Mahilig si Kiko sa mga vintage na gamit. Para sa kanya, bawat lumang bagay ay may kwento. Kaya nang makita niya ang isang brown na leather jacket sa ukay-ukay sa Baguio, agad niya itong binili. Medyo kupas ang kulay, amoy luma, pero matibay at magandang yari—“steal price” para sa kanya.
Pag-uwi niya sa Maynila, sinimulang linisin ni Kiko ang jacket. Chineck niya ang mga bulsa—walang naiwan. Pero habang pinupunasan ang inner lining, nakakapa siya ng isang papel na nakatago sa maliit na hiwa sa bandang dibdib. Dahan-dahan niyang inilabas ang laman: isang lumang sulat, nakatupi, naninilaw, at medyo malutong.
Nakasaad sa petsa sa itaas: February 14, 1998.
“Mahal kong Bituin,
Ito na ang huling sulat ko para sa’yo. Bukas, ikakasal ka na sa kanya. Alam kong masaya ang pamilya mo dahil mayaman siya, dahil kaya niyang ibigay ang buhay na hindi ko kayang ipangako sa’yo bilang musikero. Masakit, Bituin. Sobrang sakit. Pero kung ang paglayo ko ay magdudulot ng kaginhawaan sa pamilya mo at paggaling sa tatay mo, tatanggapin ko.
Aalis na ako papuntang Japan bukas. Hindi na ako magpapakita. Itatago ko ang pagmamahal kong ito sa bawat kanta na isusulat ko. Tandaan mo, ikaw lang ang Bituin sa madilim kong langit. Paalam.
Nagmamahal, R.”
Natigilan si Kiko. Sino kaya si Bituin at si R? At bakit ito nasa jacket na tila hindi naibigay?
Sa hapag-kainan, dinala ni Kiko ang jacket at sulat sa mga magulang. Nang mabasa ng Nanay niya ang liham, bigla itong namutla, nanginginig ang kamay, at isang luha ang pumatak sa papel.
—“Nay, okay po ba kayo?” tanong ni Kiko.
Tumayo si Aling Susan, hawak ang dibdib. —“Saan… saan mo nakuha ‘to?”
—“Sa Baguio po, Nay. Bakit?”
Hindi nakasagot si Aling Susan. Tumakbo siya sa kwarto at nagkulong.
Kinagabihan, nakita ni Kiko ang Nanay niya sa hardin, tulala, hawak ang sulat.
—“Nay, kayo po ba si Bituin?” mahinahong tanong niya.
Tumango si Aling Susan, puno ng luha.
—“Oo, anak. Ako si Bituin. Yan ang tawag niya sa akin.”
—“Sino siya, Nay? Si R?”
—“Si Randy,” sagot ng ina. “Ang first love ko. Kababata ko siya. Musikero, magaling kumanta. Pero nagkasakit ang Lolo mo noon. Kailangan ng malaking pera para sa operasyon. Nalugi ang negosyo namin. Dumating si Daddy mo—family friend namin—at inalok ng pamilya niya na tutulungan kami, babayaran ang utang at pagpapagamot, basta magpapakasal kami. Wala akong choice. Mahal ko ang pamilya ko, kaya nagparaya ako. Sinabi ko kay Randy na hindi ko na siya mahal para layuan siya nang hindi nasasaktan.”
Hinawakan ni Aling Susan ang leather jacket. —“Ito yung huling regalo ko sa kanya bago kami maghiwalay. Siguro isiniksik niya dito ang sulat bago umalis papuntang Japan. Hindi ko alam na sumulat pala siya.”
Niyakap ni Kiko ang ina. —“Sorry, Nay. Kung hindi ko nabili ‘to, hindi po kayo nasaktan ngayon.”
Ngumiti si Aling Susan nang mapait. —“Hindi, anak. Salamat na nahanap mo ito. Akala ko galit siya sa akin. Akala ko may sama siya ng loob.”
—“Namatay?” gulat na tanong ni Kiko.
—“Oo. Limang taon na ang nakakaraan sa Japan. Walang asawa, walang anak. Puro kanta lang ang iniwan niya,” sagot ng Nanay.
Nakita nila ang lumang video sa YouTube: si Randy, gitara sa kamay, kinakanta ang sariling awitin sa Tagalog:
“Sa bawat kislap ng bituin sa langit,
Alaala mo ang aking nasisilip.
Nagparaya man ang puso kong sabik,
Sa panaginip na lang kita hahalik…”
Umiiyak si Aling Susan habang pinapakinggan ang kanta—ang mensaheng tinago ni Randy sa jacket at sa musika.
Lumapit ang Tatay ni Kiko at niyakap si Aling Susan. —“Alam ko, Susan. Alam kong mahal mo siya noon, at nagpapasalamat ako dahil pinili mo akong makasama. Salamat sa sakripisyo mo.”
Sa gabing iyon, ang lumang jacket ay naghatid ng linaw sa nakaraan, at ipinakita na ang tunay na pagmamahal ay may kakayahang maghilom ng sugat at magpatibay ng pamilya.