Isang nakakabiglang pagbubunyag ang muling yumanig sa diwa ng sambayanang Pilipino. Sa bansang sanay sa mga balitang pampulitika, may mga isyu pa ring tumatagos sa puso ng publiko—lalo na kapag ito ay may kinalaman sa pondo ng mga Overseas Filipino Workers (OFWs) at sa tiwala sa mga inihalal na opisyal.
Kamakailan, lumutang ang alegasyon ng malawakang anomalya sa OWWA na naglalagay sa tatlong prominenteng senador sa gitna ng kontrobersiya. Ayon sa whistleblower na nagpakilala lamang bilang “Guro,” P10 bilyon mula sa pondo ng OWWA, na dapat sana ay para sa kapakanan ng mga OFWs, ay umano’y nailipat sa Department of Labor and Employment (DOLE) at mula doon, napunta sa opisina ng tatlong senador: sina Joel Villanueva, Sonny Angara, at JV Ejercito.
Ang bigat ng alegasyong ito ay hindi basta-basta. Ang OWWA fund ay isang trust fund na galing sa dugo at pawis ng OFWs, nakalaan para sa kanilang proteksyon, serbisyo, at benepisyo sa oras ng pangangailangan. Ang ideya na ito ay maaaring ginamit para sa ibang layunin—lalo na sa pampulitikang proyekto—ay isang seryosong paglabag sa tiwala.
Paano umano naganap ang paglilipat ng pondo
Sentro ng paratang si Senador Joel Villanueva, dating hepe ng TESDA, na isang ahensya sa ilalim ng DOLE. Ayon kay “Guro,” ang koneksyon na ito umano ang naging daan para mailipat ang malaking bahagi ng pondo. Ang modus, ayon sa whistleblower: mula sa OWWA, ililipat ang pera sa DOLE at pagkatapos ay ipapamahagi sa mga programang nakaugnay sa mga senador.
Hindi rin nakaligtas sina Senador Sonny Angara at JV Ejercito. Bagamat hindi detalyado ang paraan ng kanilang “pakinabang,” mariing iginiit ng whistleblower na ang tatlong mambabatas ay nakinabang sa pondong dapat ay para sa mga OFWs.
Reaksyon ng publiko at mga OFW
Agad na nag-react ang mga grupo ng OFWs sa iba’t ibang panig ng mundo. Para sa kanila, bawat sentimo ay pinaghirapan at ang balitang ito ay tila sampal sa kanilang sakripisyo. Marami ang nagtatanong: Paano naging posible ang ganitong malaking paglilipat ng pondo? Ang OWWA ay may sariling charter at mahigpit na alituntunin sa paggamit ng pondo. Kung totoo ang alegasyon, nagbubukas ito ng malaking “Pandora’s Box” ng posibleng sabwatan sa pagitan ng mga ahensya ng gobyerno.
Ano ang susunod na hakbang?
Sa oras ng pagsulat, ang tatlong senador ay hindi pa naglalabas ng komprehensibong pahayag. Sa ilalim ng batas, sila ay inosente hangga’t hindi napatunayan ang pagkakasala. Ngunit sa korte ng opinyon ng publiko, ang pinsala ay nagsimula na.
Ang panawagan para sa malalimang imbestigasyon ay lumalakas. Sino ang may kakayahan? Ang Senado sa pamamagitan ng Blue Ribbon Committee ba? O ang DOJ at Office of the Ombudsman? Kailangang kunin ang testimonya ng whistleblower, suriin ang dokumento, at sundan ang “paper trail” ng P10 bilyon.
Isyu ng moralidad at tiwala
Hindi lamang ito pulitika. Kung mapapatunayan, ito ay halimbawa ng pinakamasahol na uri ng katiwalian: ang pagnanakaw mula sa mga taong pinaka-nangangailangan at pinaka-nagsasakripisyo para sa bansa. Habang naghihintay ang bansa sa resulta ng imbestigasyon, ang OFWs at kanilang pamilya ay naiwan sa pagkabalisa, muling sinusubok ang tiwala nila sa sistema.
Ang susunod na kabanata ay nasa kamay ng gobyerno. Mapapatunayan ba nilang pantay ang batas at may pag-asa pa para sa katarungan? O mananatili na lamang itong isa sa mahabang listahan ng mga eskandalo na walang napaparusahan, habang ang tunay na biktima—ang mga OFWs—ay patuloy na nagtatanong: nasaan na ang hustisya?