NAGTANONG ANG ANAK KO KUNG MAWAWALA DIN BA ANG PASA — NAGTAKA AKO KAYA NANG MAKITA KO ANG NANGYARI SA KANYA AGAD KONG PINUNTAHAN ANG KANYANG GURO

NAGTANONG ANG ANAK KO KUNG MAWAWALA DIN BA ANG PASA — NAGTAKA AKO KAYA NANG MAKITA KO ANG NANGYARI SA KANYA AGAD KONG PINUNTAHAN ANG KANYANG GURO

Sa isang public school sa bayan ng San Felipe, maagang dumating si Ms. Torres, isang gurong kilala sa pagiging istrikto at madaling uminit ang ulo. Pagbukas pa lang niya ng pinto ng silid-aralan ng Grade 4—narinig na niya ang maingay na tawanan at kuwentuhan ng mga bata. Nakakunot ang noo niya habang papasok, halatang pagod na kahit hindi pa nagsisimula ang klase.

Tumigil sandali ang mga estudyante, pero nang makita nilang hindi agad sumigaw ang guro, may ilan pa ring nagbubulungan. Tumindig lalo ang inis sa dibdib ni Ms. Torres.

“SINO ANG MAINGAY DITO?!” malakas niyang sigaw.

Tahimik ang lahat. Halos walang gustong gumalaw. Pero sa bandang gitna, itinuro ni Lester—isang batang kilala rin sa pagiging madaldal minsan—ang kaklase niyang si Miguel, na noo’y nakangiti pa dahil may kinukuwento sa katabi.

Napalingon ang buong klase kay Miguel. Hindi pa man siya nakapagsasalita para magpaliwanag, tumikhim na si Ms. Torres at itinuro siya.

“Ikaw? Halika rito! Humiga ka sa ibabaw ng mesa!”

Nanlaki ang mga mata ni Miguel. Nalito siya at natakot, pero dahil sa takot na mapagalitan pa lalo, dahan-dahan siyang umakyat sa upuan at saka humiga sa mesa, mukha sa kahoy, habang nanginginig ang tuhod.

Kinuha ng guro ang patpat na ginagamit niya sa pagtuturo at walang sabi-sabing pinalo si Miguel sa kanyang puwitan.

Pak! Pak!

Napangiwi ang bata at napahawak sa gilid ng mesa para hindi mahulog. Walang umimik sa buong klase—puno ng kaba ang hangin.

Matapos ang ilang minuto, lumayo si Ms. Torres at tumingin sa mga bata.

“Sino pa ang palaging tumatayo at istorbo dito sa klase?!”

Tahimik muna ang lahat, pero si Lester na naman, na kanina pa pasimpleng nakangisi, muling nagturo kay Miguel.

“Ma’am… siya pa rin po. Siya po laging tumatayo.”

Mabilis na luminga ang guro. “Ikaw ulit?!” sigaw niya.

“Ma’am… hindi po—” pilit na sagot ni Miguel, pero hindi na siya pinakinggan.

“Dapa ulit!”

Wala nang nagawa ang bata nang pinalo siyang muli sa puwitan, mas malakas pa kaysa kanina. Nakagat niya ang labi niya sa sakit pero wala ni isang iyak ang lumabas—takot siyang mapahiya o mapagalitan lalo.

Pagkatapos, pinaupo na siya sa sulok. Tahimik ang buong klase hanggang matapos ang araw.

—

Pag-uwi ni Miguel, mabagal ang lakad niya. Tahimik siyang kumain at hindi makaupo nang maayos. Napansin ng ina niyang si Rosa.

“Anak, bakit parang ang sakit ng upo mo? Napilayan ka ba?”

Umiling si Miguel, pero ilang minuto pa ang lumipas, mahina siyang nagtanong:

“Ma… mawawala din ba agad ang pasa sa puwit?”

Napakunot ang noo ni Rosa. “Anong pasa? Bakit ka may pasa?!”

Hindi kaagad sumagot ang bata. Pero nang hindi na niya matiis, tahimik siyang tumayo, ibinaba nang kaunti ang shorts, at ipinakita sa ina ang namumulang marka ng palo.

Parang binuhusan ng kumukulong tubig ang damdamin ni Rosa—galit, takot, at pangamba ang sabay-sabay na sumirit sa dibdib niya.

“SINO GUMAWA NITO?” halos pasigaw niyang tanong.

Doon pa lang nagkuwento si Miguel—mula sa pagsigaw ng guro hanggang sa dalawang beses na pagpapahiga sa mesa at pagpalo ng patpat. Nang marinig din niyang itinuro siya ng kaklase niyang si Lester, lalo pang nagngitngit ang ina.

Hindi na siya nag-aksaya ng oras.

—

Kinabukasan, alas-siete pa lang ay nasa paaralan na si Rosa. Bitbit ang anak, derecho silang pumasok sa faculty room.

“Nasaan si Ms. Torres?” diretsong tanong niya.

Nagulat ang ibang guro at isa sa kanila ang tumawag kay Ms. Torres. Ilang minuto lang, dumating ang gurong may bitbit pang lesson plan.

“Ano po iyon, Mrs…?”

Hindi na siya pinatapos.

“Ikaw ba ang nanakit sa anak ko?!” madiin na boses ni Rosa.

Nagulat si Ms. Torres pero mabilis nagmatigas ang mukha. “Madaldal po kasi siya at istorbo. Disiplina lang—”

“DISIPLINA?! Sa puwitan? Sa harap ng buong klase? Hihigain mo sa mesa ang anak ko para paluin?!” nanginginig ang boses ni Rosa sa galit.

Sinubukan pang sumabat si Ms. Torres. “Hindi lang naman siya ang—”

Pak!—hindi sampal, pero binagsakan siya ng mga salita.

“WALA KANG KARAPATANG SAKTAN ANG ANAK KO!”

Narinig iyon ng principal na si Mrs. Castillo at agad lumapit.

“Anong nangyayari dito?”

Doon inulit ni Rosa ang buong pangyayari, sabay ipinaakita ang mga pasa ni Miguel. Napatingin ang principal kay Ms. Torres—at doon niya unang nakita ang takot sa mata ng guro.

“Magbibigay tayo ng written report. Tatawagan ko rin ang District Supervisor,” sabi ni Mrs. Castillo.

Pero hindi doon natapos si Rosa.

“At gusto kong kausapin yung batang nagtuturo lagi sa anak ko.”

Tinawag si Lester sa guidance office. Pagdating ng bata, nanginginig ito.

“Totoo bang dalawang beses mong itinuro si Miguel para paluin?” tanong ng principal.

Dahan-dahan siyang tumango, nangingilid ang luha.

“Ma’am… kasi po… si Miguel kasi lagi po akong inaasar. Kaya ko po siya itinuro.”

Napatingin si Rosa kay Miguel, ngunit hinawakan niya ito sa balikat at bumulong, “Hindi ito dahilan para saktan ka.”

Si Lester naman ay napaiyak. “Pasensya na po, Tita… hindi ko akalaing papaluin talaga…”

Hindi lumambot ang galit ni Rosa, pero pinanindigan niyang hindi tama ang pananakit ng guro—at ang panunumbat ng kapwa bata.

—

Kinahapunan, pansamantalang sinuspinde si Ms. Torres habang iniimbestigahan ang kaso. Pinatawag din ang mga magulang ni Lester upang kausapin tungkol sa pagiging mapanumbok ng anak nila.

Si Miguel naman, kahit tahimik, ay nakaramdam ng gaan dahil ipinaglaban siya ng kanyang ina.

At matapos ang lahat, hinaplos ni Rosa ang pisngi ng anak niya bago matulog.

“Anak… hindi mo kailangang tiisin ang sakit nang tahimik. Huwag mong hayaang isipin na kasalanan mo ang pananakit ng iba.”

Tumango si Miguel, at sa unang pagkakataon mula nang mangyari ang insidente… nakatulog siyang payapa.

At sa susunod na araw sa klase, wala nang batang naglakas-loob na manakit, manuro, o manahimik sa mali—dahil may isang ina na hindi natakot tumindig.