Pagkalapag ko pa lang mula sa eroplano, ramdam ko na agad ang kaba at pananabik. Anim na buwang deployment sa Middle East ang tinapos ko. Paulit-ulit kong iniisip sa biyahe pabalik ang mukha nina Mia—ang asawa ko—at Lia, ang aming walong taong gulang na anak. Ang huli kong video call sa kanila ay dalawang linggo na ang nakalipas, kaya sabik na sabik akong mayakap silang dalawa.
Pagdating ko sa bahay, tahimik ang paligid. Walang sumalubong, walang ilaw sa sala. “Siguro nasa labas sila,” bulong ko sa sarili ko. Pero nang tawagin ko si Mia at walang sumagot, tumindig ang balahibo ko.
Habang nag-iikot sa paligid, may narinig akong mahinang katok—hindi mula sa harap, kundi mula sa likuran ng bahay. Mabilis akong tumakbo papunta roon. Pagdating ko sa garahe, nakasara ito at may kandado sa labas. Muling may mahinang katok.
“LIA?!!” sigaw ko.
“D-daddy? Daddy, nandiyan ka?!” nanginginig na boses ang sumagot. Dinig ko ang iyak ng anak ko.
Wala na akong inaksayang segundo. Sinipa ko ang kandado nang buong lakas hanggang sa bumigay ito. Nang bumukas ang pinto, bumungad sa akin si Lia—nakaupo sa sahig, yakap ang tuhod, nanginginig, at halatang ilang oras nang umiiyak.
Ni yakap ko agad siya. “Anak, ano ang nangyari? Nasaan ang mama mo?”
“D-daddy… si Mama umalis kaninang umaga. Sabi babalik agad. Pero hindi na siya bumalik. Nakalimutan niya yatang nakakandado ako dito…”
Ramdam kong kumulo ang dugo ko—hindi agad sa galit kay Mia, kundi sa takot na baka may masamang nangyari sa kanya. “Anak, kumain ka ba? Kailan ka pa dito?”
“Hindi pa po, Daddy… mula tanghali pa ako dito…” sagot ni Lia, nanginginig.
Habang kinausap ko siya at pinainom ng tubig, sinuri ko agad ang bahay. Wala si Mia, pero andoon ang cellphone niya sa mesa. Walang kahit anong note o mensahe. Tinawagan ko ang mga kapatid at kaibigan niya, pero walang nakakaalam kung nasaan siya.
Hinawakan ko ang kamay ni Lia. “Anak, hindi kita iiwan. Ayusin natin ’to. Pero una, kakain ka muna.”
Pinainit ko ang pagkain at pinatulog siya sa kwarto niya. Ako naman, hindi mapakali. Pakiramdam ko may mali—hindi ito ugali ni Mia na basta mawala nang walang paalam.
Makalipas ang dalawang oras, tumunog ang doorbell. Kapitbahay naming si Aling Tess ang naroon, hingal na hingal, dala ang mga balitang magpapaiba sa buong araw namin…