ISANG NAGMAMAKAAWANG AMA ANG SUMUGOD SA SIKSIKANG EMERGENCY ROOM BITBIT ANG KANYANG ANAK NA HINDI MAKAHINGA NGUNIT SA GITNA NG KAGULUHAN AY BIGLANG NAWALAN NG KURYENTE KAYA NAPILITAN SIYANG HUMINGI NG TULONG SA ISANG GALIT NA ESTRANGHERO

ISANG NAGMAMAKAAWANG AMA ANG SUMUGOD SA SIKSIKANG EMERGENCY ROOM BITBIT ANG KANYANG ANAK NA HINDI MAKAHINGA NGUNIT SA GITNA NG KAGULUHAN AY BIGLANG NAWALAN NG KURYENTE KAYA NAPILITAN SIYANG HUMINGI NG TULONG SA ISANG GALIT NA ESTRANGHERO

“Tulong! Parang awa niyo na, tulungan niyo ang anak ko!” Umaalingawngaw ang basag at garalgal na boses ni Tonio sa loob ng siksikang emergency room ng San Isidro Public Hospital.

Tumutu­lo ang masaganang pawis sa kanyang noo habang karga-karga ang pitong taong gulang na si Mayumi. Nanginginig ang buong katawan ng bata, humahagok at pilit na humahagilap ng hangin. Kulay ube na ang maliliit nitong labi dahil sa matinding atake ng hika na pinalala ng makapal na usok mula sa nasunog na pabrika malapit sa kanilang baryo.

Nagkakagulo ang paligid.

Punong-puno ng mga pasyenteng umuungol sa sakit ang mga kama, habang ang mga nars at doktor ay tila mga basang sisiw na nagkukumahog sa pag-aasikaso sa kani-kanilang mga hawak na kaso. Walang pumapansin kay Tonio sa unang mga sandali dahil sa dami ng mga kritikal na pasyenteng nauna pa sa kanila.

Sa isang sulok ng waiting area, may isang matandang lalaking matalim na nakatingin kay Tonio.

Si Mang Nestor.

Kilalang-kilala ni Tonio ang mga matang iyon.

Sampung taon na ang nakararaan, ang ama ni Tonio na isang maimpluwensyang kapitan ng barangay ang nag-utos na gibain ang maliit na karinderya ni Mang Nestor dahil nakatayo raw ito sa gilid ng kalsada. Iyon lamang ang tanging ikinabubuhay ng pamilya ng matanda.

Dahil sa nangyari, hindi nakapagtapos ng pag-aaral ang mga anak ni Nestor at nalugmok sila sa kahirapan.

Hanggang ngayon, bitbit ni Nestor ang poot na tila nagniningas na uling sa kanyang dibdib tuwing nakikita ang pamilya ni Tonio.

Nakaupo si Nestor doon dahil naghihintay siya ng reseta para sa apo, tahimik na pinagmamasdan ang pagdurusa ng anak ng taong nanira sa buhay niya.

“Nars! Dok! Namumutla na po ang anak ko!” sigaw muli ni Tonio, lumuluhod na sa maruming sahig ng ospital.

Sa wakas, isang pagod na nars ang lumapit bitbit ang isang oxygen mask at itinuro sila sa isang bakanteng upuan dahil wala nang kama. Ikinabit ang maskara kay Mayumi at binuksan ang tangke, ngunit napansin ng nars na halos ubos na ang laman nito.

“Sir, kailangan natin siyang i-nebulize agad. Kukunin ko lang yung makina,” mabilis na sabi ng nars bago tumakbo papunta sa kabilang kwarto.

Habang naghihintay, lalong nahirapan huminga si Mayumi. Nakakapit nang mahigpit ang maliliit nitong kamay sa gusot na t-shirt ni Tonio. Parang pinipiga ang puso ng ama.

At sa hindi inaasahang pagkakataon, nangyari ang kinatatakutan ng lahat.

Kasabay ng isang malakas na pagsabog mula sa poste sa labas, biglang namatay ang mga ilaw.

Nag-brownout.

Binalot ng dilim at matinding pagkasindak ang buong emergency room.

Nag-iyakan ang mga bata at nagsigawan ang mga kamag-anak ng pasyente.

“Yung generator! Buhayin niyo ang generator!” sigaw ng isang doktor mula sa operating room.

Ngunit lumipas ang dalawang minuto, walang kuryenteng bumalik.

Sira ang backup na generator ng lumang ospital.

Walang makina.

Walang nebulizer.

Patuloy na kapos sa hininga si Mayumi sa bisig ni Tonio.

“Diyos ko, huwag po. Anak, kumapit ka lang,” umiiyak na bulong ni Tonio.

Sa liwanag ng flashlight ng kanyang cellphone, naghanap siya ng saklolo.

Doon niya nakita si Mang Nestor na papalapit.

May bitbit itong isang maliit na kahon.

Biglang nakaramdam ng matinding takot si Tonio.

Baka ito na ang pagkakataon ng matanda para maghiganti at isumbat ang kasalanan ng kanyang ama.

Huminto si Mang Nestor sa harap nilang mag-ama.

Tinitigan nito ang hirap na hirap na bata.

May labanan ng emosyon sa mga mata ng matanda.

Hinawakan ni Tonio ang paa ni Mang Nestor sa gitna ng dilim.

“Mang Nestor, alam kong malaki ang kasalanan ng pamilya ko sa inyo. Ako na po ang nagmamakaawa, patayin niyo na lang ako pagkatapos, pero parang awa niyo na… tulungan niyo ang anak ko.”

Wala siyang ideya kung anong maitutulong ng matanda.

Dahan-dahang binuksan ni Nestor ang kahon na bitbit niya.

Isang brand new at battery-operated na portable nebulizer.

Binili niya iyon kaninang umaga para sa sarili niyang apo na mayroon ding hika, gamit ang inipong pera mula sa pagtitinda.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Walang atubiling inilabas ni Nestor ang makina at ang gamot.

Siya mismo ang nag-assemble nito gamit ang ilaw ng cellphone ni Tonio.

“Huwag kang magsalita. Hindi kasalanan ng bata ang nagawa ng lolo niya,” malumanay na sabi ni Nestor.

Ipinuwesto nila ang mouthpiece kay Mayumi.

Maya-maya pa’y lumabas ang usok mula sa makina.

Dahan-dahang umayos ang paghinga ng bata, bumalik ang kulay nito, at nakatulog nang maayos.

Umiyak nang humahagulgol si Tonio sa pasasalamat.

Pagkalipas ng kalahating oras, bumalik ang kuryente.

Nasilaw ang lahat sa liwanag.

Nang lumingon si Tonio para magpasalamat muli at bayaran ang gamit, wala na si Nestor.

Ang tanging naiwan ay ang nebulizer sa tabi nila, isang tahimik na patunay na ang tunay na kabutihan ay kayang pumutol sa kadena ng poot at galit.