ANG TAGAL KO NILIGAWAN ANG BABAENG MAHAL KO AT HINIWALAYAN DIN NIYA AGAD AKO MATAPOS LANG NG DALAWANG LINGGO—SUMUNOD NA BUWAN TUMAMA AKO SA LOTTO AT BIGLA NIYA AKONG TINAWAGAN

ANG TAGAL KO NILIGAWAN ANG BABAENG MAHAL KO AT HINIWALAYAN DIN NIYA AGAD AKO MATAPOS LANG NG DALAWANG LINGGO—SUMUNOD NA BUWAN TUMAMA AKO SA LOTTO AT BIGLA NIYA AKONG TINAWAGAN

Si Jomar ay simpleng empleyado sa isang printing shop sa Quezon City. Tahimik lang siyang tao, hindi sanay sa ligawan, pero matagal na niyang iniibig si Christy—ang babaeng palagi niyang nakakasabay sa sakayan sa umaga. Ilang buwan siyang nanligaw: pa-donut tuwing umaga, simpleng flowers sa birthday nito, at mga text na “Good morning, ingat ka.” Hindi man siya gwapo o mayaman, tapat naman ang puso niya.

Makalipas ang limang buwan, sinagot din siya ni Christy.

“Kung seryoso ka talaga, tayo na,” sabi nito, sabay ngiti na parang langit kay Jomar.

Lumundag ang puso niya sa saya. Dinadala niya si Christy sa mga karinderya lang pero masaya siya sa bawat sandali. Akala niya, ito na ang babaeng pakakasalan niya.

Pero dalawang linggo lang ang lumipas…

Isang gabi, habang nagkakape sila sa tapat ng bahay ni Christy, bigla itong naging malamig.

“Jomar, huwag ka na umasang tatagal tayo,” malamig nitong sabi.

Napahinto siya. “Ha? May nagawa ba ako?”

“Wala. Wala ka ring kayang gawin. Hindi kita nakikitang magiging parte ng future ko. Gusto ko ng lalaking may nararating. Hindi yung nag-aabot ng flyers at umaasa sa sweldo kada kinsenas.”

Parang sinaksak si Jomar sa dibdib. Hindi niya alam kung iiyak o tatawa sa sarkastikong sakit. Walang drama—tumalikod si Christy at iniwan siyang parang basahang pinagpag.

Lumipas ang isang buwan. Balik-trabaho si Jomar, tahimik lang, pero wasak ang loob. Isang araw, napilitan siyang sumali sa pa-lotto ng mga katrabaho niya. Pambira, tig-20 lang naman.

Kinabukasan, habang nililinis ang table, narinig niya ang kapitbahay nilang si Mang Jerry na sumisigaw:

“PUTCHA! MAY NANALO SA BARANGAY NATIN NG 98 MILLION!”

Hindi niya pinansin. Pero nang sinabi ang kombinasyon ng numero? Napahinto siya. Nanlamig. Nanlaki ang mata.

Siya. Siya ang nanalo.

Biglang umiikot ang mundo niya. Mabilis ang araw—interview sa PCSO, papeles, bank account, at iyakan ng nanay niya sa probinsya.

Tahimik lang si Jomar. Hindi siya nagpost sa Facebook. Hindi siya nagyabang. Pero syempre, imposible itago sa mga taong may mahabang dila.

At doon nagsimula ang lahat.

Isang gabi, tumunog ang cellphone niya. Si Christy.

“Hi Jom…” malambing na boses. “Pwede ba tayo mag-usap?”

Nakangisi si Jomar pero hindi halata sa boses. “Bakit?”

“Pwede ba tayo magkita? Gusto lang kitang mustahin. Namiss din kita… minsan.”

Namiss? Halos maduwal siya, pero kalmado lang siyang sumagot.

“Sure. Sa dating karinderya bukas, 6 PM.”

Kinabukasan, dumating si Christy na naka-best outfit—mahaba ang buhok, may mamahaling bag (na mukhang inutang), at naka-make up na parang pupunta sa prenup shoot. Pagkakita niya kay Jomar, ngumiti siyang parang aso na gustong kumain.

“Wow, ang laki ng pinagbago mo,” sambit niya. “Ang gwapo mo ngayon ha. Baka naman… baka pwede nating subukan ulit?”

Tahimik lang si Jomar. Umorder siya ng kape at tapsilog. Si Christy – nagkunwag mahinhin.

“Tara na lang sa ibang restaurant?” alok nito. “Ako na magbabayad, don’t worry.”

Ngumiti siya nang bahagya. “Hindi na. Masarap dito.”

Nagkunwari si Christy na nagbabalik ang feelings. Hinawakan ang kamay niya. “Alam mo, narealize ko na ikaw pala talaga ang mahal ko.”

Tumingin si Jomar nang diretso sa mata niya. “Ganun ba?”

Tumango si Christy, may landi sa boses. “Oo. Ayoko nang sayangin ang chance natin. Pwede ba ulit?”

Hindi kumurap si Jomar. “Sige. Pero may kondisyon.”

Nagliwanag ang mukha nito. “Anything, love.”

“Kung mahal mo ako, pumayag kang lumipat sa amin sa probinsya. Doon tayo titira—sa baryo nina nanay. Wala munang mall, wala munang Starbucks. Tutulungan mo akong mag-alaga ng baboy at manok. Tapos, maglalako tayo ng gulay tuwing linggo.”

Namilog ang mata ni Christy. “Ano? Ano daw?”

“Iyon kasi ang plano ko sa pera,” kalmado niyang sagot. “Magpapatayo ako ng bahay sa bukid at negosyo para sa nanay. Mas gusto ko ng tahimik kaysa plastic.”

Tila nalusaw ang smile ni Christy. “Jomar… seryoso ka? Sa probinsya? Gulay? Baboy?”

“Bakit? Kung mahal mo ako, diba dapat kahit saan?”

Hindi nakasagot si Christy. Halatang gusto niyang umatras pero hindi niya matanggap na hindi siya ang sentro ng kwento. Maya-maya, ngumiti siya ng pilit.

“Maybe… pwede nating pag-usapan pa ‘yan.”

Tumayo si Jomar, inilapag ang bayad sa mesa, at tiningnan siya nang diretso.

“Christy, salamat sa tawag mo. Dahil doon, narealize ko kung gaano ako kaswerte—hindi dahil sa pera, kundi dahil nakalayas ako sa maling babae bago pa ako yumaman.”

Iniwan niya itong tulala, nakatingin sa tapsilog na hindi niya nagalaw.

Pagkalipas ng tatlong buwan, may bago na siyang kotse, bagong bahay, at bagong negosyo. Pero higit sa lahat, may bago na ring kasama—si Lara, kapitbahay nila sa probinsya na mahal siya nung wala pa siyang pera.

Samantalang si Christy? Nakita siya minsan ni Jomar sa mall—nagtatrabaho bilang promo girl, nakayuko, umiwas ng tingin.

At sa isip niya, isang simpleng linya lang ang pumasok:
“Hindi lahat ng nananalo sa lotto ay bwenas ang pera—minsan, ang tunay na premyo ay ang mga taong iniwan tayo bago pa tayo maging mali para sa kanila.”