ANG ISANG OFW NA UMUWING NAKASUOT NG PUMBAHABAY AT WALANG DALANG PASALUBONG KAYA ITINABOY NG KANYANG MGA KAPATID AT PINAKAIN NG TIRA-TIRA, NGUNIT NAGSISI SILA NANG DUMATING ANG MAYOR AT NAGPASALAMAT SA OFW

ANG ISANG OFW NA UMUWING NAKASUOT NG PUMBAHABAY AT WALANG DALANG PASALUBONG KAYA ITINABOY NG KANYANG MGA KAPATID AT PINAKAIN NG TIRA-TIRA, NGUNIT NAGSISI SILA NANG DUMATING ANG MAYOR AT NAGPASALAMAT SA OFW

Tanghaling tapat at tirik na tirik ang araw sa San Isidro. Abala ang lahat sa paghahanda para sa nalalapit na pyesta. Sa malaking bahay ng pamilya Cruz, nagkukumahog sina Eddie at Susan sa pag-aayos ng mga dekorasyon. Inaasahan kasi nila ang pagdating ng kanilang Kuya Mario, ang panganay na kapatid na sampung taon nang nagtatrabaho sa Dubai. Ang alam nila, engineer ito doon, kaya’t ang inaasahan nila ay mga balikbayan box na puno ng tsokolate, pabango, at dolyar.

“Siguradong maraming dalang pera si Kuya,” sabi ni Susan habang inaayos ang lechon sa mesa. “Makakapagpa-renovate na tayo ng kusina.”

Ilang sandali pa, may kumatok sa gate. Nataranta ang magkapatid. “Nariyan na siya!” sigaw ni Eddie.

Pero nang buksan nila ang gate, bumungad sa kanila ang isang lalaking payat, maitim ang balat dahil sa araw, nakasuot lang ng lumang sando, kupas na shorts, at tsinelas na halos pudpod na. May bitbit itong isang maliit na eco-bag na mukhang damit lang ang laman. Walang malaking maleta. Walang balikbayan box. Walang amoy ng mamahaling pabango.

“Kuya Mario?” gulat na tanong ni Eddie, halatang dismayado.

“Ako nga,” nakangiting sagot ni Mario. “Namiss ko kayo.” Akmang yayakap siya pero umiwas si Susan, kunwari ay may inaayos sa damit.

“Yan lang ang dala mo?” mataray na tanong ni Susan, tinitignan ang maliit na bag. “Sampung taon ka sa abroad, tapos uuwi kang parang pulubi? Asan ang mga pasalubong? Asan yung ipanghahanda natin sa pyesta?”

Yumuko si Mario. “Pasensya na. Naloko kasi ako ng agency ko. Nawalan ako ng trabaho nitong huling anim na buwan. Umuwi ako para makapiling kayo, akala ko kasi sapat na yun.”

Nagkatinginan ang magkapatid. Ang inasahan nilang “fat cow” na gatasan ay umuwing “ligaw na pusa” na palamunin.

Pinapasok nila si Mario, pero hindi sa guest room kundi sa lumang bodega sa likod bahay na walang electric fan. “Diyan ka muna,” sabi ni Eddie nang padabog. “Wala kaming extrang kwarto. Yung guest room, ginawa na naming opisina ni Susan para sa online selling namin.”

Tanghali na at gutom na gutom si Mario. Nakita niya ang lechon, kare-kare, at iba’t ibang putahe sa mesa sa loob ng bahay. Lumapit siya para kumuha ng plato.

“Hep!” pigil ni Susan. “Para sa mga bisita yan. Sa mga kapitan at konsehal na darating mamaya. Dun ka sa kusina kumain. May natirang kanin kaninang almusal at tuyo. Initin mo na lang.”

Masakit man sa loob, sumunod si Mario. Kumain siya ng bahaw at tuyo sa isang sulok ng maruming kusina habang naririnig niya ang tawanan ng kanyang mga kapatid at ang pagdating ng mga bisita sa sala. Rinig niya ang pangungutya nila. “Wag niyo na hanapin si Kuya,” dinig niyang sabi ni Eddie sa mga kamag-anak. “Nahihiya lumabas, walang naipundar eh. Sayang lang ang pamasahe pauwi.”

Lumipas ang ilang oras at puno na ng tao ang bahay. Masaya ang tugtugan. Biglang dumating ang isang convoy ng mga sasakyan. May wang-wang pa ng pulis. Huminto ito sa tapat ng bahay nina Eddie.

Bumaba ang Mayor ng San Isidro, kasama ang Governor at ilang foreign dignitaries na naka-suit. Nataranta sina Eddie at Susan. Hindi nila inaasahan na dadalo ang ganito kataas na opisyales.

“Mayor! Gov!” bati ni Eddie, abot-tenga ang ngiti habang nagmamadaling ayusin ang sarili. “Karangalan po namin na dumaan kayo! Pasok po, kain po kayo ng lechon!”

Pero hindi sila pinansin ng Mayor. Luminga-linga ito sa paligid. “Nasaan siya? Nasaan si Engineer Mario Cruz?”

Nagulat sina Susan. “Ah, eh… Mayor, nasa likod po. Pasensya na po, medyo… hindi po presentable ang itsura niya. Nakakahiya po humarap sa inyo.”

“Anong nakakahiya?” galit na sagot ng Governor. “Alam niyo bang ang kapatid niyo ang dahilan kung bakit uunlad ang probinsya natin?”

Sa gulat ng magkapatid, lumabas si Mario mula sa kusina, suot pa rin ang sando at shorts, may hawak na baso ng tubig.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Nang makita siya ng Mayor at Governor, agad silang lumapit at yumukod bilang pagbibigay galang. “Engineer Mario! Sir! Nandito po pala kayo!” bati ng Mayor sabay kamay nang mahigpit. “Maraming salamat po sa donasyon ninyong 50 million pesos para sa bagong school building at hospital wing ng ating bayan. At yung pinirmahan ninyong kontrata para sa factory na itatayo dito, libo-libong trabaho ang ibibigay nito sa mga kababayan natin!”

Nalaglag ang panga nina Eddie at Susan. Ang mga bisita ay natahimik.

“At Sir,” dagdag ng isang foreigner na kasama nila, “Your company, the Cruz Global Constructions, is waiting for your signature for the new skyscraper project in Dubai. We are honored to visit your humble home.”

Tumingin si Mario sa kanyang mga kapatid. Ang maamong mukha nito ay napalitan ng seryosong awtoridad.

“Mayor, Gov,” sabi ni Mario sa malalim na boses. “Salamat sa pagbisita. Pasensya na kayo, hindi ako makapag-offer ng lechon. Ang sabi kasi ng mga may-ari ng bahay, para lang daw sa bisita yun. Ang pagkain ko lang dito ay bahaw at tuyo.”

Namutla si Susan. Halos himatayin si Eddie sa hiya nang tignan sila nang masama ng Governor.

“Kapatid niyo ang nag-ahon sa bayan na ito, tapos ganyan ang trato niyo?” bulyaw ng Mayor.

Lumapit si Mario sa kanyang bag at inilabas ang isang tseke at titulo ng lupa. “Eddie, Susan. Ito sana ang pasalubong ko. Titulo ng tig-isang bahay at lupa sa subdivision, at tseke para sa negosyo niyo. Gusto ko sanang surpresahin kayo. Nagbihis ako ng ganito para malaman ko kung tanggap niyo pa rin ako kahit wala akong pera. Kasi nung nasa abroad ako, puro hingi lang kayo. Gusto kong malaman kung kapatid ang tingin niyo sa akin, o ATM machine lang.”

Pinunit ni Mario ang tseke at ang titulo sa harap nila. “Pero nakita ko na ang sagot. Ang kapatid niyo ay yung Engineer na may pera, hindi si Mario na kadugo niyo.”

“Kuya, sorry! Hindi naman sa ganun!” iyak ni Susan, lumuhod sa paanan ni Mario.

Umiling si Mario. “Aalis na ako. Sa hotel ako titira kasama ng mga business partners ko. Wag kayong mag-alala, tuloy ang school building para sa bayan. Pero kayo? Matuto kayong tumayo sa sarili niyong paa.”

Sumakay si Mario sa luxury van ng Mayor. Naiwan ang magkapatid sa gitna ng handaan, napapahiya, habang pinagtitinginan ng mga bisita. Ang lechon na ipinagdamot nila ay parang naging abo sa kanilang paningin. Natutunan nila sa pinakamasakit na paraan na ang tunay na yaman ay hindi nakikita sa suot na damit, at ang tunay na pagmamahal ay hindi nasusukat sa pasalubong.