ANG 3 KONG SAKIM NA MGA KAPATID NA SABIK SA MANA NG AMING AMA, NATUWA SILA NANG SIYA AY MAHOSPITAL—PERO SA HULI MASASABI KONG MAPAGBIRO TALAGA ANG TADHANA

ANG 3 KONG SAKIM NA MGA KAPATID NA SABIK SA MANA NG AMING AMA, NATUWA SILA NANG SIYA AY MAHOSPITAL—PERO SA HULI MASASABI KONG MAPAGBIRO TALAGA ANG TADHANA

Mahina na si Papa. Araw-araw siyang parang nauubusan ng lakas, at tuwing dumadalaw ako sa kanyang kwarto ay ramdam ko ang lamig ng kama at ang bigat ng hangin. Pero kahit ganoon, si Papa ay ngumngiti pa rin sa akin.

“Ano na naman ‘yang lungkot sa mata mo, Danilo?” mahina niyang tanong.

“Wala, Pa… gusto ko lang na gumaling ka.”

Pero sa labas ng silid, ibang usapan ang naririnig ko—boses ng tatlo kong kapatid: sina Rico, Bernard, at Luzviminda.

“Kapag namatay si Papa, sakin ang bahay,” bulong ni Rico.
“Akin ang lupa sa Batangas!” sabat ni Bernard.
“At ‘yung mga alahas ng Mama? Sa’kin ‘yon, wala nang bawian,” dagdag ni Luzviminda.

Ako? Wala akong pakialam sa mana. Ang gusto ko lang… mabuhay si Papa.

Isang araw, dinala namin siya sa ospital dahil bigla siyang nahimatay. At do’n ko nakita ang kakaibang ningning sa mata ng aking mga kapatid—parang may nakahain na fiesta.

“Dok, delikado na ba ang kalagayan niya?” tanong ni Rico na tila sabik.

Ang doktor, napakamot. “Well… mahina siya, pero hindi pa naman natin masasabi. Gagawin natin ang best namin.”

Paglabas ng doktor, nagbunyi pa sila.

“Aba! Malapit na!” natatawa pang sabi ni Bernard.
“Sa wakas, matatapos na rin paghihintay natin,” dagdag ni Luzviminda habang nag-aayos ng kuko.

Parang tinusok ang puso ko. At sa isip ko, kung may karma… sana mabilis.

—

Pero ang tadhana ay hindi lang basta mabilis—nakakatawa rin minsan.

Pagkalipas ng dalawang linggo, unti-unting lumakas si Papa. Tila milagro. Sa unang pagkakataon, tumayo siya sa kama at naglakad papunta sa bintana.

“Ano ba ‘yan, parang bagong langis!” biro niya.

Nagulat pati ang doktor.

“I’ve never seen recovery like this… para bang bumata pa,” sabi nito.

Si Papa, ilang buwan lang ang nakalipas, biglang nag-jogging pa sa labas ng bahay. At sa hindi ko maipaliwanag na paraan—parang mas lumakas pa siya habang tumatagal.

Sabi ko, “Pa… parang mas malakas ka pa kaysa sa akin.”

Tumawa siya. “Eh kasi hindi ako stress. Yung tatlo mong kapatid? Sila ang stressful!”

Hindi ko alam kung biro niya iyon o may laman… pero minsan, kinikilabutan ako.

—

Habang lumalakas si Papa, kabaligtaran ang nangyari sa tatlo kong kapatid.

Si Rico, kahit 80 anyos na, hindi pa rin tumitigil kakahintay sa ‘mana’.
Si Bernard, kahit 85 na, araw-araw pa ring nag-aayos ng papeles na “para ready kapag dumating ang araw.”
Si Luzviminda, kahit halos 90 anyos na, hindi pa rin tumitigil maglista ng “mga kukunin ko kay Papa.”

Pero isang bagay ang pare-pareho…
Habang tumatagal, sila naman ang nanghihina.

Isa-isa silang pumanaw—nauna si Bernard, sumunod si Luzviminda, at huling sumuko si Rico… lahat umabot sa edad 80–90.

At si Papa?

Aba, parang energizer bunny.

Noong 100th birthday niya, nagulat pa ang mga taga-barangay.

“Naku, Mang Ernesto, parang trenta lang kayo!”

Sagot niya, “Hindi ah! Parang bente lang ako!”

Nagmistulang alamat si Papa sa aming bayan. At umabot pa siya ng 120 years old—malinaw ang mata, malakas ang katawan, at masipag magbiro.

Minsan, kinuwento ko sa kanya:

“Pa, naaalala mo ba ‘yung akala ng mga kapatid ko…?”

“Na mamamatay na ako? Oo naman!” tawa niya. “E ‘di sila ang nauna. Kaya sabi ko sa’yo anak… hindi ako madaling tibagin ng kamatayan, lalo na kung ang naghihintay ay mga sakim!”

At tumawa kami nang matagal.

—

Sa huling taon niya, kami lang dalawa ang magkasama. Minsan naglalakad kami sa may puno ng mangga, hawak ko ang braso niya para hindi matumba.

“Anak,” sabi niya, “ikaw lang ang hindi naghahangad ng kayamanan ko… kaya ikaw ang tunay na pinayaman ng puso.”

“Pa naman…”

“Huwag ka umiyak. Hindi pa ako mamamatay. Baka sa 200 pa!”

Napatawa ako. Iyon ang huling biro niya bago siya pumikit sa edad na 120—mapayapa, nakangiti, at walang pagsisisi.

Naiwan akong mag-isa, pero hindi ako nagdamdam. Sapagkat ako lang ang anak na nag-alaga, nagmahal, at hindi nangarap ng yaman mula sa kanya—at sa huli, ako ang binigyan niya ng tunay na pamana: isang mahabang buhay na puno ng pagmamahal, tawanan, at isang ama na lumaban hanggang huli.

At kapag naaalala ko ang tatlo kong kapatid, hindi ko alam kung maaawa ba ako o matatawa.

Kasi totoo nga…

Mapagbiro talaga ang tadhana.