HIYANG-HIYA ANG TATAY NA NAGSUOT NG “MASCOT” SA MALL PARA KUMITA NG PERA, PERO HUMAGULGOL SIYA SA LOOB NG COSTUME NANG LAPITAN SIYA NG SARILI NIYANG ANAK AT MAG-ABOT NG BARYA, HUMILING LAMANG ITO NG ISANG BAGAY
Disyembre 23. Siksikan ang tao sa mall. Sa gitna ng Atrium, nakaupo ang isang Santa Claus Mascot.
Sa loob ng mainit at mabigat na costume, naliligo sa sariling pawis si Mang Rene.
Dati siyang Supervisor sa pabrika, pero natanggal siya dahil sa retrenchment. Dahil nahihiya siyang aminin sa asawa niyang si Lena na wala na siyang trabaho, nagsinungaling siya.
“Ma, overtime ako sa opisina ha. Pasko kasi eh,” ang lagi niyang paalam.
Ang totoo, nagpapaupa siya bilang mascot. P500 kada araw. Tinitiis niya ang init, ang kurot ng mga makukulit na bata, at ang hiya. Takot na takot siyang may makakilala sa kanya.
“Lord, huwag sana dumaan dito ang mga kakilala ko. Nakakahiya kapag nalaman nilang ganito ang bagsak ko,” dasal ni Rene habang kumakaway sa mga tao.
Habang nagpapapicture ang mga bata, nanlaki ang mata ni Rene sa loob ng maskara.
Nakita niya si Lena at ang 7-anyos niyang anak na si Popoy. Naglalakad sila papunta sa kanya!
Gusto sanang tumakbo ni Rene, pero nakapila na ang mag-ina.
“Mama, lapit tayo kay Santa! Magwi-wish ako!” hila ni Popoy sa nanay niya.
“Anak, wala tayong pambayad sa picture. Hanggang tingin lang tayo,” malungkot na sabi ni Lena.
“Sige na Ma, kakausapin ko lang siya. Please?”
Pumayag si Lena. Lumapit si Popoy kay Santa Claus.
Sobrang kaba ni Mang Rene. Pilit niyang iniba ang boses niya.
“Ho! Ho! Ho! Merry Christmas, iho! Anong gusto mong regalo? Robot? Bike?” tanong ni Rene, garalgal ang boses sa kaba.
Umiling si Popoy. Ang suot nitong damit ay luma na at medyo kupas, pero malinis.
Dahan-dahang dumukot si Popoy sa bulsa niya. Naglabas siya ng isang supot ng yelo na puno ng barya. Puro piso at singko.
Inabot niya ito kay Santa.
“Para saan ‘to?” gulat na tanong ni Rene.
“Bayad po,” sabi ni Popoy. “Santa… sabi kasi ni Mama, wala kaming pera kaya laging overtime si Papa. Hindi na siya umuuwi nang maaga. Lagi siyang pagod. Minsan, hindi ko na siya naaabutan nang gising.”
Tumingin si Popoy nang diretso sa mata ng maskara ni Santa.
“Santa… iyong-iyo na po ang ipon ko. P85 pesos po ‘yan. Hindi ko po kailangan ng laruan. Wala akong gustong bike.”
Nangilid ang luha ni Rene sa loob ng costume.
“Ang wish ko lang po… TULUNGAN NIYO PO SI PAPA NA MAKAUWI NGAYONG PASKO. Gamitin niyo po ‘yang pera para pamasahe niya pauwi. Miss na miss ko na po si Papa. Gusto ko lang po siyang makayakap.”
Bumigay ang damdamin ni Mang Rene.
Ang inakala niyang kahihiyan… ang inakala niyang pagkabigo bilang ama… ay niyakap ng wagas na pagmamahal ng kanyang anak.
Nanginig ang balikat ng mascot. Rinig ng mga tao ang hikbi mula sa loob.
Sniff… Sniff…
Hindi na napigilan ni Rene. Dahan-dahan niyang tinanggal ang malaking ulo ni Santa Claus.
Bumungad ang mukha ni Rene—basang-basa ng pawis, pula ang mata, at umiiyak.
Napasinghap si Lena. “Rene?!”
Nanlaki ang mata ni Popoy. “P-Papa?!”
Bumaba si Rene sa upuan at lumuhod sa harap ng anak. Niyakap niya ito nang mahigpit na mahigpit.
“Papa! Bakit ka si Santa?!” gulat na tanong ni Popoy.
“Sorry anak…” humagulgol si Rene. “Sorry kung nagsinungaling si Papa… Nawalan kasi ako ng trabaho. Nahihiya ako sa inyo. Akala ko, failure ako kasi mascot lang ako ngayon.”
Hinaplos ni Lena ang likod ng asawa. Umiiyak din siya. “Rene naman… kahit magbasura ka pa, kahit mag-mascot ka pa… ikaw ang haligi ng tahanan namin. Huwag kang mahihiya sa amin.”
Pinunasan ni Popoy ang luha ng tatay niya gamit ang maliliit niyang kamay.
“Papa, huwag ka na umiyak. Granted na yung wish ko! Umuwi na si Papa! Ikaw ang pinakamagaling na Santa sa mundo!”
Nagpalakpakan ang mga tao sa mall. Ang iba ay napaluha sa eksena.
Sa araw na iyon, umuwi sina Rene na walang dalang malaking pera, pero bitbit nila ang pinakamahalagang regalo: ang katotohanan na hindi nasusukat ang pagiging ama sa uri ng trabaho, kundi sa laki ng pagmamahal na kaya niyang ibigay at tiisin para sa pamilya