NAG-AGAWAN ANG MGA SWAPANG NA KAMAG-ANAK SA “IMPORTED CHOCOLATES” NG OFW, PERO NAG-UNAHAN SILANG TUMAKBO SA C.R. MATAPOS MALAMAN ANG TOTOO

NAG-AGAWAN ANG MGA SWAPANG NA KAMAG-ANAK SA “IMPORTED CHOCOLATES” NG OFW, PERO NAG-UNAHAN SILANG TUMAKBO SA C.R. MATAPOS MALAMAN ANG TOTOO

Kadarating lang ni Glenda galing States. Dalawang taon siyang hindi nakauwi kaya parang fiesta ang bahay—may videoke, may pancit, at may mga kamag-anak na mas excited pa sa Balikbayan Box kaysa sa mismong bisita.

Pagbukas pa lang ng kahon, parang mga piranha na sumugod ang mga “swapang.”

“Wow! SPAM!” sigaw ni Tita Baby, sabay siksik ng tatlong lata sa bag. “Souvenir lang ha!”

“Uy, rubber shoes! Kasya ’to sa akin!” hirit ni Boknoy, kahit pilit na pilit na isuot.

Pero ang talagang pinag-initan ng mata nila ay ang maliit na gold box na may sulat na
“SWISS HERBAL CHOCOLATES – DARK ROAST.”
Mukhang sosyal. Mukhang mahal. Mukhang pang-Instagram.

Kinuha iyon ni Glenda at inabot sa lola niyang si Lola Caring, na nasa wheelchair.

“Lola, ito po ’yung request niyo. Chocolate po.”

Biglang hinablot ni Tita Baby ang box.

“Hep!” sita niya. “Ang dami-dami nang diabetes ng lola mo, bibigyan mo pa ng chocolate? Kami na lang kakain. Para sa kalusugan niya!”

“Oo nga! Sacrifice na namin ’to!” dagdag ni Boknoy habang yakap ang box.

“Teka lang—huwag ’yan!” awat ni Glenda. “Espesyal ’yan para kay Lola—”

“Sus! Napaka-damot!” irap ni Tita Baby. “Chocolate lang eh!”

Habang abala si Glenda sa pag-aayos, dinala ng tatlo ang box sa kusina at binuksan.

“Uy, amoy mint!” sabi ni Tito Boy.

“Sosyal!” nguya ni Boknoy. “Lasang Switzerland!”

Isa… dalawa… tatlo…
Sa loob ng limang minuto, ubos ang laman ng box.

Bumalik sila sa sala na punas-bibig at busog.

Nanlaki ang mata ni Glenda nang makita ang empty box.

“Inubos niyo ’yan?”

“Oo! Magkano ba ’yan?” taray ni Tita Baby.

Biglang tumawa si Lola Caring.

“Hindi ’yan ordinaryong chocolate,” sabi ni Glenda. “Laxative chocolate ’yan. Gamot sa constipation ni Lola. Max strength. Half bar lang dapat… eh isang box ang kinain niyo.”

Katahimikan.

Tapos…
GURGLE.
KULOG.

Namawis si Tito Boy. Napahawak si Boknoy sa tiyan. Namutla si Tita Baby.

“Parang may dragon sa loob…” ungol ni Boknoy.

“TABIIII! C.R.!” sigaw ni Tito Boy sabay takbo.

“AKO MAUNA!” hiyaw ni Tita Baby.

Nag-agawan sila sa iisang C.R.

BLAG!
Ni-lock ni Tito Boy ang pinto.

“BOY! BUKSAN MO ’YAN!” sigaw ni Tita Baby habang kinalampag ang pinto.

Mula sa loob, rinig ang
PRRRT! BOOOM! SPLASH!

Si Boknoy tumakbo palabas papuntang kapitbahay.
“Makiki-CR po! Emergency!”

Si Tita Baby, walang choice, kinuha ang arinola ni Lola at tumakbo sa likod-bahay, sa kulungan ng manok.

Tawang-tawa si Glenda at Lola Caring.

“Buti na lang inubos nila, Apo,” hagikgik ni Lola. “Ayoko talaga ng lasa niyan.”

Nang gabing iyon, dehydrated at nakahandusay ang mga swapang na kamag-anak, habang sina Glenda at Lola Caring ay masayang kumakain ng totoong Toblerone.

—

Kinabukasan, tahimik ang bahay. Walang nag-aagawan. Walang humihingi ng pasalubong.

May karatula sa ref na dikit ni Glenda:
“BAWAL KUMUHA NG HINDI ALAM KUNG ANO ’YAN.”

Si Tita Baby, dahan-dahang nagkakape. Si Boknoy, hawak pa rin ang tiyan. Si Tito Boy, ayaw nang tumingin sa kahit anong tsokolate.

Ngumiti si Lola Caring at bumulong,
“Apo, sa susunod… bili ka ulit. Effective pala sa pagtuturo ng asal.