ISANG MATANDANG SAPATERO ANG NAGHANDA NG NAPAKARAMING PAGKAIN PARA SA ISANG MAHALAGANG BISITA NA HINDI DUMARATING HABANG ANG KANYANG KAPITBAHAY NA SAMPUNG TAON NA NIYANG HINDI KINAKAUSAP AY TAHIMIK NA NAKAMASID AT NAKARAMDAM NG AWA

ISANG MATANDANG SAPATERO ANG NAGHANDA NG NAPAKARAMING PAGKAIN PARA SA ISANG MAHALAGANG BISITA NA HINDI DUMARATING HABANG ANG KANYANG KAPITBAHAY NA SAMPUNG TAON NA NIYANG HINDI KINAKAUSAP AY TAHIMIK NA NAKAMASID AT NAKARAMDAM NG AWA

Amoy ng ginigisang bagoong at pinakuluang mani ang bumasag sa hapon ni Aling Nena. Nakapangalumbaba siya sa counter ng sari-sari store, pinapanood ang usok mula sa kusina ni Lolo Carding. Sa loob ng sampung taon, ito na ang pinakamalaking aktibidad na nakita niya sa bahay ng matandang sapatero. Karaniwan, nakayuko lang ito sa bangko, nagdidikit ng sirang swelas. Ngayon, inilalabas nito ang mga mamahaling pinggan na huling ginamit pa noong nabubuhay ang misis nito.

Walang malakas na sigawan na naganap sa kanila noong nakaraang dekada. Isang simpleng hindi pagkakaunawaan lang tungkol sa sanga ng mangga na sumira sa bubong ng tindahan ni Nena. Dahil parehong mataas ang pride, hinayaan nilang lumipas ang mga taon nang hindi nagpapansinan. Walang matinding galit, tanging isang tahimik na pader ng pag-iwas lamang. Sa tuwing magkakasalubong sila sa makipot na eskinita sa Marikina, pareho silang mabilis na iiwas ng tingin.

Ngunit ngayong hapon, hindi maiwasan ni Nena na magmasid. Naglatag si Carding ng puting mantel sa lamesa sa labas ng bahay. Naglabas ito ng bandehado ng kare-kare, malutong na lumpiang shanghai, at lechong kawali. Nagpalit din ang matanda ng paborito nitong polo barong, at sinuklay ang puting buhok.

“Siguro uuwi ang mga anak niya galing Canada,” bulong ni Nena. May halong inggit sa kanyang dibdib. Ang sarili niyang mga anak ay sa kabilang lungsod lang nagtatrabaho, ngunit umaabot ng buwan bago siya dalawin. Naalala niya kung paano siyang naghanda noong Pasko, para lang mauwi sa pagbabalot ng tirang ulam dahil nagdahilan ang mga anak na sobrang traffic daw sa EDSA.

Lumipas ang mga oras. Mula sa sikat ng araw hanggang sa kulay kahel na takipsilim, nanatiling nakaupo si Carding sa tapat ng lamesa. Walang dumating na taxi. Walang tunog ng mga maletang hinihila. Walang masasayang boses ng mga apo. Tanging huni ng mga kuliglig at ugong ng tricycle sa kanto ang maririnig.

Pagsapit ng alas-siyete ng gabi, lumamig na ang kare-kare. Nakita ni Nena kung paano yumuko ang mga balikat ng lalaki. Tinitigan nito ang kawalan, hawak ang basong tubig, nawalan ng pag-asa.

Hindi kinaya ng konsensya ni Nena ang eksena. Awa at simpatiya ang nanaig. Alam niya ang mapait na pakiramdam ng maghintay sa wala. Huminga siya nang malalim, pinunasan ang mga kamay, at pumunta sa kusina. Kinuha niya ang platong puno ng bagong lutong puto na ginawa niya kaninang umaga—isang resipe na pinag-aaralan niya para sa binabalak na negosyo. Mainit-init pa ito at perpektong kapares ng anumang lutong ulam.

Kahit nanginginig ang tuhod dahil sa sampung taong kawalan ng komunikasyon, buong tapang siyang naglakad palapit sa bakuran ng sapatero.

Nang marinig ng matanda ang mga yabag niya, marahan itong nag-angat ng tingin. Nakita ni Nena ang pangingilid ng luha sa mga mata nito. Walang salitang lumabas sa bibig nilang dalawa. Maingat na inilapag ni Nena ang puto sa gitna ng lamesa, katabi ng hindi nagagalaw na kare-kare.

“Carding,” malumanay na simula ni Nena. “Nakita kong kanina ka pa naghihintay. Alam ko ang pakiramdam ng inaasahang bisita na hindi nakarating. Huwag mong dibdibin. Baka na-delay lang ang flight ng mga anak mo. Kainin mo na itong puto, isawsaw mo sa kare-kare para gumaan ang pakiramdam mo.”

Tumingin si Lolo Carding sa puto, pagkatapos ay kay Nena. Isang mahina at pagod na tawa ang kumawala sa mga labi ng matanda. Unti-unting napalitan ng payapang ngiti ang kanyang mukha. Tumayo siya, kumuha ng pinggan, at maingat na naglagay ng kanin at kare-kare.

Page: SAY – Story Around You | Original story

“Hindi ko hinihintay ang mga anak ko, Nena,” mahinahong sagot ni Lolo Carding. “Matagal na nilang sinabi na hindi na sila makakauwi kailanman. Ibinenta ko na ang bahay na ito noong isang linggo. Bukas ng maaga, susunduin na ako ng pamangkin ko para tuluyan nang tumira sa probinsya.”

Kumunot ang noo ni Nena. “E para kanino ang lahat ng marangyang handang ito? Bakit ka nagbihis at naglatag ng magandang mantel?”

Inusog ni Carding ang platong may pagkain palapit sa bakanteng upuan sa harap niya. Tumingin siya ng diretso sa mga mata ni Nena na may dalang kakaibang sinseridad.

“Ngayon ang eksaktong ika-sampung anibersaryo ng pagkamatay ng asawa mong si Arturo,” seryosong sabi ng matanda. “Kare-kare ang paborito niyang ulam. Nagluto ako nang napakarami dahil gusto sana kitang imbitahan, pero dahil sa pride ko, hindi ako makalapit sa tindahan mo. Nakaupo lang ako rito, naghihintay na sana, ikaw na ang maunang lumapit. Maraming salamat, Nena. Salamat at dinalhan mo ako nitong puto. Maupo ka na, saluhan mo akong gunitain ang kaibigan kong si Arturo bago man lang ako umalis.”

Napatakip si Nena sa bibig habang tuluyang tumulo ang mga luha. Wala nang galit o sumbatan, kundi ang tahimik na paghihilom ng isang sugat na pareho nilang binalewala ng mahabang panahon, sa isang gabi kung kailan natagpuan nila ang kapatawaran sa pamamagitan ng isang platong puto.