UNANG BESES AKONG NAKAKITA NG MAGANDANG DILAG NA NAGBUBUHAT AT NAGTITINDA NG TAHO—SUMIGAW ANG PUSO KO NG “TAHO!”
“Tahoooooo!”
Maaga pa lang, bumungad sa akin ang babaeng never kong makakalimutan—si Lyra, ang tough-looking, malakas ang dating, pero nakakatawa rin pala pag kinikilala mo.
Nakatayo siya sa tapat ng gate namin, hawak ang dalawang mabibigat na lalagyan ng taho na parang wala lang… pero ang kilay? Laging naka-taas. Parang laging may kaaway.
“Kuya, taho?” tanong niya, parang naniningil ng utang.
“Ah—o-oo po…”
“Bakit nanginginig ka? May multo ba sa likod ko?”
“H-hindi po—”
“Po? Hoy! Huwag mo akong i-po. Hindi ako ninang mo.”
Kinabahan ako, pero grabe—ang ganda niya.
At kahit medyo nakakatakot… gusto ko siya.
—
Simula noon, araw-araw ko siyang tinutulungan sa pagbubuhat kahit natatakot ako.
Minsan tinitingnan niya ako na parang sinusukat kung hanggang saan ang tibay ng kaluluwa ko.
“Kuya, kaya mo ‘yan?”
“Oo naman!”
“Sigurado ka? Mukha ka nang hihimatayin.”
“Hindi ‘to himatay… pagmamahal ‘to.”
“Yuck. Char. Pero cute.”
—
Dumating ang panahon na nagkasakit ang nanay niya.
At noong nawala ito… nakita ko ang unang beses na hindi siya matapang.
Umiyak siya sa balikat ko.
Hindi ako gumalaw dahil baka sapakin ako pag nagkamali ako.
Pero hindi niya ginawa.
Doon kami naging mas close.
Hanggang sa sinabi niya:
“Kuya… gusto mo ba… tayo na?”
“Ha? Dapat ako—”
“Hindi. Mabagal ka. Ako na.”
At sinabayan pa niya ng tawa.
“Say thank you.”
“Ah—thank you?”
“Good boy.”
Grabe. Pati relasyon namin siya ang nagdeklara.
—
Fast forward: 4 YEARS LATER
Kinasal kami.
At guess what?
LYRA:
“Ako na muna magpapahinga ha. Ikaw na bahala sa taho bukas.”
Ako:
“Ha? Akala ko isang araw lang ‘to?”
Hindi ko alam na ang “isang araw” niya ay panghabang-buhay pala.
Kinabukasan…
Eto ako.
Naka-sumbrero. Naka-towel sa leeg.
Hawak ang dalawang mabibigat na lalagyan ng taho.
Nanginginig ang tuhod.
Pero mahal ko ang asawa ko kaya game lang.
“Tahoooooo!”
May sumilip sa bintana:
“Uy, ikaw yung asawa ni Lyra diba? Ikaw na ngayon nagtitinda?”
Napangiti ako kahit hingal na hingal.
“OO… ako na po…”
Sana pala niligawan ko na lang yung nagbebenta ng kwek-kwek.
—
Pag-uwi ko, nakahiga si Lyra sa sofa, naka-blanket, kumakain ng chicharon.
“Kamusta ang pagtitinda, Honey?” tanong niya, hindi man lang tumayo.
“Grabe Lyra… ang bigat… ang init… ang sakit ng balikat ko.”
“Welcome to my life before. Now it’s your life forever.”
NAPATIGIL AKO.
“Ha? FOREVER?!”
Tumawa siya, yung tawa niyang nakakaloko.
“Akala mo puso ko lang iniwan ko sa’yo?”
“Lyra…”
“Ipasa ko na rin trabaho ko. Package deal tayo.”
Nalaglag ang panga ko.
“Bakit mo ‘to ginagawa sa—”
Hinalikan niya ako sa pisngi.
Bigla kong nakalimutan lahat ng reklamo ko.
“Love?” sabi niya, ngumiti na parang demonyita pero cute.
“Ganda mo pa rin kahit pinahihirapan mo ako.”
“Oo. At hindi pa ko tapos sa ‘yo.”
Niyakap ko siya.
“Fine. Kung trabaho mo man ang naiwan mo sa’kin… okay lang.”
Ngumisi siya.
“Good. Bukas maaga ka ulit ha.”
At sa oras na ‘yon, napagtanto ko…
Hindi pala puso ni Lyra ang ipinasa niya sa akin.
Pati trabaho.
At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan…
natatawa na lang ako.
Kasi kahit ako na ang nagtitinda…
siya pa rin ang dahilan kung bakit hindi ako napapagod.
At sa tuwing sisigaw ako ng:
“Tahoooooo!”
Sumisigaw din puso ko ng:
“Salamat Lyra… kahit ako na ang nagbubuhat ng lahat…
ikaw pa rin ang dahilan kung bakit magaan.”**
At kung minsan, may bata pa na sumisigaw:
“Kuya! Mas maganda po yung dating nagtitinda ah!”
At sumasagot ako nang may ngiti pero may kirot:
“OO ALAM KO… asawa ko yun eh!”** 
**
See less