ANG MATAPOBRENG MAY-ARI NG RESORT NA IPINAKULONG AT PINABUGBOG ANG ISANG KATUTUBO DAHIL SA PAGPASOK NITO SA KANYANG BAKURAN PARA MAGHANAP NG HALAMAN, NGUNIT NAGMAMAKAAWA SIYANG LUMUHOD SA SELDA AT NANHINGI NG TULONG PARA ILIGTAS ANG KANYANG ANAK

ANG MATAPOBRENG MAY-ARI NG RESORT NA IPINAKULONG AT PINABUGBOG ANG ISANG KATUTUBO DAHIL SA PAGPASOK NITO SA KANYANG BAKURAN PARA MAGHANAP NG HALAMAN, NGUNIT NAGMAMAKAAWA SIYANG LUMUHOD SA SELDA AT NANHINGI NG TULONG PARA ILIGTAS ANG KANYANG ANAK

Sa paanan ng Sierra Madre, nakatayo ang “Paradise Heights,” isang exclusive glamping resort na pag-aari ni Don Arsenio. Kilala si Arsenio hindi lang sa yaman kundi sa pagiging mainitin ang ulo at pagkamuhi sa mga “taga-labas” o yung mga katutubong Dumagat na naninirahan sa gubat malapit sa kanyang lupain. Para sa kanya, sila ay sagabal sa view at dumi sa kanyang negosyo.

Isang mainit na tanghali, habang nag-iinspeksyon si Arsenio sa perimeter fence, nakita ng kanyang mga security guard si Mang Gorio, isang matandang katutubo, na pitas ng pitas ng mga damo sa loob ng resort.

“Huli ka!” sigaw ng head security sabay hablot sa leeg ng matanda.

Kaladkad nila si Mang Gorio papunta sa opisina ni Arsenio. Ang matanda ay payat, maitim ang balat, at puno ng putik ang paa. Hawak nito ang isang supot ng mga ugat at dahon.

“Sir, nahuli namin ‘to sa loob. Nagnanakaw ng landscaping plants!” sumbong ng guard.

“Hindi po, Ser,” nangangatog na paliwanag ni Mang Gorio. “Hindi po ako nagnanakaw. Gamot po ito. May nakita po kasi akong bakas ng ‘Banakon’ (King Cobra) malapit sa ilog niyo. Naghahanda lang po ako ng lunas sakaling may madale. Delikado po ang panahon ngayon, naglalabasan sila.”

Tumawa nang malakas si Arsenio. “Ahas? King Cobra? Nagpapatawa ka ba? Secured ang resort na ‘to! May anti-snake fencing kami at monthly pest control! Gumagawa ka lang ng kwento para makapagnakaw ng orchids ko!”

“Ser, totoo po. Ang bakod niyo po, walang silbi sa ahas na gutom. At ang pest control niyo, hindi tatalab sa gubat. Kailangan niyo ng—”

“Tumigil ka!” bulyaw ni Arsenio. Sinipa niya ang supot ng gamot ni Mang Gorio. Nagkalat ang mga dinikdik na dahon sa marmol na sahig. “Kadiri kayo! Ang baho niyo! Dinudumihan niyo ang resort ko sa mga primitive niyong paniniwala. Guard! Dalhin ‘yan sa presinto! Ipakulong niyo sa trespassing at attempted theft! Bugbugin niyo muna para madala!”

Walang nagawa si Mang Gorio habang kinakaladkad siya palabas. “Ser, mag-ingat kayo… nasa paligid lang siya…” huling babala ng matanda bago siya isakay sa patrol car.

Kinabukasan, Sabado. Full house ang resort. Dumating ang pamilya ni Arsenio. Ang kanyang 8-taong gulang na anak na si Liam ay masayang naglalaro ng soccer sa malawak na damuhan malapit sa infinity pool.

Habang nagbabasa ng dyaryo si Arsenio sa veranda, narinig niya ang isang matinis na sigaw.

“DADDY! ARAY!”

Napatingin ang lahat. Nakita nila si Liam na nakahandusay sa damuhan, umiiyak habang hawak ang binti. Sa di kalayuan, isang mahaba at itim na ahas ang mabilis na gumapang pabalik sa gubat.

King Cobra.

Nagkagulo ang resort. Tumakbo si Arsenio papunta sa anak. Namamaga na agad ang binti nito. Nangingisay na ang bata. Bumubula ang bibig.

“Tumawag kayo ng ambulansya! Helicopter! Ngayon na!” sigaw ni Arsenio, halos mapatid ang ugat sa leeg.

Dumating ang resort nurse pero namutla ito. “Sir… neurotoxic po ang venom ng King Cobra. Masyadong mabilis. Hindi aabot ang ambulansya galing sa bayan, at least 3 hours ang byahe. Ang helicopter naman, hindi makakalipad dahil sa low pressure sa bundok!”

“Anong gagawin natin?! Mayaman ako! Bilhin niyo lahat ng gamot!” iyak ni Arsenio habang yakap ang anak na unti-unti nang nawawalan ng malay. Ang mata ng bata ay tumitirik na.

Isang matagal nang gardener ng resort ang lumapit, nanginginig sa takot. “Sir… si Mang Gorio po…”

“Sino?!” sigaw ni Arsenio.

“Yung matandang ipinakulong niyo kahapon, Sir. Siya lang po ang may alam sa antidote dito. Siya ang albularyo ng mga Dumagat. Yung mga damo na tinapon niyo… yun po ang lunas.”

Page: SAY – Story Around You | Original Story

Parang binuhusan ng yelo si Arsenio. Ang taong pinabugbog niya. Ang taong tinawag niyang madumi at primitive. Siya lang ang pag-asa ng anak niya.

Walang inaksayang oras. Isinakay ni Arsenio si Liam sa kanyang SUV at pinaharurot ito papunta sa munisipyo kung saan nakakulong si Mang Gorio.

Pagdating sa presinto, halos gibain ni Arsenio ang pinto. “Nasaan ang preso?! Nasaan si Gorio?!”

Nagulat ang hepe. “Sir Arsenio? Nasa selda po, pero bugbog sarado po yan base sa utos niyo…”

Tumakbo si Arsenio sa rehas. Nakita niya si Mang Gorio, nakahiga sa sahig, may pasa sa mukha, namamagang labi, at hirap huminga dahil sa bugbog ng mga tauhan ni Arsenio.

“Mang Gorio!” sigaw ni Arsenio, pero sa pagkakataong ito, hindi na galit ang nasa boses niya kundi takot. “Mang Gorio, gising! Ang anak ko! Natuklaw! Tulungan mo ako!”

Iminulat ni Mang Gorio ang kanyang namamaga niyang mata. Hirap siyang magsalita. “Ser… masakit po ang katawan ko…”

Lumuhod si Don Arsenio. Ang makapangyarihang negosyante ay lumuhod sa maruming semento ng kulungan, hawak ang rehas, umiiyak sa harap ng katutubong inapi niya.

“Patawad… patawad sa ginawa ko,” hagulgol ni Arsenio. “Parang awa mo na. Babayaran kita kahit magkano. Ibibigay ko sa’yo ang lupa. Ibibigay ko lahat. Iligtas mo lang ang anak ko. Mamamatay siya…”

Umubo si Mang Gorio. Dahan-dahan siyang bumangon, hawak ang kanyang tagiliran. Tinitigan niya si Arsenio. Nakita niya ang isang ama na handang isuko ang lahat.

“Hindi ko kailangan ng pera mo, Ser,” mahinang sabi ni Mang Gorio. “Buhay ng bata ang pinag-uusapan. Walang kasalanan ang anak mo sa kasamaan ng ugali mo.”

“Buksan niyo ang pinto!” sigaw ni Arsenio sa pulis.

Kahit ika-ika maglakad, sumama si Mang Gorio. Sa loob ng sasakyan, habang nakahiga si Liam, naglabas si Mang Gorio ng isang maliit na garapon mula sa kanyang bulsa—buti na lang at hindi ito nakuha ng mga pulis. Laman nito ay langis at mga dinikdik na ugat—ang parehong mga ugat na tinapakan ni Arsenio kahapon.

“Hawakan niyo ang bata,” utos ni Mang Gorio.

Sa loob ng umaandar na sasakyan, pinahiran ni Mang Gorio ang sugat. May binulong siyang orasyon. Pagkatapos, kumuha siya ng isang maitim na bato (bato-balani) at idiniin ito sa sugat para sipsipin ang lason. Pinainom niya ng mapait na katas ng ugat ang bata.

Ilang minuto ang lumipas na parang oras. Walang imik si Arsenio, hawak lang ang kamay ng anak, nagdarasal sa Diyos na hindi niya naman dating pinapansin.

Biglang umubo si Liam. “Daddy… uhaw ako…”

Napahagulgol si Arsenio. Bumalik ang kulay ng anak niya. Nawala ang pangingisay.

Pagdating sa ospital, gulat na gulat ang mga doktor. “Stable na siya,” sabi ng specialist. “Kung hindi naagapan ng first aid na ‘yun, brain dead na siya bago pa makarating dito. Sino ang gumawa nun?”

Lumingon si Arsenio. Nakaupo si Mang Gorio sa waiting area, tahimik, nakayuko, at hinihimas ang mga pasa sa kanyang braso na gawa ng mga tauhan ni Arsenio.

Lumapit si Arsenio kay Mang Gorio. Sa harap ng maraming tao sa ospital, sa harap ng mga doktor at nurse, niyakap ng mayaman at mabangong don ang matanda at mabahong katutubo.

“Salamat,” iyak ni Arsenio. “Salamat, Tay Gorio. Patawarin niyo ako. Napakasama ko. Ang mga halamang tinapakan ko, ‘yun pala ang bubuhay sa anak ko.”

Hindi tinanggap ni Mang Gorio ang perang inaalok ni Arsenio. Ang hiling lang niya ay palayain siya at hayaan silang mga katutubo na dumaan sa kanilang lupain para makakuha ng gamot.

Simula noon, binuksan ni Arsenio ang resort para sa mga Dumagat. Nagpatayo siya ng clinic para sa kanila at ginawang official head ng landscaping at safety si Mang Gorio. Natutunan ni Don Arsenio ang pinakamahalagang leksyon: Ang karunungan ay wala sa yaman o sa ganda ng damit. Minsan, ang taong tinatrato nating basura ay siya palang may hawak ng susi para mabuhay tayo. Ang karma ay hindi laging parusa; minsan, ito ay isang pagkakataon para magbago bago maging huli ang lahat.