NALAMAN KONG MAY GUSTO SAKIN ANG ANAK NG AKING BOSS – KUNG KAILAN MAGRE-RESIGN NA KO

NALAMAN KONG MAY GUSTO SAKIN ANG ANAK NG AKING BOSS – KUNG KAILAN MAGRE-RESIGN NA KO

Sa loob ng limang taon, naging pangalawa ko nang tahanan ang opisina. Araw-araw, pare-pareho: kape sa umaga, tapos trabaho hanggang hapon, uuwi, tulog, ulit bukas. Ang mga kaopisina ko’y parang pamilya na rin. Pero dumating na ako sa puntong napagod, gusto kong subukan ang bago. Kaya nagpasya akong mag-resign.

Habang pinaplano ko kung paano sasabihin kay Boss Ed, kinakabahan ako. Mahigpit pero mabuting tao si Boss, at utang ko sa kanya ang marami. Pero isang linggo bago ako magpaalam, may nangyaring hindi ko inasahan.

Habang nag-aayos ako ng mga papel sa pantry, biglang dumating si Ethan, ang anak ni Boss. Madalas siyang bumisita, minsan pa nga’y nagdadala ng pagkain. Mabait siya, pero hindi ko siya gaanong nakakausap dahil nahihiya ako.

Ngumiti siya at sabi, “Uy, ang sipag mo. Lagi kang nandito overtime.”

Ngumiti ako pabalik. “Eh ganun talaga. Bago umalis, gusto kong maayos lahat.”

Napakunot ang noo niya. “Umalis? Saan ka pupunta?”

Hindi ko pa nasasabi kahit kanino. Napakagat ako sa labi, pero tumango rin ako. “Magre-resign na ako, Ethan. Gusto ko kasing subukan ang ibang bagay.”

Nanahimik siya sandali, tapos biglang nagsalita. “So… ibig sabihin, aalis ka na talaga? Hindi na kita makikita dito?”

Tumawa ako ng mahina. “Hindi naman ako mawawala sa mundo. Nandito pa rin ako, kahit saan.”

Pero halatang hindi siya natawa. Biglang namula ang mukha niya.
“Alam mo ba… matagal na kitang gusto?”

Natulala ako, muntik pang mabitawan ang hawak kong mug.
“Ano raw?”

Nagtuloy-tuloy siya, mabilis na parang baka hindi na niya ulitin kapag huminto.
“Oo, matagal na. Hindi ko lang nasabi kasi ayokong isipin mong ginagamit ko ang posisyon ko bilang anak ng Boss. Lagi kitang nakikitang nagsusumikap, tumatawa kahit pagod na, at iniisip ko… paano kung bigla kang mawala dito? Hindi ko kakayanin.”

—

Hindi ko alam kung matatawa ako o maiiyak. Seryoso ang mukha niya, pero ramdam kong nag-aalangan siya. Kaya ang sagot ko’y biro:
“Naku Ethan, baka nadadala ka lang kasi lagi mo akong nakikita sa pantry.”

Nagulat siya, pero natawa rin. “Grabe ka, hindi lang pantry crush ’to. Full office crush ka na.”

Doon na ako napatawa nang malakas. “Ikaw talaga.”

—

Dumating ang huling araw ko sa opisina. Nagpa-despedida ang mga kasama ko, may konting handaan, at syempre, andun din si Boss Ed at si Ethan. Habang nagbigay ako ng maikling pasasalamat, nahuli kong nakatingin si Ethan, parang may sinasabi ang mga mata niya.

Pagkatapos ng program, nilapitan niya ako sa labas ng building. Tanghaling tapat, maliwanag ang araw, parang sadyang saksi sa eksena.

“Hindi ko alam kung ano’ng plano mo pagkatapos nito,” sabi niya, “pero gusto kong maging parte no’n. Kung papayag ka, pwede ba kitang ligawan kahit wala ka na dito?”

Napangiti ako. Ang totoo, hindi ko ito inasahan. Pero sa puso ko, may kakaibang kilig at gaan.

“Alam mo Ethan,” sagot ko, “hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng susunod na hakbang. Pero kung kaya mong sumabay, bakit hindi?”

Nagningning ang mga mata niya, at para kaming dalawang estudyanteng nahuling naglalandi sa labas ng eskwela. Tumawa siya, at tumawa rin ako.

—

Sa huli, umalis ako sa opisina na dala ang pasasalamat at magagandang alaala. Pero higit pa doon, may dala akong bagong simula—isang kwento na hindi ko inakala.

At sa isip-isip ko, minsan pala, sa oras na akala mo matatapos na ang lahat… doon pa nagsisimula ang mas maganda.