Hindi talaga siya dapat umuwi nang ganoon kaaga.
Kung natuloy lang ang business meeting niya sa ibang lungsod, marahil hindi kailanman matutuklasan ni Daniel Cortez ang nangyayari sa loob ng sarili niyang tahanan.
Si Daniel ay isa sa pinakabatang negosyanteng nakapagpatayo ng multi-million na kumpanya sa bansa. Dahil sa dami ng responsibilidad at biyahe, bihira siyang makauwi nang maaga sa kanilang malaking mansyon.
Kaya nang biglang makansela ang mahalagang pulong sa huling minuto, naisip niyang umuwi nang hindi nagsasabi kahit kanino.
Gusto lang sana niyang sorpresahin ang dalawang pinakamahalagang babae sa buhay niya.
Ang kanyang ina—Doña Isabel.
At ang kanyang asawa—Veronica.
Ngunit pagpasok pa lamang niya sa loob ng bahay, may kakaiba na siyang naramdaman.
Masyadong tahimik.
Hindi iyon normal para sa isang mansyon na laging may kasambahay, security, at kung minsan ay mga bisita. Karaniwan ay may maririnig siyang usapan mula sa kusina o mahinang musika mula sa sala.
Pero ngayon…
Wala.
Parang biglang nawalan ng buhay ang buong bahay.
Huminto siya sandali sa foyer at tumingin sa paligid. Ang tanging maririnig niya ay ang tunog ng sarili niyang hakbang habang dahan-dahan siyang naglalakad papasok.
At doon niya narinig.
Isang mahinang tunog.
Halos hindi marinig.
Isang pag-iyak.
Hindi iyon malakas na sigaw.
Hindi rin tunog ng pagtatalo.
Parang isang taong pilit pinipigilan ang sarili na humingi ng tulong.
Nanlamig ang kanyang batok.
Agad siyang naglakad patungo sa sala kung saan nanggagaling ang tunog.
Habang papalapit siya, mas naging malinaw ang naririnig niya—isang boses na nanginginig, parang puno ng takot at sakit.
Pagdating niya sa pintuan ng sala, napahinto siya.
At sa sandaling iyon…
parang tumigil ang kanyang paghinga.
Sa gitna ng silid, nakaupo ang kanyang ina sa isang silya.
Ang mga kamay nito ay mahigpit na nakagapos ng makapal na lubid.
May mga pulang marka sa kanyang mga braso.
At sa kanyang mga mata ay may mga luhang matagal nang gustong bumagsak.
Sa harap niya ay nakatayo ang asawa ni Daniel.
Si Veronica.
Galit na galit.
May hawak siyang ilang dokumento na tila matagal na niyang pinaghandaan.
“Ayaw mong pumirma?!” sigaw nito.
Parang nabingi si Daniel sa narinig.
Hindi niya alam kung galit, gulat, o takot ang unang pumasok sa dibdib niya.
“Ano’ng ginagawa mo?!” sigaw niya habang mabilis na lumapit.
Napalingon si Veronica.
At sa isang iglap, nagbago ang kanyang mukha.
Ang galit ay napalitan ng matinding gulat.
Halatang hindi niya inaasahang may makakakita sa kanya.
“Hindi ito ang iniisip mo…” nanginginig niyang sabi.
Pero hindi na kailangan ng paliwanag.
Nasa harap na ni Daniel ang lahat.
Sa mesa sa tabi nila ay nakalatag ang mga legal na dokumento.
Mga papeles para sa paglipat ng mga ari-arian.
Transfer of assets.
Kasama sa listahan ang mansyon, ilang property, at maging bahagi ng kumpanya ni Daniel.
Lahat iyon…
ililipat sa pangalan ni Veronica.
“Anak…” mahina ang boses ng kanyang ina.
“Pinipilit niya ako…”
Sa sandaling iyon, parang gumuho ang mundo ni Daniel.
Hindi ito simpleng alitan ng pamilya.
Hindi ito emosyonal na away ng mag-asawa.
Ito ay planado.
At kung hindi siya umuwi nang mas maaga…
ano pa kaya ang maaaring nangyari?
Habang tinatanggal niya ang lubid na ginamit para gapusin ang sarili niyang ina, isang mas mabigat na tanong ang biglang sumagi sa isip niya.
Kung kaya itong gawin ni Veronica ngayon…
ilang beses na ba itong nangyari nang wala siya sa bahay?