ANG BATANG NAGING MGA MATA NG KANYANG BULAG NA AMA SA GITNA NG MAKUKULAY NA FIREWORKS

ANG BATANG NAGING MGA MATA NG KANYANG BULAG NA AMA SA GITNA NG MAKUKULAY NA FIREWORKS

Bisperas ng Bagong Taon. Ang buong Barangay Masagana ay maingay, mausok, at maliwanag.
Lahat ng pamilya ay nasa labas. May mga nagpapaputok ng bawang at kwitis. May mga batang naghahabulan hawak ang sparklers. May mga handaan sa kalsada.

Sa isang madilim na sulok, malayo sa kasiyahan, nakatayo ang 10-taong gulang na si Buboy.
Naka-tsinelas lang siya at luma ang damit. Nakatingala siya sa langit, nag-aabang. Wala siyang hawak na laruan. Wala siyang hawak na pagkain.

Napansin ito ng magkukumareng nagchi-chismisan sa di-kalayuan.
“Tignan mo ‘yung batang ‘yun, si Buboy,” bulong ni Aling Tessie. “Kawawa naman. Nakatunganga lang. Walang pambili ng paputok ang tatay niya.”
“Oo nga,” sagot ni Aling Myrna. “Balita ko, nawalan pa ng trabaho ang tatay niya simula nung nabulag dahil sa aksidente sa construction. Nakikilimos na lang siguro ‘yan ng saya sa panonood sa atin.”

Nagtawanan sila nang mahina. Inisip nila na inggit na inggit si Buboy sa mga anak nilang may mamahaling laruan.

11:59 PM.
Nagsimula na ang Countdown.

“LIMAAAA! APAT! TATLO! DALAWA! ISA! HAPPY NEW YEAR!!!”

BOOOM! BAAANG! CRAAACK!

Sabay-sabay na sumabog ang makukulay na Fireworks sa langit. Nagliwanag ang buong paligid. Ang ganda ng display na galing sa munisipyo.
Lahat ay nakatingala at sumisigaw sa tuwa.

Pero si Buboy, hindi sumisigaw. Sa halip, bumubulong siya nang mabilis.
Ang kanang kamay niya ay mahigpit na nakahawak sa isang kulubot at magaspang na kamay—ang kamay ng kanyang Tatay na si Mang Kulas, na nakasuot ng shades at nakatungkod.

“Tay! Tay! Tignan niyo po!” excited na bulong ni Buboy sa tenga ng ama. “Sumabog na po yung una! Kulay PULA! Ang laki Tay! Para siyang higanteng bulaklak na rosas na bumuka sa langit!”

Napangiti si Mang Kulas. Humigpit ang hawak niya sa kamay ng anak. “Talaga ‘nak? Pulang rosas?”

“Opo Tay! Tapos ngayon naman, kulay BERDE! Parang mga dahon na nahuhulog! Ang bagal bumagsak Tay, kumukutitap!”

Patuloy ang pagkukuwento ni Buboy. Bawat Boom, may kasamang detalyadong description.
“Eto Tay, malakas! GINTO! Parang umuulan ng coins! Ang daming ginto Tay! Kumikinang lahat!”
“Eto naman po, BLUE! Kulay asul! Parang tubig sa dagat na tumalsik pataas!”

Natahimik ang mga tsismosang kapitbahay. Narinig nila ang sinasabi ng bata.
Nakita nila si Mang Kulas. Nakatingala rin ito sa langit, kahit wala naman itong nakikita.

Pero sa mukha ng matanda, may luha na dumadaloy mula sa ilalim ng shades niya. At nakangiti ito nang pagkatamis-tamis, parang nakikita niya ang bawat kulay na sinasabi ng anak niya.

“Nakikita ko, Buboy…” garalgal na sabi ni Mang Kulas. “Ang ganda ng pula… ang ganda ng ginto… Salamat anak. Ang linaw-linaw.”

Sa imahinasyon ni Mang Kulas, hindi dilim ang nakikita niya. Dahil sa boses ng anak niya, punong-puno ng kulay ang mundo niya.

Napayuko si Aling Tessie at Aling Myrna.
Ang inakala nilang kawawang bata na “walang pambili,” ay siya palang may pinakamagandang regalo ngayong bagong taon.

Ang mga anak nila ay abala sa cellphone at paputok, ni hindi man lang sila pinapansin. Pero si Buboy, ibinigay ang kanyang mga mata para maging liwanag ng kanyang ama.

Nang matapos ang fireworks, niyakap ni Buboy ang Tatay niya.
“Happy New Year, Tay. Ang ganda po diba?”
“Oo anak,” yakap pabalik ni Mang Kulas. “Ikaw ang pinakamagandang liwanag sa buhay ko.”

Sa gabing iyon, napatunayan ng mag-ama na hindi kailangan ng paningin para makita ang ganda ng mundo—kailangan lang ng pagmamahal na magsisilbing ilaw sa gitna ng dilim.