Ako si Valerie.
Sampung taon akong naging tapat na asawa ni Franco. Sampung taon kong tiniis ang lahat—ang lamig ng pakikitungo niya, ang pangmamaliit ng kanyang ina, at ang paulit-ulit na paalala na wala kaming anak.
“Baog ka! Wala kang kwentang babae!”
Iyan ang sigaw ni Franco tuwing nalalasing siya.
Masakit. Pero tiniis ko. Dahil mahal ko siya… o baka dahil wala na akong ibang mapuntahan.
Hanggang sa isang gabi, umuwi si Franco na may kasamang babae.
Maganda. Bata. At… buntis.
“Valerie,” malamig niyang sabi habang nakahawak sa balikat ng babae.
“Si Jessica ito. Buntis siya. Siya ang magbibigay sa akin ng anak na hindi mo kayang ibigay.”
Parang gumuho ang mundo ko.
Akala ko doon na matatapos ang kahihiyan ko. Pero mali ako.
“Dito na siya titira,” dagdag ni Franco na parang normal lang ang lahat.
Hindi pa doon nagtatapos ang kalupitan niya.
Kinabukasan, may utos siya.
“Maghanda ka ng party,” sabi niya habang nagkakape.
“Baby shower at gender reveal. Grand party. Iimbitahin ko ang lahat ng business partners ko.”
Napatingin ako sa kanya, hindi makapaniwala.
“Ako?” mahina kong tanong.
“Oo, ikaw,” sagot niya. “Kung gusto mong manatili sa bahay na ito.”
Dahil wala akong sariling pera at hawak niya ang lahat ng accounts namin… napilitan akong pumayag.
Kaya nang dumating ang araw ng party, ako—ang legal na asawa—ang nag-aayos ng mga lobo, pagkain, at dekorasyon para sa buntis na kabit ng asawa ko.
Ang mansyon ay puno ng bisita. Mga kamag-anak. Mga kaibigan. Mga negosyante.
Lahat sila ay nakatingin sa akin na parang ako ang pinakakaawa-awang babae sa mundo.
Samantala, si Jessica ay nakasuot ng mamahaling gown, nakangiti habang hinihimas ang kanyang tiyan.
Nakakapit siya sa braso ni Franco na parang siya ang tunay na asawa.
At si Doña Matilda—ang biyenan kong galit sa akin mula pa noon—ay halos hindi mapigilan ang tuwa.
“Sa wakas!” sigaw niya sa mikropono.
“Magkakaroon na ng tunay na apo ang pamilya Mondragon!”
Nagpalakpakan ang mga bisita.
“Salamat kay Jessica,” dagdag pa niya habang nakatingin sa akin.
“Kasi kung kay Valerie lang tayo umasa… baka mamatay na lang tayong walang tagapagmana!”
Naghalakhakan ang ilan.
Ako naman ay nakatayo sa isang sulok, hawak ang tray ng juice, parang katulong sa sarili kong bahay.
Pero hindi nila alam…
Hindi ako umiiyak dahil sa kahihiyan.
May hinihintay lang ako.
“Valerie!” sigaw ni Franco mula sa stage.
“Halika rito!”
Napilitan akong umakyat sa harap ng lahat.
Ngumiti siya sa mga bisita.
“Gusto kong pasalamatan ang asawa ko,” sabi niya na may halong panlalait.
“Dahil kahit alam niyang hindi siya makapagbigay ng anak, siya pa rin ang nag-organize ng party na ito.”
Tumawa ang ilang bisita.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Valerie,” sabi niya.
“May regalo ka ba para sa magiging anak ko?”
Huminga ako nang malalim.
Pagkatapos ay ngumiti.
“Oo,” sagot ko.
Iniabot ko ang isang eleganteng envelope sa kanya.
“Ang regalo ko… ay ang katotohanan.”
Binuksan ni Franco ang envelope.
Habang binabasa niya ang laman nito, biglang nawala ang ngiti sa mukha niya.
Namutla siya.
“Ano ‘to…?” bulong niya.
Kinuha ni Doña Matilda ang papel mula sa kanyang kamay.
At nang mabasa niya ang nakasulat—
Halos mabitawan niya ito.
“DNA test…?”
Tahimik ang buong ballroom.
Ngumiti ako habang nakatingin kay Jessica.
“Bago kayo magdiwang,” sabi ko nang malinaw ang boses,
“siguro dapat malaman muna ninyo… kung kaninong anak talaga ang dinadala niya.”
Sa isang iglap, nagkagulo ang buong party.
At doon pa lang nagsisimula ang tunay na pagkawasak ng kanilang mundo…
👇