PINAHIYA AKO NG ASAWA KO SA KORTE DAHIL WALA DAW AKONG ABOGADO… HANGGANG SA BUMUKAS ANG PINTO AT NANG MALAMAN KUNG SINO ANG NANAY KO, NAPATIGIL ANG BUONG COURTROOM.

PINAHIYA AKO NG ASAWA KO SA KORTE DAHIL WALA DAW AKONG ABOGADO… HANGGANG SA BUMUKAS ANG PINTO AT NANG MALAMAN KUNG SINO ANG NANAY KO, NAPATIGIL ANG BUONG COURTROOM.

Isang maulan at madilim na umaga nang dumating ako sa Family Court ng Makati para sa huling pagdinig ng aming annulment. Nakaupo ako sa isang malamig na bangko sa labas ng courtroom, suot ang isang simpleng itim na damit, tahimik na naghihintay mag-isa.

Wala pang limang minuto, dumating ang asawa kong si Marco. Ngunit hindi siya nag-iisa. Mahigpit niyang hawak ang braso ng kanyang batang kabit na si Vanessa, na halatang ipinapakita ang kanyang malaking baby bump. Sa likod nila ay tatlong lalaking naka-mamahaIing suit—ang kanyang high-profile legal team na binayaran niya gamit ang perang ninakaw niya mula sa joint account namin.

Nang makita ako ni Marco, lumapit siya at malakas na tumawa. Umalingawngaw ang halakhak niya sa buong hallway.

“Isabella,” sabi ni Marco na may mapang-uyam na ngiti habang nakikita akong mag-isa.
“Nasaan ang abogado mo? Oh, teka… huwag mong sabihing hindi ka man lang nakakuha ng public attorney dahil wala kang pamasahe? Akala ko ba lalaban ka para sa mga ari-arian natin?”

Tumawa rin si Vanessa habang hinahaplos ang kanyang tiyan.

“Babe, hayaan mo na siya,” sabi nito. “Ikaw mismo ang nagsabi—lumaki siya sa ampunan, wala siyang pamilya. Walang tutulong sa isang basurang tulad niya. Iabot mo na lang ang mga papeles para pirmahan niya para makuha na natin ang bahay.”

Tiningnan ko silang dalawa.

Kalmado.

Walang luha. Walang galit.

Sa buong panahon, iniisip ni Marco na isa akong ulila nang pakasalan niya ako pitong taon na ang nakalipas. Totoo iyon—lumaki ako sa isang ampunan.

Ngunit ang hindi niya alam, tatlong buwan na ang nakalipas nang mahanap ako ng tunay kong ina.

Isang ina na matagal akong hinanap, matapos akong makidnap noong sanggol pa lamang ako.

At hindi siya basta-bastang babae.

“Magkita na lang tayo sa loob ng courtroom, Marco,” malamig kong sagot.
“Mauna na kayo.”

SA LOOB NG COURTROOM

Nagsimula ang pagdinig.

Nakaupo si Marco sa kabilang panig, mayabang at kampanteng-kampante, naka-dekwatro pa ang mga paa.

Tumayo ang kanyang lead counsel na si Atty. Ramirez—isang kilalang abogado na kilala rin sa kanyang pagiging arogante.

“Your Honor,” panimula niya.
“Malinaw po ang lahat sa mga dokumento. Ang aking kliyente ang nag-isang nagtrabaho at nagpatayo ng lahat ng negosyo at bahay nila. Ang respondent na si Isabella ay isang maybahay lamang na walang naiambag. Kaya hinihiling namin na ipagkaloob ng korte ang 100% ng lahat ng ari-arian kay Mr. Marco Villanueva, at tanggalin ang anumang karapatan ni Isabella sa sustento.”

Tumingin sa akin ang matandang hukom.

“Mrs. Villanueva,” sabi niya.
“Balak mo bang ipagtanggol ang sarili mo? Wala ka bang abogado? Kung wala, mapipilitan akong pagbigyan ang mosyon ng kabilang panig dahil wala kang ebidensyang ihaharap laban sa kanila.”