ANG KAPALARAN NI BOGART “THE KICKER” NANG KANYANG SIPAIN ANG INOSENTENG LALAKING MAY DALANG LECHON SA MALING HINALA NA ITO’Y MAGNANAKAW NA NAGRESULTA SA PARUSANG HUGAS-PINGGAN
Tanghaling tapat sa Concepcion Uno, Marikina. Ang araw ay parang nagbabanta ng sunog sa balat, pero hindi ito alintana ni Bogart. Nakatambay siya sa kanto ng J.P. Rizal, suot ang kanyang sando na may tatak ng isang sikat na brand ng alak at shades na nabili niya sa bangketa sa halagang singkwenta pesos. Pakiramdam ni Bogart, siya ang bida sa isang pelikula ni FPJ. Siya ang Bogart “The Kicker” ng barangay—laging handa, laging alerto, at laging naghahanap ng aksyon kahit na ang tanging aksyon lang naman sa kanto ay ang pagdaan ng mga tricycle at pagtahol ng aso ni Aling Maring.
Isang matinding ingay ang bumasag sa katahimikan ng tanghali.
“Tabi! Tabi kayo! Daraan ako!” sigaw ng isang lalaking humahangos.
Mula sa malayo, natanaw ni Bogart ang isang mamang nakaputi—si Mang Gusting pala—na tumatakbo nang mabilis habang pasan-pasan ang isang buong lechon na nagniningning sa mantika at lutong. Sa kabilang kamay naman nito ay may bitbit na isang supot ng plastik. Ang pawis ni Mang Gusting ay parang gripo, at ang kanyang mukha ay puno ng panic.
Agad na gumana ang action star instincts ni Bogart. Sa kanyang isip, bumagal ang ikot ng mundo. Nag-zoom in ang kanyang paningin kay Mang Gusting. “Magnanakaw!” sigaw ng isip ni Bogart. “Saan ka nakakita ng taong tumatakbo ng ganyan kabilis na may dalang lechon kung hindi niya ito tinangay mula sa isang handaan? Hindi ako makakapayag! Ito na ang moment ko!”
Huminga ng malalim si Bogart, nag-ipon ng pwersa sa kanyang kanang binti, at humanda sa pag-atake. Nang dumaan si Mang Gusting sa tapat niya, sumigaw si Bogart ng “Hiyaaaaah!” at pinakawalan ang isang malupit na flying kick na tila napanood niya sa Tekken.
BLAG!
Sapul sa tagiliran si Mang Gusting. Tumalsik siya sa ere na parang ragdoll. Kasabay nito, ang lechon na kanyang pasan ay tumilapon din, umiikot sa himpapawid sa slow motion, bago bumagsak nang malakas—SPLAT!—direkta sa isang malaking putikan sa gilid ng kalsada na iniwan ng ulan kagabi. Ang supot na bitbit ni Mang Gusting ay bumagsak din at pumutok, tumapon ang laman nitong makulay na likido sa semento.
“Huli ka, balbon!” sigaw ni Bogart, nakapameywang pa habang nakatayo sa ibabaw ng nakahandusay na si Mang Gusting. “Huwag kang mag-alala, ligtas na ang lechon… sa tiyan ng hustisya!”
Ngunit bago pa man makapalakpak ang mga tao, isang matigas na bagay ang humampas sa ulo ni Bogart.
POK!
“Aray ko po!” daing ni Bogart habang hinihimas ang kanyang ulo. Paglingon niya, nakita niya si Aling Baby, ang asawa ni Mang Gusting, na may hawak na makapal na payong at nanggagalaiti sa galit.
Page: SAY – Story Around You | Original story
“Anong hustisya?! Anong magnanakaw?!” sigaw ni Aling Baby habang hinahampas ulit si Bogart. “Asawa ko ‘yan! Tumatakbo siya pauwi dahil natutunaw na ‘yung binili niyang sorbetes para sa birthday ng anak namin! ‘Yung lechon, binili namin ‘yan sa ipon namin! Tingnan mo ang ginawa mo!”
Napatingin si Bogart sa paligid. Ang “sorbetes” na nasa supot ay isa na lang makulay na sabaw sa kalsada. At ang lechon? Ayun, nasa putikan na, balot ng itim na lusak. At ang mas malala, ang mga askal sa kanto—sina Bantay, Tagpi, at Brownie—ay nagsimula nang magpiyesta. Nagtutulakan pa sila sa pagngatngat sa malutong na balat ng lechon na ngayon ay may flavor nang burak.
“Hala…” nasambit na lang ni Bogart. Nawala ang pagka-action star niya. Mula kay Fernando Poe Jr., naging Palito siya sa hiya.
Dumating ang mga barangay tanod, pero hindi para hulihin si Mang Gusting, kundi para awatin si Aling Baby na akmang isasaksak na ang payong sa lalamunan ni Bogart.
Dahil sa laki ng perwisyo, nagkaroon ng settlement sa barangay hall. Walang pambayad si Bogart sa lechon at sorbetes. Kaya ang hatol: Siya ang magiging opisyal na tagahugas ng pinggan sa buong handaan ng pamilya nina Mang Gusting, at hindi lang ‘yon, siya rin ang maglilinis ng bakuran nila pagkatapos ng party.
Gabing-gabi na. Habang ang lahat ay nagsasaya, kumakanta sa videoke ng My Way, at nagkakatuwaan, si Bogart ay nasa likod-bahay, nakaharap sa bundok ng sebo, plato, at kaldero. Ang kanyang mga kamay ay kulubot na sa sabon.
“Action star pala ha,” bulong niya sa sarili habang kinukuskos ang isang kawali. “Hugas star kamo.”
Pero ang hindi alam ng lahat, may kakaibang nangyari.
Habang naghuhugas si Bogart, lumapit si Mang Gusting sa kanya. Akala ni Bogart ay sesermunan na naman siya. Pero inabutan siya nito ng isang platito ng leche flan.
“Salamat, pare,” sabi ni Mang Gusting, na ikinagulat ni Bogart.
“Po? Bakit po kayo nagpapasalamat? Sinira ko nga po ang handa niyo eh,” nagtatakang tanong ni Bogart.
Tumawa si Mang Gusting at bumulong, “Alam mo ba, ‘yung lechon na ‘yun… luma na ‘yun. Double-dead. Muntik na kaming maloko ng tindero. Kung hindi dahil sa sipa mo at pagbagsak nito sa putikan, nakain sana namin ‘yun at na-ospital kaming lahat. Tingnan mo ‘yung mga aso sa labas.”
Lumingon si Bogart sa gate. Ang mga asong kumain ng lechon kanina ay nakahandusay, hindi patay, pero sumusuka at mukhang hilong-hilo. Nagtatawanan pa ang mga tanod habang binubuhat ang mga ito papuntang vet.
“Dahil sa ‘yo, naligtas ang pamilya ko sa food poisoning,” kindat ni Mang Gusting. “Kaya ayos lang na maghugas ka dyan, pampalubag-loob lang kay Misis. Pero mamaya, may take-out ka na fried chicken at isang case ng beer. Hero ka pa rin, Bogart. Palpak nga lang ang execution.”
Napangiti si Bogart habang bumubula ang sponge sa kanyang kamay. Hindi man naging action star sa paraang gusto niya, naging life saver naman siya sa paraang hindi niya inaasahan. At sa huli, habang nakikinig sa sintunadong pagkanta ng “Pusong Bato” sa videoke, naisip niya: Sa susunod, magtatanong muna ako bago sumipa.