NAG-PANIC ANG BABAE NANG BIGLANG I-LOCK NG DRIVER ANG PINTO AT IBILIS ANG TAKBO PALAYO SA ROUTE NILA, PERO HALOS HIMATAYIN SIYA SA KILABOT NANG IPAKITA NITO ANG TEXT SA SCREEN

NAG-PANIC ANG BABAE NANG BIGLANG I-LOCK NG DRIVER ANG PINTO AT IBILIS ANG TAKBO PALAYO SA ROUTE NILA, PERO HALOS HIMATAYIN SIYA SA KILABOT NANG IPAKITA NITO ANG TEXT SA SCREEN

Alas-onse na ng gabi. Pagod na pagod si Rina galing sa overtime sa trabaho.

Umuulan nang malakas kaya nag-book siya ng car service para makauwi nang ligtas.

Sumakay siya sa isang itim na Innova.

Ang driver ay si Kuya Ben, tahimik na lalaking nasa singkwenta.

“Sa Makati po tayo, Ma’am?” tanong ni Ben habang sumisilip sa rearview mirror.

“Opo, Kuya,” sagot ni Rina habang nagse-cellphone.

Tahimik ang biyahe.

Pero maya-maya, napansin ni Rina na panay ang tingin ni Kuya Ben sa salamin—hindi sa kalsada, kundi sa likuran niya.

Biglang—

CLICK.

Narinig ni Rina ang tunog ng central lock.

Ni-lock ni Kuya Ben ang lahat ng pinto.

Tumingin si Rina sa bintana.

“Kuya, bakit ka lumiko? Diba dapat diretso sa EDSA?”

Walang sagot.

Sa halip, inapakan ni Ben ang silinyador.

VROOOOOM!

Mula 40kph, naging 80kph ang takbo.

Pumasok sila sa isang madilim na shortcut—wala sa Waze.

Kinabahan si Rina.

Bumilis ang tibok ng puso niya.

“Kuya! Saan mo ako dadalhin? Mali ang daan na ’to!” sigaw niya.

“Hinto! Bababa ako!”

Hinila niya ang door handle—naka-lock.

“TULONG! KIDNAPPER!”

Sa isip ni Rina, katapusan na niya.

Ito na ’yung mga balitang napapanood sa TV.

Naglabas siya ng pepper spray mula sa bag.

Handang ipagtanggol ang sarili.

“Kuya, itigil mo ’to o bubutasin ko ang mata mo!” umiiyak niyang banta.

Sa halip na huminto, dahan-dahang inabot ni Kuya Ben ang cellphone niya paatras.

Naka-open ang Notes App, naka-todo ang liwanag ng screen.

“Ma’am… basahin niyo,” bulong niya, nanginginig ang boses.

Hinablot ni Rina ang phone.

Pagbasa niya, nanlaki ang mga mata niya.

Nanlamig ang buong katawan niya.

Ang nakasulat:

“MA’AM, HUWAG KANG LILINGON. HUWAG KANG MAGPAPAHALATA. MAY LALAKING NAGTATAGO SA LIKOD NG UPUAN MO (SA 3RD ROW). NAKITA KO SA SALAMIN ANG KUTSILYO NIYA. PAPUNTA TAYO SA POLICE STATION. KUMALMA KA LANG.”

Natigil ang pag-iyak ni Rina.

Tinakpan niya ang bibig niya para hindi makasigaw.

Naramdaman niya ang bahagyang paggalaw sa likod ng upuan.

Ang third row ay nakatupi, may trapal na akala niya kanina ay gamit lang.

Ngayon, naririnig niya ang mahinang paghinga.

Ilang pulgada lang ang layo ng kutsilyo sa leeg niya.

Kaya pala binilisan ni Kuya Ben.

Kaya pala ni-lock ang pinto—para hindi makagalaw ang kriminal.

“Malapit na tayo, Ma’am… kapit lang,” bulong ni Ben.

Sa di kalayuan, kumislap ang asul at pulang ilaw ng presinto.

Mas binilisan pa ni Ben—100kph!

Pagdating sa tapat ng police station, biglang preno.

SCREEEEEECH!

Sabay busina nang walang tigil.

“PULIS! TULONG! MAY ARMADO SA LOOB!” sigaw ni Ben habang hinila si Rina palabas.

Naglabasan ang mga pulis na may hawak na baril.

Pinalibutan ang sasakyan.

“LABAS! ITAAS ANG KAMAY!” sigaw nila.

Mula sa likod ng sasakyan, dahan-dahang lumabas ang lalaking naka-bonnet, may hawak na mahabang kutsilyo.

Agad siyang dinamba at pinosasan.

Napaupo si Rina sa kalsada, nanginginig at umiiyak.

Lumapit si Kuya Ben, hingal na hingal.

“Ma’am… okay lang po kayo?”

Niyakap ni Rina ang driver na akala niya’y kidnapper.

“Kuya… salamat… niligtas mo pala ako…”

Paliwanag ni Ben, “Napansin ko sa salamin ang galaw ng trapal at kintab ng patalim. Kung huminto ako sa dilim, baka tinutukan na tayo.”

Napag-alaman na ang lalaki ay isang notorious holdaper na nagtatago sa likod ng sasakyan at umaatake habang umaandar na.

Nang gabing iyon, hindi lang basta biyahe pauwi ang nakuha ni Rina—

kundi pangalawang buhay, salamat sa tapang at talino ng isang driver.

—

MAKALIPAS ANG ILANG LINGGO…

Bumalik si Rina sa parehong police station—may dalang sulat at maliit na kahon.

Sa loob nito, isang relo na may ukit: “SALAMAT SA BUHAY.”

Ibinigay niya iyon kay Kuya Ben, na ngayon ay kinikilala na bilang huwarang driver.

Tahimik lang siyang ngumiti.

“Ginawa ko lang po ang tama,” sabi niya.

Ngunit para kay Rina, sa tuwing sasakay siya sa sasakyan at maririnig ang click ng pinto,

aalalahanin niya ang gabing muntik na siyang mawala—

at ang lalaking piniling maging bayani kahit walang cape.