Ako si Dante. Isang simpleng driver ng pamilyang Mondejar. Ngayon, nakatayo ako sa harap ng hukom, nakaposas ang mga kamay at paa. Ang kaso ko? Murder. Pinagbintangan akong pumatay kay Ma’am Cecil, ang asawa ng amo kong si Don Gustavo. Sinasabi ng pulis na ninakawan ko siya at pinatay nung nanlaban siya.
Puno ang korte. Halos 200 tao—mga reporter, pamilya ni Ma’am Cecil, at si Don Gustavo na nakaupo sa unahan, naka-itim na suit at umiiyak sa paraang sobrang dramatiko. Para sa kanila, isa akong halimaw. Wala akong mahusay na abogado; public attorney lang ang kasama ko, at ramdam kong natatakot din siya kay Don Gustavo.
“Nasuri na ng korte ang lahat ng ebidensya,” sabi ng Judge habang inaayos ang kanyang salamin. “Ang nasasakdal na si Dante Santos ay napatunayang GUILTY sa kasong Murder.”
Bumagsak ang balikat ko. Tumitingin sa pamilya ko sa likod, umiiyak, pilit na pinipigilan ang sarili. Paalam na, bulong ko sa isip ko. Wala na tayong laban.
Tinaas ng Judge ang gavel. “Ang parusa ay Reclusion Perpetua o habambuhay na pagkakakulong. I-uuwi na ang hatol sa loob ng—”
“SANDALI PO! HUWAG NIYONG ITULOY!”
Isang matinis na sigaw ang umalingawngaw sa buong korte. Tumigil ang kamay ng hukom sa ere. Lahat—ang 200 saksi, ang media, pati si Don Gustavo—ay lumingon sa pinanggalingan ng boses.
Sa gitna ng aisle, may isang matandang babae. Naka-uniporme ng janitress, bitbit ang mop at timba. Gusgusin, payat, ngunit matatag. Si Aling Ising. Ang tagalinis ng korte, dati ring labandera sa mansyon ng mga Mondejar.
Tahimik niyang inilabas ang isang supot na papel mula sa basurahan ng C.R. at ipinakita sa lahat. Ang ebidensyang matagal nang nakatago—ang ebidensya na magpapatunay sa aking inosente.
Sa loob ng ilang segundo, ang katahimikan ay napalitan ng pagkamangha at bulungan sa buong korte.
At doon, sa gitna ng tensyon, nag-iba ang lahat ng iisip at hatol sa hinaharap ko…