Nakatayo ako sa harap ng salamin sa maliit na banyo ng simbahan.
Suot ko ang isang napakagandang wedding gown na espesyal na ginawa para sa akin. Kumikinang ang mga burda nito sa ilalim ng ilaw, at ang mahaba nitong train ay nakalatag sa malamig na sahig.
Dapat ay ito ang pinakamasayang araw ng buhay ko.
Limang minuto na lang, tutugtog na ang wedding march. Ilang sandali na lang, lalakad na ako sa altar para pakasalan si Rafael—ang lalaking akala ko ay makakasama ko habambuhay.
Ngunit imbes na saya, kakaibang bigat ang nararamdaman ko sa dibdib.
Nanlalamig ang mga kamay ko. Parang gusto kong sumuka sa kaba at galit.
Dahil sampung minuto lamang ang nakalipas, may natuklasan akong bagay na sumira sa lahat ng pinaniwalaan ko sa loob ng tatlong taon.
Kanina, naghahanap lang ako ng safety pin para ayusin ang belo ko. Napadpad ako sa isang maliit na silid sa likod ng sacristy.
Bahagyang nakabukas ang pinto.
Pabalik na sana ako nang marinig ko ang dalawang boses na hindi ko inaasahang maririnig doon.
Ang boses ni Donya Victoria—ang magiging biyenan ko sana.
At ang boses ni Rafael.
“Sigurado ka bang naayos na ng abugado ang lahat?” matalim na tanong ni Donya Victoria.
“Walang prenup agreement, tama?”
“Opo, Mama,” sagot ni Rafael na may kasamang mahinang tawa.
Ngunit hindi iyon ang tawang kilala ko.
Iba ang tono nito—malamig, halos walang emosyon.
“Bulag na bulag sa akin si Elena,” dagdag niya.
“Pinapirma ko siya kahapon ng Special Power of Attorney. Akala niya para iyon sa pagbili ng bahay namin sa Alabang.”
Sandaling tumigil siya, saka muling nagsalita.
“Ang totoo, ibinigay na niya sa akin ang kontrol sa TechNova Industries at pati na rin sa lahat ng bank accounts niya.”
“Magaling,” sagot ng matanda, halatang nasiyahan.
“Lubog na sa utang ang pamilya natin, Rafael. Kapag nakuha na natin ang kayamanan niya, simulan mo na ang plano.”
“Anong plano?” tanong ni Rafael.
“Yung gamot na nakuha ko,” malamig na sabi ni Donya Victoria.
“Unti-unti mo siyang painumin. Hindi agad mapapansin. Sisirain nito ang sistema ng katawan niya hanggang sa isipin ng lahat na may malubha siyang sakit sa pag-iisip.”
Nanlamig ang buong katawan ko habang nakikinig.
“At kapag nangyari iyon,” patuloy niya, “ipapakita nating kailangan ka niyang maging legal guardian. Kapag ikaw na ang may kontrol sa kanya… lahat ng ari-arian niya ay mapupunta sa atin.”
Halos hindi ako makahinga.
Tinakpan ko ang bibig ko upang pigilan ang pag-iyak.
Ang lalaking minahal ko sa loob ng tatlong taon… pinaplano pala ang pagkasira ng buhay ko.
Dahan-dahan akong umatras mula sa pinto bago nila ako makita.
Ngayon, narito ako sa banyo ng simbahan.
Nakatitig sa sarili ko sa salamin.
May isang luhang tumulo mula sa mata ko.
Agad ko itong pinunasan.
Hindi ako papayag na maging biktima.
Hindi sa araw ng kasal ko.
Kinuha ko ang cellphone ko mula sa maliit na purse ko at tinitigan ang screen.
Kung iniisip nila na kontrolado nila ang lahat…
malaki ang pagkakamali nila.
Dahil sa loob lamang ng ilang minuto—
gagawin kong bangungot ang kasalang inaakala nilang magiging simula ng kanilang panalo.