Hindi binigyan ng kahit kaunting pag-asa ang Philippines matapos ang perpektong pagtatanghal ng Japan.
Pero ang ginawa ng mga batang babae pagkatapos nito ay ikinagulat ng buong mundo…
Walang sinuman ang naka-anticipate nito. Walang naka-imagine na sa araw na iyon, sa harap ng libu-libong nagulat na mga mata, ang dangal ng isang buong bansa ay halos nakasabit na lamang sa isang manipis na sinulid—na sapat na ang isang maliit na pagkakamali para gumuho ang lahat. Katatapos lamang ng koponan ng Japan sa kanilang routine. Perpekto, eksakto, isang koreograpiyang napakaayos na para bang mga makina ang gumagawa nito, hindi mga tao.
At naroon sila, nakangiti nang may kumpiyansa—ang kumpiyansang dala ng mga taong alam na halos wala nang makakatalo sa kanila—habang kumikislap sa scoreboard ang mga numerong tila imposibleng abutin. Ngunit ang hindi alam ng sinuman, ang hindi kayang hulaan ng mga kamera at maging ng mga komentarista, ay ang sandaling malapit na nilang masaksihan—isang sandaling magbabago sa kasaysayan ng sports sa Pilipinas magpakailanman.
Panahon na para lumabas ang Philippines. Nakatayo ang mga babae sa likod ng kurtina, at may kakaiba sa kanilang mga mata noong hapon na iyon. Hindi iyon takot. Hindi iyon pagdududa. Isa itong bagay na mas mapanganib pa. Ito ay ang determinasyon ng mga taong wala nang dapat pang mawala. Taon-taon silang nag-ensayo para lamang sa sandaling ito. Isinakripisyo nila ang lahat.
Mga pamilya, relasyon, mga gabing walang tulog, mga hapunan kasama ang mga kaibigan, mga kaarawan, mga kasal—lahat ay iniwan nila upang makarating sa sandaling ito, upang dalhin ang kulay na asul, pula at puti ng bandila ng Pilipinas sa harap ng buong mundo. At ngayon, matapos makita ang napaka-perpektong routine ng Japan—napaka-disiplinado, napaka-lamig sa bawat eksaktong galaw—alam na alam nila kung ano ang kailangan nilang gawin.
Isipin mo sandali na naroon ka. Isipin mong nararamdaman mo ang bigat ng milyun-milyong mata sa iyong balikat. Ang tibok ng puso mo ay parang lalabas na sa dibdib. Ang iyong mga kamay ay pawis kahit malamig ang loob ng arena. Ang iyong mga kalamnan ay naninigas, handang sumabog sa galaw. At sa isip mo, iisang tanong lamang ang paulit-ulit na tumutunog na parang tambol:
Sapat ba kami?
Kaya ba naming lampasan ang nakita namin?
Dahil hindi lang ito tungkol sa paggawa ng isang magandang routine.
Ito ay tungkol sa paggawa ng kasaysayan. Tungkol sa pagpapatunay sa mundo na ang Pilipinas ay hindi lamang narito para makilahok—kundi para manalo. Ngunit upang tunay na maunawaan ang mangyayari, kailangan nating bumalik nang kaunti sa nakaraan. Kailangang malaman kung saan nanggaling ang mga babaeng ito. Kailangang maunawaan ang landas na puno ng matutulis na bato at tinik na nilakad nila nang walang sapin sa paa upang makarating sa sandaling ito.
Ang kapitana ng koponan, tawagin natin siyang Althea, ay lumaki sa isang mahirap na komunidad sa Quezon City, kung saan ang pinakamalapit na maayos na gym ay dalawang sakay ng jeepney at mahabang lakad pa ang layo. Araw-araw, mula pa noong pitong taong gulang siya, kailangan niyang maglakbay nang ganoon kalayo para lamang makapag-ensayo. Ang kanyang ina ay nagtatrabaho bilang tagalinis ng bahay para makabayad sa kanyang training. May mga araw pa nga na wala silang sapat na pamasahe pauwi.
Kaya naglalakad silang mag-ina nang dalawang oras, sa ilalim ng matinding init ng Maynila o sa biglaang ulan na walang awa.
Mayroon ding si Bianca, ang pinakabata sa koponan, labing-siyam na taong gulang lamang, ngunit may apoy sa kanyang mga mata na kayang magpahinto kahit sa pinakabeteranong atleta. Lumaki siya sa isang pamilya na naniniwalang ang sports ay aksaya lang ng oras, na mas mabuting mag-aral ng kursong magbibigay ng pera at siguradong trabaho.
Ngunit hindi kayang pigilan ni Bianca ang mangarap. Hindi niya kayang patayin ang apoy sa kanyang puso tuwing nakakakita siya ng isang routine sa artistic gymnastics. Kaya nag-eensayo siya nang palihim. Lumalabas siya sa gabi, nagsisinungaling kung saan siya pupunta—lahat para sa pangarap na matagal nang naglalagablab sa kanyang dibdib. At ngayon, naroon siya, kumakatawan sa kanyang bansa sa pinakamahalagang kompetisyon ng kanyang buhay.
At hindi rin natin maaaring kalimutan si Marisol, ang pinakabeterana sa grupo. Tatlumpu’t dalawang taong gulang—isang edad kung kailan marami sa mga atleta ay matagal nang nagretiro, kung kailan ang katawan ay nagsisimulang sumuko at ang mga injury ay dumarami. Ngunit nanatili si Marisol. Dahil maraming taon na ang nakalipas, sa kanyang unang pagkakataon sa isang malaking kompetisyon, nagkamali siya.
Isang maliit na pagkakamali. Isang paa na nadulas. Isang segundo ng pagkawala ng konsentrasyon. At ang pagkakamaling iyon ay sumunod sa kanya sa loob ng maraming taon—parang multong hindi siya hinahayaang matulog nang payapa.
Kaya noong araw na iyon, habang nakatayo sila sa likod ng kurtina, hindi lamang teknik at estratehiya ang dala ng mga babaeng iyon. Dala nila ang kanilang mahirap na kabataan, ang mga pagdududa ng ibang tao, ang mga luhang itinago sa katahimikan, ang mga hapunang minadali, ang mga injury na walang nakakakita, at ang mga sakripisyong walang nakakaalam.
Hindi sila lumalaban para sa sarili lamang. Lumalaban sila para sa mga inang naglakad sa ulan para ihatid ang kanilang mga anak sa training. Para sa mga pamilyang mahirap na patuloy pa ring nag-iipon ng bawat sentimo para suportahan ang isang pangarap na tila napakalayo. Para sa bawat batang Pilipina na sinabihang napakalaki ng kanyang pangarap.