ANG ASAWA KO’Y NABUNTIS ANG IBANG BABAE PERO AYAW NIYANG MAKIPAGHIWALAY SA AKIN

ANG ASAWA KO’Y NABUNTIS ANG IBANG BABAE PERO AYAW NIYANG MAKIPAGHIWALAY SA AKIN

Si Lara, 33 anyos, ay walong taong kasal kay Ramil. Tahimik ang buhay nila kahit wala silang anak— puno ng pangarap at tiwala, o ‘yun ang akala niya. Isang gabi, umuwi si Ramil na tila may mabigat na dala.

“May kailangan akong aminin…” mahina niyang sabi, hindi makatingin kay Lara.

“Ano ‘yon?” halos pabulong na tanong ni Lara, bagama’t kumakabog ang dibdib.

Huminga nang malalim si Ramil. “May nabuntis ako. Babae sa trabaho. Tatlong buwan na siya.”

Umikot ang mundo ni Lara. Pakiramdam niya’y may humila sa puso niya pababa. Hindi agad lumabas ang luha, pero unti-unting nanikip ang dibdib niya.

“At… ayokong makipaghiwalay sa’yo,” dugtong ni Ramil.

“Binuntis mo na yung isa, tapos ako pa rin ang gusto mong kasama?” nanginginig ang boses ni Lara.

“Hindi ko kaya na mawala ka. Mali ang nangyari, pero ikaw pa rin ang asawa ko.”

Tumayo si Lara, tahimik na nag-impake ng ilang damit, at lumabas ng bahay nang hindi na lumingon. Hindi siya nagsisigaw, pero ang pag-alis niyang walang salita ang pinakamalakas na pasakit na naramdaman niya.

Lumipat siya sa bahay ng pinsan niyang si Joy, na agad siyang niyakap nang makita ang kanyang luhang pilit niyang pinipigilan. Kinabukasan, nag-file siya ng annulment. Tumawag siya kay Ramil para ipaalam iyon.

“Tapos na ako. Hindi mo ako kayang angkinin habang inaangkin mo rin ang iba,” malumanay pero matatag niyang sabi.

“Ayaw ko pumirma. Hindi ako papayag,” sagot agad ni Ramil.

“Hindi mo na kailangang pumayag para makalaya ako.”

Lumipas ang mga linggo. Nagtrabaho si Lara sa isang café at nagsimula ng maliit na online business ng scented candles. Sa bawat araw na lumilipas, mas lalo niyang nakilalang muli ang sarili.

Isang hapon sa café, may lumapit na babae. Halatang kinakabahan.

“Pwede ba kitang makausap?” sabi nito.

“Sige,” tugon ni Lara, bagama’t inihanda na ang sarili.

“Ako si Trina… ako ang nabuntis ni Ramil.”

Nanahimik si Lara. Gusto niyang lumayo, pero pinili niyang makinig.

“Hindi ko alam na kasal siya,” umiiyak na sabi ni Trina. “Nang malaman ko, iniwan ko agad. Hindi ko gustong agawin ka. At hindi ko siya pipilitin.”

Tahimik pa rin si Lara pero dama niya ang katotohanan sa boses nito.

“Kung gusto mo, ako na mismo ang magsasabi sa kanya na pirmahan niya ‘yang annulment mo. Hindi ko siya gusto. Hindi ko hahayaang gamitin niya tayong dalawa.”

Hindi man sila magkaibigan, nagkaintindihan sila—pareho silang niloko, hindi magkaaway.

Makalipas ang ilang linggo, dumating si Ramil sa café.

“Lara, kausapin mo naman ako. Nagsisisi ako,” halos pakiusap nito.

“Huli na,” sagot niya nang diretso. “Hindi mo ako pinahalagahan nang nandiyan pa ako.”

Dumating si Trina, kasama ang nakatatanda niyang kapatid na abogado. Tahimik nitong hinarap si Ramil.

“Pipirma ka. Hindi ka pwedeng pumapel sa buhay nila habang winawasak mo silang pareho.”

Wala nang nagawa si Ramil nang ilatag sa kanya ang legal papers. Pinirmahan niya iyon, hindi dahil gusto niya, kundi dahil tapos na sa kanya ang mga taong sinaktan niya.

Makaraan ang ilang buwan, na-grant ang annulment. Pinili ni Trina na palakihin ang bata nang mag-isa, at tuluyan na rin niyang iniwasan si Ramil.

Si Lara naman ay lalo pang lumakas. Lumago ang kanyang negosyo at nakahanap siya ng maliit na pwesto para bumuo ng sariling tindahan. Doon pumasok sa buhay niya si Arman, isang customer sa café noon na palaging nag-oorder ng kape at candles.

“May bago ka bang scent?” tanong ni Arman minsang dumaan.

“Oo, lavender-vanilla,” sagot ni Lara, ngayon ay marunong nang ngumiti nang walang bigat.

“Tulad ng aura mo—mabango pero matatag,” biro nito.

Napatawa si Lara, unang beses nang matagal. Hindi niya namalayang unti-unti na siyang gumagaling.

Isang gabi habang nagkakape sila sa labas ng tindahan niya, tinanong siya ni Arman:

“Natakot ka bang magsimulang muli?”

“Dati,” sagot ni Lara. “Pero mas delikado pala ang manatili sa maling tao.”

“Handa ka na bang mahalin nang tama?” mahinahon niyang usisa.

Hindi siya agad sumagot, pero ang ngiti niya ang nagsabi ng lahat.

At doon niya naunawaan—na may mga pusong pinaghiwalay para bigyan ng puwang ang mas karapat-dapat na pagmamahal.