PINATAY NG LALAKI ANG ALAGANG ASO NG KANYANG KAPITBAHAY SA HARAP NG MGA BATA KAYA NAGWALA ANG MAY-ARI AT PINAGBUBUGBOG SIYA NG MGA TAMBAY SA GALIT, AKMANG IPAPAKULONG NA SIYA DAHIL SA PAGMAMALUPIT SA HAYOP PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG NANG MAKITA ANG ASO
Isang maaliwalas na Sabado ng hapon sa Barangay San Isidro. Masaya ang paligid, puno ng tawanan ng mga bata na naglalaro ng patintero sa kalsada. Sa tapat ng tindahan ni Aling Myrna, nakahiga si “Bantay,” ang kanilang Golden Retriever na sikat na sikat sa buong barangay. Mahal na mahal si Bantay ng lahat dahil napakaamo nito, laging nakikipaglaro, at hindi nambabarkada. Para na siyang mascot ng lugar.
Si Mang Kanor naman, na nakatira sa katabing bahay, ay tahimik na nagwawalis sa kanyang bakuran. Kilala si Kanor bilang isang masungit na matanda na ayaw sa ingay. Madalas niyang sawayin ang mga bata kapag tumatama ang bola sa gate niya.
Habang abala ang pitong taong gulang na anak ni Aling Myrna na si Lenlen sa paghimas kay Bantay, biglang nagbago ang ihip ng hangin. Mula sa tahimik na pagwawalis, biglang sumigaw si Mang Kanor.
“Lumayo kayo! Lumayo kayo diyan!” sigaw ng matanda.
Bago pa man makalingon ang mga bata, tumakbo si Mang Kanor bitbit ang isang makapal na dos-por-dos na kahoy. Mabilis pa sa alas-kwatro, sumugod siya kay Bantay.
BLAG!
Isang malakas na hampas sa ulo ang tumama sa aso. Napahiyaw si Bantay at tumumba. Hindi pa nakuntento si Kanor, hinampas niya pa ito ng dalawang beses hanggang sa hindi na gumalaw ang kawawang hayop.
Napatili si Lenlen. “Mama! Si Bantay! Pinatay ni Mang Kanor!”
Dagliang lumabas si Aling Myrna mula sa tindahan. Nakita niya ang duguan niyang aso at si Mang Kanor na hawak ang duguang kahoy, hinihingal.
“Walanghiya ka, Kanor!” sigaw ni Aling Myrna, na halos himatayin sa galit. “Anong ginawa mo sa aso namin?! Napakasama ng ugali mo! Demonyo ka!”
Naglabasan ang mga tambay sa kanto—sina Bogart, Eric, at Jojo. Nang makita nila ang nangyari, agad nilang nilusob si Kanor.
“Sabi na eh, mainit dugo niyan sa mga hayop!” sigaw ni Bogart. Sinuntok niya si Kanor sa mukha. Bumagsak ang matanda. Pinagtulungan siyang bugbugin ng mga kalalakihan habang umiiyak ang mga bata at sumisigaw si Aling Myrna ng hustisya.
“Itwag niyo ng pulis! Ipakulong niyo ‘yan! Animal Cruelty ‘yan!” utos ni Aling Myrna habang yakap ang bangkay ni Bantay.
Dumating ang barangay tanod at inawat ang gulo. Duguan si Mang Kanor, putok ang labi at maga ang mata. Pinosasan siya agad ng tanod.
“Kanor, sumama ka sa amin. Delikado ka sa lipunan. Pati aso na nananahimik, pinapatulan mo,” sabi ng Kapitan na dumating na rin.
“Kap… pakinggan niyo ako…” daing ni Kanor, hirap magsalita. “Tignan niyo… tignan niyo ang aso…”
“Wala kaming titignan! Patay na ‘yung aso! Pinatay mo!” bulyaw ni Aling Myrna.
Page: SAY – Story Around You | Original story
Pero may napansin ang isang tanod. “Teka lang… Kap, tignan niyo ‘to.”
Lumapit sila sa bangkay ni Bantay. Kahit patay na ito, biglang may lumabas na makapal at kulay berdeng bula sa bibig nito. Nagsimulang manginig ang mga kalamnan ng aso sa isang post-mortem spasm na hindi normal. Ang mga mata nito ay nanatiling dilat at mapula, kahit wala nang buhay.
Sakto namang dumating si Doc Alvin, ang beterinaryo na nakatira sa kabilang street, dahil narinig niya ang gulo.
“Doc, pakitignan nga po. Pinatay kasi ni Kanor,” sumbong ni Aling Myrna.
Sinuot ni Doc Alvin ang kanyang gloves at sinuri ang aso. Tinignan niya ang gilagid, ang mata, at ang leeg. Nanlaki ang mata ng doktor. Nakita niya ang isang maliit na kagat sa leeg ng aso na parang galing sa isang ligaw na hayop, at ang matinding pamamaga ng lalamunan nito.
“Myrna,” seryosong sabi ni Doc Alvin. Tumingin siya kay Lenlen na yakap ng nanay niya. “Nahawakan ba ni Lenlen ang laway ni Bantay kanina?”
“H-Hindi naman po, Doc. Hinihimas lang niya sa likod. Bakit po?”
Tumayo si Doc Alvin at humarap sa lahat. “Positibo sa Rabies ang aso niyo. At hindi lang basta rabies, nasa furious stage na ito. Nakita niyo ‘tong bula? Ito ang senyales na sasabog na ang virus sa utak niya. Sa stage na ‘to, anumang oras ay mangangagat siya ng kahit sino, kahit amo pa niya. Ang tawag dito ay ‘mad dog syndrome’.”
Napasinghap ang lahat.
“Pero ang bait ni Bantay, Doc…” katwiran ni Myrna.
“Yan ang traydor sa rabies,” paliwanag ng doktor. “Minsan sobrang lambing bago biglang manlisik. Kanina, nung sinuri ko, nakita kong naka-lock ang panga niya. Ibig sabihin, nung oras na pinalo siya… nakabuka na ang bibig niya para mangagat.”
Napatingin silang lahat kay Mang Kanor na nakaupo sa gilid ng kalsada, ginagamot ng medic ang mga pasa.
“Nakita ko…” mahinang paliwanag ni Kanor. “Nagwawalis ako. Nakita ko si Bantay, iba ang tingin kay Lenlen. Tumutulo ang laway niya. Tapos bigla siyang umungol nang kakaiba, parang hindi tahol ng aso. Nung akmang dadakmalin na niya sa leeg si Lenlen, doon na ako tumakbo. Hindi ko gustong patayin ang aso… pero ayokong mamatay ang bata.”
Natahimik ang buong barangay. Ang katahimikan ay nabasag ng pag-iyak ni Aling Myrna. Hindi dahil sa aso, kundi dahil sa reyalisasyon na muntik nang mamatay ang kaisa-isa niyang anak. Ang rabies ay walang gamot kapag umakyat na sa utak. Isang kagat lang kay Lenlen, siguradong patay ang bata.
Lumapit si Aling Myrna kay Mang Kanor. Lumuhod siya at humawak sa kamay ng matandang binugbog nila.
“Mang Kanor… patawarin niyo po ako,” hagulgol ni Myrna. “Kung hindi dahil sa inyo… baka nakaburol na ang anak ko ngayon. Sinalba niyo ang buhay niya, pero sinuklian namin kayo ng sakit.”
Yung mga tambay na nambugbog ay yumuko sa hiya. “Pasensya na po, Tay. Nadala lang kami ng emosyon. Kami na po ang sasagot sa pagpapa-ospital niyo.”
Tinanggal ng Kapitan ang posas ni Kanor. “Pasensya na, Kanor. Maling akala. Bayani ka pala.”
Ngumiti lang si Mang Kanor kahit maga ang mukha. “Wala ‘yun. Masakit mawalan ng alaga, naiintindihan ko. Pero mas masakit mawalan ng anak. Mabuti nang ako ang masaktan, huwag lang ang bata.”
Inilibing nila si Bantay nang maayos, pero may pag-iingat dahil sa virus. Mula noon, naging mas maingat ang barangay sa pagpapabakuna ng kanilang mga alaga. At si Mang Kanor? Siya na ang tinaguriang “Grandpa Hero” ng San Isidro. Tuwing hapon, hindi na siya nagwawalis mag-isa; lagi na siyang dinadalaw ni Lenlen at ng ibang mga bata para magpasalamat at makipagkwentuhan, patunay na ang tunay na malasakit ay handang gawin ang mahirap na desisyon—kahit magmukha pa siyang masama—para lang mailigtas ang kapwa