ISANG HALIGI NG TAHANAN ANG LUBOS NA NAGTAKA KUNG BAKIT LAGING NAWAWALA ANG MGA KOLEKSYON NG LIBRONG BOB ONG SA KANILANG ESTANTE KAYA LIHIM SIYANG NAGLAGAY NG CAMERA UPANG HULIHIN ANG MAGNANAKAW

ISANG HALIGI NG TAHANAN ANG LUBOS NA NAGTAKA KUNG BAKIT LAGING NAWAWALA ANG MGA KOLEKSYON NG LIBRONG BOB ONG SA KANILANG ESTANTE KAYA LIHIM SIYANG NAGLAGAY NG CAMERA UPANG HULIHIN ANG MAGNANAKAW

Para kay Jerick, isang dalawampu’t siyam na taong gulang na kumukuha ng kursong computer science, ang buhay ay isang walang katapusang pagbabalanse ng oras at responsibilidad. Araw-araw siyang pumapasok sa unibersidad, umuuwi upang tapusin ang kanyang mga mabibigat na programming assignments, at naglalaan ng sapat na oras para sa kanyang asawang si Clarizze at sa kanilang pitong taong gulang na anak na si Jaxel.

Sa kabila ng nakakapagod na rutina sa loob ng kanilang maliit na apartment sa Quezon City, may isang tiyak na bagay na nagbibigay ng pahinga sa kanyang isipan: ang kanyang kumpletong koleksyon ng mga libro ni Bob Ong.

Nakasimpat nang maayos ang mga paborito niyang librong ito sa isang maliit na estanteng kahoy sa gilid ng kanilang telebisyon. Ito ang kanyang personal na kayamanan na inipon pa niya mula noong nasa high school siya.

Ngunit nitong mga nakaraang linggo, may isang nakakabahalang misteryo na gumugulo sa kanyang isipan. Unti-unting nawawala ang mga libro.

Nagsimula ang lahat noong isang Lunes ng umaga. Napansin niyang nawawala ang “ABNKKBSNPLAko?!”. Binalewala niya ito noong una, iniisip na baka nahulog lang ito sa likod ng sofa.

Ngunit pagsapit ng Miyerkules, nawala naman ang “Bakit Baligtad Magbasa ng Libro ang mga Pilipino?”.

At nang sumapit ang Biyernes, ang “Alamat ng Gubat” naman ang naglaho na parang bula.

“Clarizze, may napansin ka bang pumasok sa bahay natin habang nasa school ako?” seryosong tanong ni Jerick sa kanyang asawa habang naghahanda ito ng hapunan.

Nagtatakang lumingon si Clarizze mula sa kusina. “Wala naman. Bakit? May nawawala ba? Nakakandado naman ang gate natin palagi.”

“Yung mga libro ko, sunod-sunod na nawawala,” sagot ni Jerick, bakas ang matinding pag-aalala sa boses. “Imposibleng daga ang kumuha nun. Baka may nakakapasok sa bintana kapag tulog tayo o kapag wala tayo sa bahay.”

Dahil sa matinding takot na baka may magnanakaw na umaaligid sa kanilang tahanan, nagdesisyon si Jerick na gamitin ang kanyang kaalaman sa computer science.

Kinagabihan, lihim siyang nag-set up ng isang maliit na hidden camera gamit ang isang sirang laptop webcam na matagal na niyang inayos. Ikinabit niya ito sa likod ng isang plorera, nakatutok nang direkta sa estante ng mga libro, at ini-link sa kanyang cellphone upang mag-record kapag may gumalaw.

Kinabukasan ng hapon, habang nasa kalagitnaan ng klase, tumunog ang notification sa kanyang telepono. May na-detect na galaw ang camera.

Bumilis ang tibok ng puso ni Jerick. Pasimple siyang lumabas ng classroom upang panoorin ang live footage.

Inasahan niyang makakakita ng isang lalaking nakabonet na sapilitang binuksan ang kanilang pinto. Ngunit nang mag-load ang video, nanlaki ang kanyang mga mata.

Walang magnanakaw. Walang estranghero.

Ang nakatayo sa harap ng estante ay ang kanyang pitong taong gulang na anak, si Jaxel.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Sa video, maingat na kinuha ni Jaxel ang librong “Macarthur”, lumingon-lingon sa paligid upang siguraduhing walang nakatingin sa kanya, at isinilid ito sa kanyang maliit na backpack.

Pagkatapos, nagmamadali itong lumabas ng pintuan.

Nabalot ng matinding kalituhan si Jerick. Bakit ninanakaw ng sarili niyang anak ang kanyang mga paboritong libro?

Ibinibenta ba ito ni Jaxel sa mga kalaro para bumili ng laruan?

O baka naman napilitan itong ibigay sa mga siga sa kanto?

Sari-saring teorya ang nabuo sa isip niya.

Pag-uwi ni Jerick, hindi niya agad kinompronta si Jaxel. Sa halip, naghintay siya ng Sabado ng hapon.

Nang makita niyang lumabas muli si Jaxel bitbit ang kanyang backpack, lihim siyang sumunod.

Naglakad ang bata palabas ng kanilang eskinita, lumiko sa kabilang kanto, at tumigil sa tapat ng isang luma at giba-gibang bahay na gawa sa kahoy at yero.

Ito ang bahay ni Mang Berting, isang matandang biyudo na matagal nang inabandona ng kanyang mga anak na nag-abroad.

Bihirang lumabas ang matanda, at kilala ito sa barangay bilang isang malungkuting tao na palaging nakaupo sa tumba-tumba sa madilim na sala.

Nagtago si Jerick sa gilid ng sirang bakod at sumilip sa siwang ng bintana.

Ang eksenang tumambad sa kanya ay nagpatigil sa kanyang paghinga.

Nakaupo si Jaxel sa isang maliit na bangkito sa harap ni Mang Berting. Hawak ng bata ang librong “Macarthur” at nagbabasa nang malakas, utal-utal man minsan, ngunit puno ng emosyon at sigla.

Si Mang Berting naman ay nakangiti nang napakalapad, nakikinig nang mabuti, at paminsan-minsan ay tumatawa nang malakas sa mga nakakatawang linya na binabasa ng bata.

Ang malungkot at madilim na bahay ay napuno ng saya at buhay.

“Tatay Berting, nakakatawa po ‘yung part na ‘to ‘di ba?” masayang sabi ni Jaxel sabay turo sa pahina, kahit hindi naman makabasa nang maayos ang matanda dahil sa labis na katandaan.

“Sabi po kasi ni Papa sa akin noon, kapag malungkot daw po siya, nagbabasa lang siya ng Bob Ong at sumasaya na siya. Kaya naisip ko po na basahin ito sa inyo para hindi na po kayo umiyak kapag mag-isa kayo.”

Naluha ang matanda at hinaplos ang buhok ni Jaxel. “Salamat, apo. Sa tagal ng panahon, ngayon lang ulit may nagkwento sa akin. Ang bait-bait mong bata.”

“Wala po kasi akong Lolo, eh. Kaya kayo na lang po ang Lolo ko,” inosenteng sagot ni Jaxel.

Sa labas ng bintana, hindi na napigilan ni Jerick ang pagbagsak ng kanyang mga luha.

Ang galit at hinala na naramdaman niya kanina ay napalitan ng matinding pagmamalaki at hiya sa sarili.

Inakala niyang gumagawa ng masama ang kanyang anak, iyon pala ay nagbabahagi ito ng kabutihan at pagmamahal sa isang taong lubos na nangungulila.

Natutunan ni Jaxel ang halaga ng pag-aaruga hindi sa pamamagitan ng mga salita, kundi sa pag-unawa sa kalungkutan ng iba.

Dahan-dahang umatras si Jerick at umuwi sa kanilang apartment.

Nang gabing iyon, hindi siya nagalit.

Sa halip, pumasok siya sa kusina at inilabas ang mga sangkap.

Nagluto siya ng paborito niyang lutong-bahay—isang malaking kaldero ng masarap na pork adobo na may maraming bawang at buong paminta.

Nang makauwi si Jaxel at nagtatagong ibinalik ang libro sa estante, tinawag siya ni Jerick nang may ngiti sa mga labi.

“Jaxel, tawagin mo ang Mama mo. Dalhin natin itong adobo kay Lolo Berting mo. Mas masarap maghapunan kapag marami tayo, at pagkatapos, basahin natin nang sabay-sabay ang ‘Alamat ng Gubat’.”

Nanlaki ang mga mata ni Jaxel sa tuwa at agad na yumakap sa kanyang ama.

Sa gabing iyon, ang misteryo ng mga nawawalang libro ay nalutas.

Ang mga pahina ng kwento ay hindi na lamang nanatili sa estante, kundi naging tulay upang buuin ang isang pamilyang hindi kadugo, ngunit pinagbuklod ng dalisay na pag-ibig at malasakit.