SUSUBUKAN SANA NIYANG MANG-HOLDAP NG “SUIT STORE” DAHIL KAILANGAN NIYA NG DAMIT PARA SA JOB INTERVIEW BUKAS PARA SA MAY SAKIT NIYANG ANAK. PERO IMBES NA BARILIN O IPAKULONG, INAYOS NG OWNER ANG NECKTIE NIYA AT PINAHIRAM PA NG PERA

SUSUBUKAN SANA NIYANG MANG-HOLDAP NG “SUIT STORE” DAHIL KAILANGAN NIYA NG DAMIT PARA SA JOB INTERVIEW BUKAS PARA SA MAY SAKIT NIYANG ANAK. PERO IMBES NA BARILIN O IPAKULONG, INAYOS NG OWNER ANG NECKTIE NIYA AT PINAHIRAM PA NG PERA

Gabi na at bumubuhos ang ulan. Sa tapat ng “Classic Man Tailoring”, nakatayo si Ramon. Basang-basa siya, nanginginig, at desperado.

Hiwalay na siya sa asawa at mag-isa niyang binubuhay ang anak.

Nasa ospital ang anak niyang si Angel, may Dengue at kailangan ng agarang gamot. Ubos na ang pera niya. Bukas, may naka-schedule siyang Final Interview para sa posisyon ng Sales Manager sa isang kumpanya. Ito na lang ang pag-asa niya. Pero paano siya haharap sa interview kung ang suot niya ay butas-butas na t-shirt at pudpod na tsinelas?

Huminga nang malalim si Ramon. Hinawakan niya ang isang kutsilyo sa loob ng kanyang jacket.

“Patawarin ako ng Diyos…” bulong niya.

Pumasok siya sa shop. Walang customer. Tanging ang matandang may-ari na si Mr. Tan ang nandoon, nag-aayos ng mga kurbata.

“H-Holdap ’to!” sigaw ni Ramon, pero pumiyok ang boses niya. Nanginginig ang kamay niyang nakatutok sa matanda. “Huwag kang kikilos! Ibigay mo sa akin ang Suit na ’yun! Yung kulay asul! Bilis!”

Hindi nagtaas ng kamay si Mr. Tan. Tinitigan lang niya si Ramon. Nakita niya ang panginginig nito. Nakita niya ang luha sa mga mata nito.

“Iho,” kalmadong sabi ni Mr. Tan. “Maling size ’yang tinuturo mo. Masyadong malaki sa’yo ’yan. Magmumukha kang hanger.”

“Huwag mo akong pilosopohin!” iyak ni Ramon. “Kailangan ko ng damit! May interview ako bukas! Mamamatay ang anak ko pag di ako natanggap!”

Bumuntong-hininga si Mr. Tan. Dahan-dahan siyang lumapit kay Ramon.

“Iho, bitawan mo ’yang patalim. Hindi ka kriminal. Ama ka lang na nagmamahal.”

Nabitawan ni Ramon ang kutsilyo. Napaluhod siya sa sahig at humagulgol. “Sir… tulungan niyo po ako… kailangan ko lang magmukhang tao bukas…”

Imbes na tumawag ng pulis, kumuha si Mr. Tan ng tape measure.

Pinatayo niya si Ramon. Sinukatan.

“Anong pangalan mo?”

“Ramon po…”

Kumuha si Mr. Tan ng isang napakagandang Navy Blue Suit. Italian cut. Mahal.

“Isuot mo ’to,” utos ng matanda.

Isinuot ni Ramon ang long sleeves, ang slacks, at ang coat. Tumingin siya sa salamin. Ibang-iba ang itsura niya.

Lumapit si Mr. Tan at inayos ang necktie ni Ramon. Hinigpitan niya ito nang maayos.

“Tandaan mo, Ramon,” sabi ni Mr. Tan habang inaayos ang kwelyo nito. “Ang Suit ay tela lang. Ang nagdadala niyan ay ang puso ng nagsusuot. Bukas, pagpasok mo sa interview, huwag kang yumuko. Isipin mo ang anak mo. Tindigan mo.”

Pagkatapos, may dinukot si Mr. Tan sa kaha. Limang libong piso.

Inilagay niya ito sa bulsa ng coat ni Ramon.

“S-Sir?” gulat na tanong ni Ramon.

“Pang-gamot ng anak mo. At pang-taxi papunta sa interview. Huwag mong ibabalik ang suit hangga’t hindi ka natatanggap.”

“Sir… bakit niyo po ginagawa ’to? Hinoldap ko kayo…”

Ngumiti si Mr. Tan. “Dahil minsan, naging desperado rin ako. At may tumulong sa akin. Ipasa mo na lang ang kabutihan.”

Umalis si Ramon na puno ng pag-asa.

MAKALIPAS ANG ISANG BUWAN.

Bumukas ang pinto ng Classic Man Tailoring.

Pumasok ang isang lalaki. Naka-suot ng magandang Navy Blue Suit. Malinis ang gupit. Ang tindig ay puno ng kumpyansa.

Hindi siya nakilala agad ni Mr. Tan. “Good morning Sir, anong hanap nila?”

Lumapit ang lalaki at nag-abot ng isang puting sobre.

Nang tignan ni Mr. Tan ang mukha nito, nakita niya ang pamilyar na mata.

“Ramon?”

Ngumiti si Ramon. Tumulo ang luha niya, pero luha na ito ng tagumpay.

“Sir… ibabalik ko na po ang pinahiram niyong pera. At may sobra po d’yan, pang-interes.”

Hinawakan ni Ramon ang kamay ng matanda.

“Sir, MANAGER NA PO AKO. Natanggap po ako. Magaling na po ang anak ko. Nakalabas na siya ng ospital.”

Niyakap ni Ramon ang matandang muntik na niyang saktan noon.

“Salamat po, Sir. Salamat sa tiwala noong walang-wala ako. Kung pinakulung niyo ako noon, wala na siguro ang anak ko ngayon. Kayo ang nagligtas sa amin.”

Tinapik ni Mr. Tan ang likod ni Ramon.

“Sabi ko naman sa’yo,” ngiti ng matanda. “Bagay sa’yo ang Suit. Ngayon, hindi ka na lang mukhang Manager… Manager ka na talaga.