TINANGGIHAN KO ANG REGALO NG STEPDAD KO PARA LANG MAPASAYA ANG TUNAY KONG AMA
Lumaki si Mikaella na si Daddy Ramon lang ang kilala niyang ama. Kahit naghiwalay ang mga magulang niya noong siyam na taong gulang siya, araw-araw pa rin siyang sinusundo at inaalagaan ng kanyang tunay na ama. Nang muling mag-asawa ang nanay niyang si Liza, ipinakilala sa kanya si Tito Greg—isang tahimik, mabait, pero nahihiyang lalaki na pilit nakikipaglapit sa kanya.
Sa umpisa, malamig si Mikaella. Para sa kanya, isa lang itong bagong taong papasok sa buhay nila. Ang tanging gusto lang niyang mapasaya ay ang tunay niyang ama, na kahit walang pera o bagong pamilya, ay laging nariyan.
Isang buwan bago ang kaarawan ni Mikaella, narinig niya si Daddy Ramon habang kausap sa telepono ang kanyang lola. “Mag-iipon ako kahit kaunti para mabili ko siya ng regalo. Kahit simpleng bracelet lang, basta mula sa akin,” sabi nito na may halong pagod at pag-aalala.
Kinurot ang puso ni Mikaella. Mahal na mahal niya ang ama, kaya kahit wala pa siyang hinihingi, gusto niyang ipadama na siya lang ang mahalaga.
Dumating ang ika-labingpitong kaarawan niya. Naghanda si Mommy at si Tito Greg ng simpleng salu-salo. Naroon si Daddy Ramon, tahimik lang sa isang tabi at may dala-dalang maliit na kahon na balot ng lumang gift wrapper.
Pagkatapos kumain, isa-isang iniabot ang mga regalo. Si Daddy Ramon ang nauna.
“Anak, pasensya na ha, hindi ito mamahalin, pero sana magustuhan mo,” sabi niya sabay abot ng kahon.
Pagbukas ni Mikaella, nakita niya ang silver bracelet na may nakaukit na “Mika”. May bahid ng pagkaluma ang lagayan, pero malinaw na pinag-ipunan ito.
Naluha siya. “Thank you, Dad… ang ganda.”
Pagkatapos, si Tito Greg naman ang lumapit. Bitbit niya ang isang maliit pero mukhang mahal na bilhin na kahon.
“Mika, ito sana… matagal ko nang gusto ibigay para maramdaman mo na anak din kita,” mahina nitong sabi.
Bubuksan na sana ni Mikaella, pero biglang nagsalita ang kanyang tunay na ama.
“Hindi na kailangan, Greg. Baka sobra na,” mahinang sabi ni Daddy Ramon na may pigil na pagngiti.
Naramdaman ni Mikaella ang tensyon. At doon pumasok ang takot niya—baka masaktan ang tunay niyang ama. Kaya kahit may kaba sa dibdib, tumayo siya.
“Sorry Tito… pero hindi ko na po tatanggapin. May regalo na po ako,” sabi niya sabay hawak sa bracelet na bigay ng ama.
Natahimik ang lahat. Kita sa mukha ni Tito Greg ang pagkagulat at lungkot… pero mas masakit ang tingin ni Mommy, na para bang nadismaya.
Pag-uwi ni Daddy Ramon, napansin niyang tahimik si Mikaella. Habang naglalakad sila papunta sa kotse, mahina niyang sinabi, “Anak… hindi mo kailangang gawin ‘yon para lang sa akin.”
Napahinto si Mikaella. “Pero ayokong isipin mong pinalitan kita, Dad. Ayokong masaktan ka.”
Huminga nang malalim si Daddy Ramon at hinawakan ang balikat niya. “Mika, mahal kita higit sa kahit ano. Pero hindi mo kailangang itaboy ang mga taong nagmamalasakit sa’yo para lang iparamdam na mahal mo ako. Hindi nawawala ang pagiging ama ko kahit may isa pang nag-aalaga sa’yo.”
Kinagabihan, umiiyak si Mikaella sa kwarto. Kumakatok si Tito Greg, pero hindi niya binuksan. Siya mismo ang nakakaramdam ng bigat ng ginawa niya.
Kinabukasan, maagang bumisita si Daddy Ramon sa bahay nila. Nag-usap silang tatlo—si Mommy, si Tito Greg, at siya.
“Greg,” sabi ni Daddy Ramon, “alam kong hirap si Mika tumanggap ng bagong tao. Pero gusto kong malaman mong hindi ako kalaban. Kung kaya mo siyang mahalin, masaya ako ro’n.”
Napayuko si Tito Greg, nangingilid ang luha. “Hindi ko gustong palitan ka. Gusto ko lang malaman niyang may isa pa siyang pwedeng sandalan.”
Doon napaiyak si Mikaella. “I’m sorry, Tito… hindi ko naman sinasadya na saktan ka. Natakot lang ako na isipin ni Dad na mas mahal ko na kayo.”
Lumapit si Daddy Ramon at niyakap siya. “Ang pagmamahal anak, hindi sinusukat sa kung ilang regalo ang tinatanggap mo. Hindi rin bawas para sa akin kung may iba pang taong nagmamahal sa’yo.”
Sa unang pagkakataon, humakbang si Mikaella at niyakap si Tito Greg. “Pwede ko po bang tanggapin ulit ‘yung regalo niyo?”
Nakangiting iniabot ni Mommy ang kahong hindi nabuksan kagabi. Pagbukas niya, isang gold necklace na may maliit na pendant na hugis puso. Sa likod nito, naka-ukit: Family is chosen with love.
“Salamat po… Tito. At Dad… hindi kayo mawawala sa puso ko.”
Sa huli, sabay-sabay silang kumain ng hapunan. Si Daddy Ramon at Tito Greg ay nagkapalagayang-loob, nagkuwentuhan, at nagbiruan. At sa unang pagkakataon, hindi na naramdaman ni Mikaella na kailangan niyang pumili kung sino ang pamilya niya—dahil pareho silang nandoon, at pareho siyang mahal.
