NAGHAMON NG SUNTUKAN ANG SIGA SA LOOB NG “HORROR HOUSE” DAHIL HINDI DAW SIYA TAKOT SA MULTO, PERO NAHIMATAY SIYA SA GULAT NANG TANGGALIN NG MULTO ANG MASKARA

NAGHAMON NG SUNTUKAN ANG SIGA SA LOOB NG “HORROR HOUSE” DAHIL HINDI DAW SIYA TAKOT SA MULTO, PERO NAHIMATAY SIYA SA GULAT NANG TANGGALIN NG MULTO ANG MASKARA

Fiesta sa bayan at dinumog ng tao ang perya. Pinaka-sikat na atraksyon ang “Bahay ni Kamatayan,” isang horror house na gawa sa plywood at pininturahan ng itim.

Sa labas pa lang, rinig na ang sigaw ni Berto. Si Berto ang self-proclaimed “Hari ng Tondo” sa kanilang barangay. Naka-sando, may tattoo na dragon sa braso (na gawa sa ballpen), at amoy Red Horse. Kasama niya ang dalawang alalay na sina Kulas at Pekto na nanginginig na sa takot.

“Ano ba kayo, mga duwag!” sigaw ni Berto habang pumipila. “Multo lang ’yan! Tao lang din ’yang mga nasa loob na tinatamad magtrabaho kaya nananakot! Pweh! Walang multo sa taong siga!”

Pagpasok nila sa loob, madilim at puro strobe lights. May biglang lumabas na “manananggal” na gawa sa goma mula sa kisame.

“WAAAHH!” tili ni Kulas at Pekto.

Pero si Berto, tumawa lang. “Hahaha! Ano ba ’yan, mukhang manika ng kapatid ko!” Pinitik pa niya sa noo ang manananggal.

Nagpatuloy sila. May humabol na “zombie” na may dalang pekeng lagari.

“Hoy pare!” hinarang ni Berto ang zombie. “Ayusin mo naman acting mo! Parang kang natatae na ewan eh! Umalis ka nga sa daan ko!”

Tinulak pa niya ang kawawang staff.

Yabang na yabang si Berto. Pakiramdam niya, siya na ang pinakamatapang na tao sa mundo. Lahat ng “multo” ay nilait niya, pinitik, o pinalo sa pwetan.

Hanggang sa makarating sila sa pinakahuling kwarto.

Ito ang “Chamber of Darkness.”

Sobrang dilim. Walang ilaw kundi isang maliit na pulang bumbilya sa gitna.

Sa gitna ng kwarto, may nakatayong isang pigura. Nakasuot ito ng mahabang puting duster na punit-punit, mahabang itim na peluka na tumatakip sa mukha, at nakayuko lang. Hindi ito gumagalaw. Hindi ito nanggugulat. Nakatayo lang ito nang tuwid na tuwid.

Tumigil sina Kulas at Pekto.

“Boss Berto… iba ’to. Mukhang totoo na ’to. Ang tahimik eh.”

Ngumisi si Berto. Nag-inat ng leeg at nag-porma ng suntok.

“Totoo? Sus! Ito ang pinaka-boring sa lahat!” Lumapit si Berto sa pigura. “Hoy! White Lady! Gumalaw ka naman! Sayang ang binayad namin sa entrance! Ano, takot ka?”

Hindi sumagot ang multo. Nanatili itong nakatayo.

Pero napansin ni Kulas na parang nanginginig sa galit ang kamao ng multo.

“Aba, matapang!” hamon ni Berto. Pumustura siya ng boksingero. “Sige, dito tayo magkaalaman! Suntukan na lang oh! Akala mo takot ako sa ’yo? Kahit sampu pa kayo—”

Biglang nag-angat ng ulo ang multo.

Dahan-dahan, inalis nito ang mahabang itim na peluka at ang suot na maskara.

Tumama ang pulang ilaw sa mukha ng “multo.”

Nanlaki ang mata ni Kulas at Pekto.

“Hala…”

Hindi ito White Lady.

Hindi ito kapre.

Ang tumambad kay Berto ay ang mukha ng kanyang asawa—si Aling Maring.

Ang mga mata ni Maring ay nanlilisik, mas nakakatakot pa sa kahit anong demonyo sa horror house. May mga curlers pa siya sa buhok at—ang pinakamasaklap—may hawak siyang isang mahabang kahoy na rodillo (pang-masa ng tinapay) na nakatago sa likod niya.

Natigil sa ere ang porma ng suntok ni Berto.

“M-M-M… Misis?!” utal ni Berto. Ang boses niyang pang-siga ay naging boses ng ipis.

Bumuga ng hangin sa ilong si Aling Maring.

“Oh, akala ko ba matapang ka? Ituloy mo ang suntok, Berto. Subukan mo,” nanggigigil na sabi ni Maring. Ang boses niya ay parang kulog sa ilalim ng lupa.

“B-Bakit ka nandito, honey?”

Humakbang palapit si Maring. Inilabas niya ang rodillo.

“BAKIT AKO NANDITO?! HINANAP KITA SA BUONG BAYAN! SAAN KA NATULOG KAGABI?! ALAS-DOS NG UMAGA KANINA WALA KA PA! SABI MO BIBILI KA LANG NG YELO! NASAAN ANG YELO, BERTO?!”

Ang tapang ni Berto, na kayang hamunin ang lahat ng multo sa perya, ay biglang naglaho. Nanlamig ang buong katawan niya. Umikot ang paningin niya.

Ang takot sa multo ay level 1 lang, pero ang takot sa asawang galit ay level 100.

Hindi kinaya ng sistema ni Berto ang stress.

Namuti ang mata niya.

Bumigay ang tuhod niya.

BLAG!

Nahimatay si Berto sa sementadong sahig ng horror house.

Nagmamadaling tumakbo palabas sina Kulas at Pekto.

“Sorry Boss Berto! Iba na ’yan! Hindi namin kaya ’yan!”

Naiwan si Aling Maring na nakatayo sa ibabaw ng walang-malay niyang asawa, hawak ang rodillo, habang ang ibang mga staff ng horror house ay nakasilip sa gilid—

takot na takot din sa tunay na “reyna ng kadiliman.”