niya, kahit paos na siya.

Sa labas, dumugo na ang mga daliri ng mga minero. Nagkandasugat-sugat sila sa mga bato at sanga, pero hindi sila tumigil. Sampung lalaki ang nagtulung-tulong, parang mga langgam na naghahawi ng bundok.

CRACK!

Nabitak ang sunroof ng van (na natatakpan ng lupa).

Isang kamay ang pumasok. Kamay na puno ng putik, kalyo, at dugo.

Binaklas ng mga minero ang sunroof.

WHOOOOSH!

Pumasok ang malamig na hangin at ulan sa loob ng van.

Huminga nang malalim si Roberto. Napuno ng fresh air ang baga niya.

“Anak! Hingal!” yugyog niya kay Miel.

Nagising ang bata at huminga nang malalim. Buhay sila!

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Isa-isang hinila ng mga minero ang pamilya palabas ng butas. Puno sila ng putik mula ulo hanggang paa. Basang-basa sa ulan.

Nang mailapag sila sa ligtas na bahagi ng kalsada, kung saan may flashlight at trapal, doon lang bumigay ang tuhod ni Roberto.

Nakita niya ang mga nagligtas sa kanila. Mga simpleng lalaki, naka-botas, walang suot na raincoat, at nanginginig din sa lamig. Ang mga kamay nila ay sugatan.

Lumuhod si Roberto sa putikan sa harap ni Mang Kiko at ng mga kasamahan nito.

“Salamat… Salamat…” hagulgol ni Roberto. Niyakap niya ang binti ni Mang Kiko. “Ang anak ko… ang asawa ko… binigyan niyo kami ng pangalawang buhay.”

Tinapik ni Mang Kiko ang balikat ni Roberto. “Tumayo ka dyan, Sir. Ang mahalaga, ligtas kayo. Sa Benguet, walang iwanan.”

Dumating ang rescue team at ambulansya matapos ang ilang oras. Pero para kay Roberto, ang tunay na rescue team ay ang mga minerong ito na walang dalang makina, kundi tapang at malasakit lamang.

Nang gabing iyon, sa gitna ng bagyo at dilim, napatunayan na ang liwanag ng pag-asa ay hindi nanggagaling sa ilaw ng sasakyan, kundi sa puso ng mga taong handang maghukay sa dilim para sa kapwa.

Disclaimer: Ang mga kwento rito ay piksyon lamang at hindi balita. Ang mahalaga ay ang aral at emosyon na maaaring mangyari sa kahit kanino. Salamat po, mga ka-SAY!